Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο...: “ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. ”  (Λουκ. η, 5.)  Πανοσ Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας ...





“ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. ” 
(Λουκ. η, 5.) 

Πανοσ Αρχιμ.
Ιεροθέου Λουμουσιώτη
Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας

Εξ αρχής ο Κύριος αναφερόμενος στην παραβολή αυτή προς τους ακροατές του δηλώνει το θέμα και την αναφορά του στην παραβολή αυτή σε ένα θέμα γνωστό τους, από την καθημερινότητα τους και μια αναφορά στην αγροτική ζωή που οι περισσότεροι ή ζούσαν ή είχαν ακουστά εκ πείρας ή εξ ακοής. Άρα αυτά που τους λέγει, αδελφοί μου τους είναι γνωστά. Ξέρουν τις εικόνες που προσπαθεί ο Χριστός μας να τους περιγράψει και έχουν και εμπειρία μερικοί εξ αυτών. 

Βγήκε έτοιμος να σπείρει ο σποριάς τον σπόρο του. Γιατί όμως τέτοια επιμονή και λεπτομερής αναφορά σε κάτι αυτονόητο; Αφού βγήκε να σπείρει σπόρο θα έσπερνε! Λογικό είναι αυτό! θέλει να τονίσει την σημαντικότητα στην πνευματική ζωή της σποράς, δεν μας νοιάζει πόσοι θα καρπίσουν, πόσοι θα είναι αποδοτικοί σε καρπούς μας νοιάζει να συντελεσθεί η σπορά. 

Σποριάς είναι εδώ ο Λόγος του Θεού, ο Σωτήρας Ιησούς Χριστός και κατ’ επέκταση είναι οι διάκονοι του σήμερα, οι κληρικοί που με τον λόγο και το παράδειγμα τους αυτή την σπορά του μεγάλου Σποριά συνεχίζουν και με την χάρη του Χριστού αυξάνουν και πλουτίζουν. 

Αλλά δεν θα τους ζητηθεί ο λόγος παρά του εντολοδόχου τους γιατί δεν πήγε καλά η σπορά αν εκείνοι εν επιγνώσει και με προσοχή την επιτελούσαν στα χωράφια των καρδιών των ανθρώπων. 

Ο ιερεύς, ο κήρυκας σπέρνουν τον λόγο του Θεού και Εκείνος προχωρά το έργο Του με τον φωτισμό του, φωτίζει και τους σπείροντες και το έργο της σποράς και τα χωράφια που σπείρονται! 

Είναι σημαντική αυτή η ιεραποστολή της διαδόσεως του ευαγγελικού λόγου είναι το πρώτιστο ιερατικό έργο, αυτό πρέπει να ενδιαφέρει τον κάθε πνευματικό ποιμένα! Όλα τα άλλα είναι δεύτερα στην διακονία του. Αυτό το έργο το αυξάνει και το εμπλουτίζει ο ίδιος ο μεγάλος Σποριάς, ο Ιησούς Χριστός. 

Αυτή και η αποστολή μας να καλλιεργήσουμε το χωράφι της ψυχής μας, το δικό μας και των αδελφών μας χριστιανών. Δεν είναι εύκολη η σπορά ακόμη και ως διαδικασία δεν τα έχει όλα ρόδινα αλλά πρέπει να γίνεται με προσοχή και προσευχή και ο Θεός μας αυξάνει το έργο Του, γιατί είναι και παραμένει δικό του έργο επιτελούμενο από εμάς αλλά συνεπικουρούμενο και επιβλεπόμενο παρ’ Εκείνου. Μην το ξεχνάμε αυτό, Εκείνος επιβλέπει προς την γην της καρδιάς μας και φωτίζει την πνευματική μας ύπαρξη να δεχθεί το περιεχόμενο της σποράς που είναι ο λόγος για τον Λόγο του Θεού. 

Αδελφοί μου, όμως η πνευματική μας καλλιέργεια δεν σταματά, δεν έγινε μια φορά και δεν ξαναγίνεται, δεν έγινε άπαξ και δεν εμπλουτίζεται αλλά θέλει προσοχή και διατήρηση των καρπών της σποράς. Έγκειται σε εμας η διατήρηση και συντήρηση της σποράς και ο Κύριος πάλι και πάλι θα μας δώσει ευκαιρία για να τονωθεί η καρποφορία της πνευματικής σποράς του. Ο αγρός του ευαγγελίου του ανήκει και εμείς διακονούμε με τον τρόπο του ο καθένας και με το χάρισμα του μέσα σε αυτόν. 

Παρακαλείσθε όμως όπου βλέπετε καρπούς αυτής της σποράς να μην τους μαραίνετε και όπου ακόμη δεν κάρπισε να βοηθείτε να καρπίσει εκατονταπλασίονα. Πολύς ο αγρός προς καρποφορίαν, οι δικές μας δυνάμεις ελάχιστες αλλά πλούσιο το Έλεος του Θεού στο οποίο ελπίζουμε και το οποίο εκζητούμε ως αρωγό στα έργα μας τα επίγεια προς ζέση πνευματική και καρποφορία ευαγγελική στο χωράφι της καρδιάς μας. Αμήν.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχαμοί! Κυριακή Γ΄ Λουκά, Από τον Π...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχαμοί! Κυριακή Γ΄ Λουκά, Από τον Π...: Πανοσ Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας “ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας...





“ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.” 
(Λουκ. ζ, 16)


Ένα αίσθημα που μας κατατρύχει όταν δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τις λεπτομέρειες και τα στίγματα των κινήσεων μας και όταν επίσης δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τον λόγο όλων των δικών μας ψυχικών κινήσεων επί τω θεάματι οιουδήτινος πράγματος που δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε ή δεν μπορούμε να αισθανθούμε άνετοι ενώπιον του.

Αυτός ο φόβος στο άγνωστο, ο φόβος στο μη μετρήσιμο με υλικές νόρμες και σταθμά και μέτρα, εκείνος ο φόβος πανικοβάλει τους Ιουδαίους όταν ενώπιον τους βλέπουν μια νεκρανάσταση. Είχαν δει και στο παρελθόν οι πρόγονοι τους από τον Προφήτη Hλία παρόμοια περίπτωση μα και τότε σκυθρωποί και ενεοί αντιμετώπισαν το γεγονός. Μα και τώρα ο απόλυτος πανικός, ο φόβος όλους τους κατέλαβε και κατέληξαν να δοξάζουν με φόβο τον Θεό. Όχι, όμως τον φόβο του Θεού των αγίων που είναι μια σχέση παιδιού και πατέρα, το παιδί αισθάνεται ενώπιον του πατρός του μια συστολή και ένα κόμπιασμα. Το ίδιο και οι άγιοι ζουν ενώπιον του Θεού. Δεν μπορούν να μιλήσουν για Εκείνον χωρίς δάκρυα, δεν μπορούν να κάνουν αναφορά σε Εκείνον και να μην σταυρώσουν την ύπαρξη τους.

Δεν μπορούν να μην χαρούν όταν τον βλέπουν να ενθρονίζεται στις καρδιές των αδελφών τους χριστιανών, γιατί αγαθό που δεν μοιράζεται είναι μισό αγαθό κατά πως λέει το τραγούδι ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη. Έτσι είναι και το αγαθό που δεν κοινωνείται δημοσία, που δεν το χαίρονται όλοι είναι μισό και ίσως και άχρηστο αφού δεν προσφέρει χαρά όταν και αν χρησιμοποιηθεί. 

Η δοξολογία του Θεού γεμίζει φως τους αγίους μας και όλους εμάς μας κάνει ευγνώμονες ενώπιον του Θεού και φυσικά και ενώπιον των αδελφών μας! Δοξολογία είναι όταν η καρδιά, ο λόγος, η σκέψη, η γραφίδα μας να ξεχειλίζει από ευχαριστιακή διάθεση και η θαυμασιότερη δοξολογία προς τον Θεό είναι το χοϊκό και ταπεινό ψωμί μας και το απλό και άσημο κρασί μας να «μεταβληθεί» δοξαστικά σε σώμα και αίμα του Χριστού. Αυτή την δοξολογία την έχει άπασα η εκκλησιαστική κοινότητα, εκεί δεν χωρεί μιζέρια και ανθρωπαρέσκεια, εκεί δεν χωρεί κατήφεια και αυτοπροβολή, εκει δεν χωρεί φόβος στο άγνωστο αλλά αγάπη στο γνωστό. Αυτό το γνωστό είναι ο κόπος μας που γίνεται ευθύνη του Χριστού στον Σταυρό και οδηγεί στην διάλυση των φόβων μας αφού γίνει το ανθρώπινο τραπέζι μας, αγία Τράπεζα γεμάτη με χαρά αναστάσιμη και ανασασμό πανηγυρικό.

Έτσι βλέπει ο Χριστός τον Νέο και τον παραδίδει στην μητέρα του. Ναι στην μητέρα Εκκλησία παραδίδει κάθε πιστό μετά την κολυμβήθρα για να τον ξανα-θρέψει και να τον ξανα-λούσει στα νάματα της ευχαριστιακής πίστεως μας. Να ξανα-λουσθεί το ύδωρ της απολυτρώσεως ως ύδωρ της μετανοίας μας ενώπιον Κυρίου αλλά και εις την Εκκλησίαν Του για να ξανα-καθαρθεί ωσεί χιών και να του αποδοθεί το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος του και να ξανα-τραφεί από το σώμα και το αίμα του Λυτρωτού Του κάθε άνθρωπος, μέλος της Μητρός μας Εκκλησίας.

Καθότι αυτός ήταν ο Προφήτης, Εκείνος για τον οποίον κάθε προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης προεφήτευε και ότι ο Θεός επεσκέφθη τον λαό Του με το Φως και το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεάνθρωπος Χριστός φώτισε τα σκοτάδια μας και μας έφερε και εμάς γεμάτους ευγνωμοσύνη, αγαπητοί μου χριστιανοί, να χαρούμε τον παράδεισο επι της γης στην Εκκλησία του χωρίς να έχουμε φόβο κανέναν και φυσικά μη φοβούμενοι θάνατον καθότι μας «ηλευθέρωσε ο του Σωτήρος θάνατος». Η αναστάσιμη αφοβία των μαθητριών ας χαρακτηρίζει και τον δικό μας ένθεο φόβο ενώπιον του Θεού μας. Αμήν. 

Ερμηνεια του κατα Ματθαιον ευαγγελιου νο 3α Κοιλαδα ι.Ν.Ευαγγελισμου της Θεοτοκου


Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 90 Ελεησον με ο Θεος, ερμηνεια πρώτων στιχων.





Κηρυγμα Σαββατο Β εβδ.Του κατα Λουκαν Ευαγγελιου
Κρανιδι 7 Οκτωβριου 2017
ιερος Μητροπολιτικος Ναος Τιμιου Προδρομου Κρανιδιου,
ιεροκηρυξ της ι.Μητροπόλεως Υδρας,
αρχιμανδριτης π.Ιεροθεος Λουμουσιωτης

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Σχολιασμός στο ευαγγελικό αναγνωσμα της Κυριακής Β Λουκά (κεφ. στ, στιχ. 31-36)

Σχολιασμός 
στο ευαγγελικό αναγνωσμα 
της Κυριακής Β Λουκά
 (κεφ. στ, στιχ. 31-36)
  "Να συμπεριφέρεσθε προς τους άλλους όπως θα θέλατε να φερθούν σε εσάς" (Λουκ. στ, 31)
  Αφού έχει εκφωνήσει, σεβαστέ μου Συμπρεσβύτερε και αγαπητοί μου αδελφοί Χριστιανοί, ο Κύριος την επί του Όρους ομιλία, τα γνωστά αυτά "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι", μακάριοι είναι όσοι δε γελούν επί της γης, μακάριοι είναι όσοι τους κυνηγούν για χάρη του ευαγγελίου έρχεται και τους λέει έναν κανόνα θα λέγαμε με σύγχρονους όρους καλής συμπεριφοράς: "να κάνετε στους άλλους αυτό που θέλετε εσείς να σας κάνουν". 
  Δηλαδή, Τι θέλετε; Θέλετε να σας αγαπούν, άρα πρέπει και εσείς να αγαπάτε τους άλλους αδελφούς. Θέλετε να σας λένε καλούς λόγους άρα τι πρέπει; το στόμα σας να γεμίσει με λόγους καλούς και αγαθούς προς τους άλλους. Θέλετε να σας δείχνουν έμπρακτα την συμπόνοια και την σύμπνοια και την αφοσίωση τους οι άλλοι άνθρωποι. Άρα και εσείς πρέπει να δείχνετε όλα αυτά τα αγαθά σε εκείνους.
  (Και) συνεχίζει,"εάν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν, ποιά χάρη έχετε;" (ενν. από τον Θεό) "και γαρ οι αμαρτωλοί τω αυτώ ποιούσι" και οι αμαρτωλοί το κάνουν (λέει) αυτό. Σείς που είσθε παιδιά της Βασιλείας του Θεού, δεν πρέπει να ανέβετε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω; Δεν πρέπει να προφασησθείτε ενώπιον του Κυρίου και να αποφασίσετε την αρετή; Δεν πρέπει να κάνετε κάτι αγαθότερο από αυτό που μπορούν όλοι οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν; Δηλαδή όταν αγαπώ εγώ κάποιον εκείνος μου το ανταποδίδει. αυτό είναι λογικό, είναι μέσα στις σχέσεις : "του δούναι και λαβείν", δίνω αγάπη και παίρνω αγάπη. 
  Το θέμα είναι λέει εδώ ο Κύριος, να δώσεις αγάπη εκεί που δεν παίρνεις αγάπη, να δώσεις χαμόγελο εκεί που η πικρία γεμίζει τον οίκο, να δώσεις χείρα βοηθείας εκεί που έχει βγει μαχαίρι να σε καρφώσει. Αυτά που μας λέγει ο Κύριος δεν είναι εύκολα, δεν γίνονται εύκολα, αλλά γίνονται με αγώνα και προσπάθεια διότι δεν αξίζει στεφάνου αυτός που μόνον ενίκησε αλλά και αυτός που αθλήθηκε πνευματικά και αν δεν αθληθεί πνευματικά ο άνθρωπος θα μείνει σε ένα μέρος και θα σκουριάσει. Οι αρθρώσεις που έχει ο οργανισμός μας όταν παύσουν να λειτουργούν τότε αδρανούν και δεν μπορούν να βοηθήσουν τον οργανισμό για να πορευθεί, να περπατήσει, να κάνει τα άλλα αναγκαία και χρειώδη.
  Έτσι και οι πνευματικές αρθρώσεις, αν εμείς γεμίσουμε μέσα μας με κακία και σκοτάδι, τότε οι πνευματικές αρθρώσεις μας θα αγκυλωθούν και δεν θα μπορούμε να κάνουμε εμείς αγαθό στους αδελφούς μας. Δε θα μπορούμε να κάνουμε αγώνα πνευματικό και έτσι σιγά σιγά θα έρθει και ο πνευματικός μας θάνατος που είναι η μεγαλυτέρα τιμωρία που εμείς οι ίδιοι μπορούμε να υποβάλουμε εις την ίδια μας την ψυχή.
  (Και) συνεχίζει: "εάν κάνετε καλό σε εκείνους, που μόνο καλό σας κάνουν, ποία χάρη έχετε ενώπιον του Θεού; και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν." Δηλαδή επιστρέφω καλό σε εκείνον που μου έκανε καλό; Το κάνει ο οποιοσδήποτε το θέμα είναι να κάνω καλό εκεί που μου κάνουν κακό, εκεί που ο άλλος θέλει να μου βγάλει το μάτι, εγώ την ώρα που μου βγάζει το μάτι θα του χαϊδεύσω το χέρι, δεν θα του το δαγκώσω, αυτό είναι αγιασμένη πρακτική. 
  Οι άγιοι που μας περιβάλλουν έτσι εφήρμοσαν το ευαγγέλιο, δεν έλεγαν καλούς λόγους εική και ως έτυχε μόνον, ή δεν έλεγαν ότι πιστεύουν εις τον Θεό χωρίς να δοκιμασθεί αυτή η πίστη τους.
  Είναι ένας άγιος, ο οποίος έκανε πραγματικότητα το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα στον απόλυτο βαθμό. Επισκέπτεται το μοναστήρι του μέσα στα χαράματα ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν γεμάτο το πουκάμισο του με αίματα. Ανοίγει την πόρτα της Μονής ο Ηγούμενος και Επίσκοπος της Αιγίνης, άγιος Διονύσιος ο εν Ζακύνθω, στην Μονή της Αντιφωνητρίας (ευρισκόμενος). Μπάζει μέσα τον επισκέπτη, κλείνει τις πόρτες. Δεν τον ρωτάει τί και πώς; αλλά του δίνει καθαρά ενδύματα. Φυσικά κατάλαβε ο Άγιος ότι κάτι έχει γίνει, ότι τον κυνηγούν, του δίνει καινούργια ρούχα από τα δικά του, του παραχωρεί και το πλοιάριο της Μονής. Τον φυγαδεύει ενώ τον αναζητούν οι αρχές. Αυτός ξέρετε ποιός ήταν; ο φονιάς του αδελφού του και όμως ο άγιος Διονύσιος ούτε πρώτον ότι σκότωσε ο άνθρωπος εκείνος και δεν αξίζει της βοήθειας του σκέφτηκε, ούτε σκέφτηκε τα ρούχα και τα υπάρχοντα του που τότε ήσαν πολύτιμα γιατί με τα ρούχα του σκεπαζόταν και με το πλοιάριο του ψάρευε για να βρει κάτι για να φάει όπως και όλοι οι άνθρωποι τότε, τώρα και στο μέλλον κάνουν ή θα κάνουν. Ενώπιον δε των αρχών είπε, ότι δεν είδε κανέναν. Δεν πέρασε κανείς από εκεί, για να γλυτώσει αυτόν τον άνθρωπο. Τελικά τις επόμενες μέρες έμαθε ότι αυτός είναι ο φονιάς του αδελφού του.
  Αλλά για να δείτε πόσο καλό κάνει αυτή η αγιασμένη πρακτική και αυτόν τον φονιά τον άλλαξε. Όταν έμαθε ο φονιάς ποιός είναι ο Ηγούμενος του Μοναστηριού και ποιός του έδωσε καθαρά ρούχα και τον φυγάδευσε, ότι ήταν ο αδελφός, εκείνου του ανθρώπου που σκότωσε. Ο φονιάς άλλαξε και πήγε να ζητήσει συγχώρεση στον άγιο Διονύσιο, που ήδη στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού τον είχε συγχωρέσει. Γιατί οι άγιοι είναι το ευαγγέλιο ερμηνευμένο, οι άγιοι είναι το ευαγγέλιο στην πράξη και ο άγιος Διονύσιος μας δείχνει ότι όταν ο άνθρωπος κάνει την αυθυπέρβαση του, όταν ξεπεράσει το "εγώ" του, όταν ξεπεράσει τον "κακό του εαυτό" μπορεί να γίνει έτσι όπως καταλήγει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα (Λουκ., στ. 31-36) "να είστε λοιπόν φιλεύσπλαγχνοι καθώς και ο Πατέρας σας είναι φιλεύσπλαγχνος".
  Όταν, αδελφοί μου αγαπητοί, καταλάβουμε και κατανοήσουμε και βιώσουμε μέσα μας, ποίου πνεύματος μαθητές είμαστε θα αλλάξει η διάθεση μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε κλιθεί για να κάνουμε "καλό πράγμα" αλλά έχουμε κλιθεί για να κάνουμε το "άγιο πράγμα". Την υπέρβαση του καλού, το παραπάνω από το καλό. Όχι, αυτό το καλό που μας ανταποδίδει ο άλλος, αλλά αυτό το καλό που βγαίνει από μέσα μας. Αυτό το καλό που η πίστη μας στον Ιησού Χριστό μας προβάλλει και (μας) θέτει ενώπιον μας.
  Τότε και οι κοινωνικές μας σχέσεις και οι προσωπικές και οι οικογενειακές και οι ενοριακές και κάθε σχέση και συνύπαρξη με τον άλλον άνθρωπο θα γινόταν η χαρά του παραδείσου, θα γινόταν η ομορφιά του πελάγους του ανεξαντλήτου ελέους του Θεου, η ομορφιά του Ηλιού της Δικαιοσύνης που λάμπει και σε αυτούς που είναι αχάριστοι και στους δικαίους όπως λέει το ιερό ευαγγέλιο.
  Αδελφοί μου αγαπητοί ας κάνουμε και εμείς τον αγώνα μας, στην αρχή θα προσφέρουμε αγάπη και καλό σε αυτούς που μας δίνουν την αγάπη και την καλοσύνη τους μας δείχνουν και ύστερα θα φθάσουμε υψηλά να μπορούμε να δίνουμε αγαθό, καλό, να χαμογελούμε, να αγαπάμε και αυτούς που μας μισούν και αυτούς που μας εχθρεύονται. Τότε και μόνον τότε θα φθάσουμε στα μέτρα της αγάπης του Χριστού` που είναι αγάπη καινοποιητική, μας κάνει καινούργιους και μας χαρίζει πρόσωπα χαμογελαστά και γεμάτα αγαθοσύνη και καλοσύνη ανάμεσα στους αδελφούς μας με τη χάρη του θεού. Αμήν.   




εκφωνηθέν
υπό του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη


εις τον Ι. Ναόν Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος 1η Οκτωβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο... : “ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. ”  (Λουκ. η, 5...