Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Συνοδικότητα, τότε και σήμερα...

Συνοδικότητα.


Στην αρχαία Εκκλησία του Χριστού η Συνοδικότητα ήταν πολυ βασικη στην διοίκηση αλλά και αργότερα στην αποστολική Σύνοδο του 49 μ.Χ. ολοι ησαν συνοδικα συσκεπτόμενοι.
στις οικουμενικές Συνόδους είχαν συμμετοχοι επίσκοποι και άλλωνμ βαθμων κληρικοι και μοναχοι είτε άμεσα στις συνεδριάσεις είτε έμμεσα επιρεάζοντες τις συνεδριάσεις και όσα σε αυτές διαμείβονταν!
μα πλέον εδω στα Ελλαδικά δεδομένα είμεθα καλοί οι κληρικοι για κατα τόπους ιερες συνάξεις, για να συλλέγουμε δίσκους και να μεταφέρουμε την γνωμη του μητροπολιτου μας προς τον λαό αλλά δεν είμεθα ικανοί κληρικοί και να λαϊκοί να συμμετέχουμε και να συναποφασίζουμε μετα των Αρχιερέων μας τα της Εκκλησίας μας!
ειναι λογικο να αποφασίζονται πράγματα για εμάς χωρίς εμάς;
είναι πρέπον να διακυβεύεται ανθρωπινα και εκκλησιαστικά τομέλλον μας και εμεις να μην ξέρουμε τίποτα;
αυτό ειναι Εκκλησία;
ή ειναι το πλέον σκληρό πρόσωπο μιας ευγενούς ή αγενούς δεσποτικής διοικήσεως;
αν δεν ειναι η Εκκλησία του Χριστού αλλά εκχωρήθηκε εις τους δεσποτάδες μας ας το πουν ξεκάθαρα να παύσουμε εμείς να ακολουθούμε τέτοια Εκκλησία...δεν ειναι Εκκλησία -μιά τέτοια Εκκλησία- που οδηγεί σε "σωτηρία" αλλά όχι σε εκκλησιαστική - συλλογική σωτηρία αλλά σε μια αρετολογική ατομοκρατική σωστική δυνατότητα!
αυτή δεν ειναι απλή κρίση για το πως θα ζούμε αύριο αλλά για το με ποιον θα ζούμε αύριο; θα ζουμε και θα αναπνέουμε για τον Χριστό ή για να κάνουμε ευκολύνσεις στους ισχυρούς της μέρας;
απάντηση έχουμε δώσει όλοι οι χριστιανοί είτε είμεθα χιλιάδες είτε ολίγοι ακολουθούντες το ιερό ευαγγέλιο και τον ίδιο τον εμπνευστή του τον Ιησού Χριστό!
μετα αγάπης Χριστού,
+π.Ιερόθεος Λουμουσιώτης,
αρχιμανδρίτης,
Ιεροκήρυξ της ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας.

Ιερουργια του Θείου Λόγου 2018 νο 67 Πλούσιος ο Θεός εν ελεει


Σειρά κηρυγματων στον Αββα Ισαακ τον Συρο, Λογος πρώτος περί Αποταγης, μερος τεταρτο


Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

πρός όσους δηλώνουν υπεύθυνοι στον καιρό της ανευθυνότητος

πρός όσους δηλώνουν υπεύθυνοι στον καιρό της ανευθυνότητος,
Σεβαστοι μου συμπρεσβύτεροι, δεν ξερω αν υπάρχει ακνείς απο εσάς-εμάς που να θεωρεί ευατόν αρμόδιον για την κατάσταση του σήμερα...
ίσως πολλοι εξ ημών αυτών να φωνάζουμε στο διάβα της ζωής, να ωρυόμεθα διαδυκτιακώς και να πορευόμεθα συνομοσιακώς εν μέσω αδελφών και φίλων αλλά και όσων έχουν συγκεκαλυμένη θέση ως προς ημάς τους ιδίους.
η κληρική μας ιδιότητα δεν ξέρω αν ετιμήθερι πρώτα απο όσους μας εχειροτόνησαν κάποτε πρεσβυτέρους του λαού του Θεού με ευθύνες αποστολικές και "διακονικές" των πρώτων και μόνων διακόνων που ήσαν στο φρόνημα απόστολοι...αυτοί θα τρέμουν για την κατάντια μας όχι γιατί αποτύχαμε να εμπνεύσουμε την πίστη στον Χριστό και την ελπίδα προς τον έρωτα της καρδιάς μας αλλά για το ότι καναμε την ιερή υπόθεση της πίστεως "χρέους παγκοσμίου" τιμή και ιερό αλισβερίσι...
αυτό εμενα ως κληρικό με πονά...αλλά επίσης με σύγχρονους όρους επειδη όλοι ζούμε στο δύο χιλιάδες δέκα και οκτώ απο της γεννήσεως του Ιησού Χριστού, με κάνει να θλιβομαι επειδή απεμπόλησα ενα δικαίωμα που είχα το Σ.τ.Ε. να με προστατεύει ως έλληνα υπήκοο και ευρωπαίο πολίτη απο την δεσποτική αυθαιρεσία(προσωπικα έχοντας μητροπολιτη τον Υδρας πατέρα Εφραίμ δεν το εχω βιώσει άμεσα στο πετσί μου...) αλλά επειδή η "πιάτσα" ειναι μικρά και εχουμε διαβάσει και εχουμε καταθλιβη με ετερες περιπτώσεις που μας κανουμε να θλιβόμεθα...μονοι εμεις δεν θα μπορούμε να προσφύγουμε στις δικαστικες αρχές αφού εκεινος πλεον ο οργανισμός που θα μας μιοσθοδοτει επιδοματικώς μέσω του κράτους θα είναι και ό ίδιος που σε ενα τραγικο σύστημα εκκλησιαστικης διοίκησης θα μας κάνει να τρέμουμε αν ξαφνικά κάτι γίνει και μας εγκαλέσει με όσους αγοράς ελευθέρας ο εργοδότης μας - μητροπολίτης θα γίνει ο εγκαλών ημάς ενώπιον της τάξεως της εκκλησιαστικης δικαιοσυνης προς λογοδοσίαν και τελικά θα μας κρίνει με δυο παπαδικες συμβουλευτικές ψήφους...και μπορει ακομη και να μας στερησει της αξιποπρεπειας του μεχρι προτινος μισθού μας νύν επιδόματος...
ίσως και εγω τα εχω χάσει δεν ειμαι νομικός έγινα κληρικος για να φωναζω στα παιδια του Θεού ότι μας αγαπα ο Χριστος και μας θέλει μετόχους στα ιερα μυστήρια του και όχι (δεν) γίνηκα "μπακάλης για να πουλάω την πιστη και την Χριστ-ελπιδά μου".
ξερω οτι ίσως φανω ρομαντικός αλλά εγώ ως ιερομόναχος ενας ειμαι θα ζησω με βάσανα αλλά οι πλείστοι αδελφοί μου, έγγαμοι ιερείς πως θα ζήσουν με την αβεβαιότητα του αύριο και επίσης ποσο θα συνεχίζει το επίδομα- η αλλαγη ονόματος οχι σε χριστιανό αλλά σε άθρησκο εκλεγμένο Πρωθυπουργό μας, τα βαπτίσια δεν τα εκανε ουτε ο Γεροντας Αρχιεπίσκοπος μας αλλά ο Πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος...το επίδομα αυτό εξαγοράζει τι;
την σιώπη μας;
την καλη και αγαστη μας συνεργασία;
την υποδούλωση μας;
αν μεχρι χθες δεν μου εδιναν τον μισθο μου θα προσεφευγα σε διοικητικο δικαστηριο και το κράτος θα ειχε απλά ντράβαλα ...
τώρα που θα προσφύγω;
ποιος θα με δικαιώσει;
ο 50-50 τοις εκατό συνδιαχειριστής της εκκλησιαστικης(γιατι της μοναστηριακης περιουσιας ευχομαι να μην δωσει κανενας Ηγούμενος το δικαίωμα να βάλλουν στο χέρι τα πολυκέφαλα θηρία...)περιουσίας θα αποφάσίσει; κάτι ποου δεν τον συμφέρει;
όλα στο βωμό του κέρδους;
κατακλυσμός εντός μας, πόνος εκτός μας...
η περιθαλψη μας; οι όποιες κρατήσεις μας; και ολα αυτα και ποσα αλλα που δεν ξερω γιατι στα 35 ετη ζωης μου δεν σκέπτομαι να εφ\ησυχάσω αλλά να πιάσω την αγριέλαιον και χάριτι Θεού να την κανω καλλιέλαιον...
μη φοβού αδελφέ συμπρεσβύτερε το μικρό ποίμνιο, αλλά να φοβάσαι το ποίμνιο που κρύβει μέσα έστω και καλογεροφέρνοντες Ιούδες και "δαιμόνια" ως λεει ο ιερός Ι'ακωβος στην επιστολή του στο δεύτερο κεφάλαιο που φρίττουν και πιστεύουν αλλα κανενα έργο αρετής ή μετανοίας δεν υπαρχει στην κακία τους.
εγώ εγινα παπας απο τρέλλα για τον Χριστό όσοι με ξέρετε προσωπικά ξέρετε οτι δεν ειμαι φανατικός αλλά πορωμένος και ερωτευμένος με τον Χριστό και την αγία του Εκκλησία, οχι την συναλλασομένη αλλά την πορευομένη εν ομονοία και εξαγιάζουσα την αμαρτωλότητα μας!
αυτή την Εκκλησια των Χριστιανών μας διακονώ γι' αυτήν και το αίμα της καρδιάς μου χύνω.
"Κατω τα χέρια απο την Εκκλησία"
ΖΗΤΟΥΜΕ ελευθέρα και ζώσα και δρώσα πλέον ΕΚΚΛΗΣΙΑ όχι του κράτους παραμάγαζο...και άλλα πολλά έχω να γραψω σταματώ...
ξερω οτι σας ξένισε είχα καιρο να αφησω την καρδιά μου να φωνάξει αλλά πονώ και φρικιώ για επιούσα στιγμή όχι μέρα...
μετα σεβασμού ασπάζομαι τας χείρας απαντων των συν-ιερουργών μου του "ανωτερου κληρου"(διάκονοι-πρσβύτεροι και επίσκοποι τον συναποτελούν αυτόν τον κλήρο)
μετα τιμής στα παντελόνια που φορούμε μέσα απο τα τιμημένα ράσα,
+παπα-Ιερόθεος Λουμουσιώτης του Ιωάννου εκ Κρανιδίου,
αρχιμανδρίτης
και ιεροκηρυξ της ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Ερμηνεία του κατά Ματθαίον ευαγγελίου 2018 νο 6β νόημα εντολών του νόμου




Βρισκόμαστε στο 5ο κεφάλαιο του κατα Ματθαίον ευαγγελίου στον 17ο στίχο, μας είχε πεί ο Κύριος ότι είμαστε το αλάτι και το φως της γης, όλοι όσοι δηλαδή τον ακολουθούμε και απηύθηνε πρώτα αυτή την διδασκαλιά ιδιαίτερα στους μαθητές του.

στον 17ο στίχο του πέμπτου κεφαλαίου μας λέει: "Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι." δεν ήλθα να καταργησώ τον Νόμο και τους Προφήτες, αυτά που σας είπαν οι προ εμού λαλήσαντες, οι προλαλήσαντες, αλλά ήλθα να συμπληρώσω. Να νοηματοδοτήσω τον Νόμο, να του δώσω περιεχόμενο sec. 46...
 

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Η' Λουκά! 11.11.20...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Η' Λουκά! 11.11.20...:   Πανοσ. Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη   Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας     «Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα...

Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Η' Λουκά! 11.11.2018. Από τον Πανοσ. Αρχιμ. Ιερόθεο Λουμουσιώτη

 Πανοσ. Αρχιμ.
Ιεροθέου Λουμουσιώτη  
Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας
 
 
«Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ 
τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν,» (B Kόρινθ. δ, 7)

Σήμερα τελούμε την μνήμη των αγίων αυτών Μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου και η εκκλησιαστική τάξη επιτάσσει να αναγινώσκουμε το αποστολικό ανάγνωσμα των αγίων μαρτύρων. Θα κρατήσουμε έναν εκ των στίχων αυτού, αγαπητοί μου αδελφοι, και επ’ αυτού θα αναλύσουμε ολίγα τινά από αυτά που προκύπτουν από την επιστολή την Δευτέρα προς Κορινθίους.

Μας ομιλεί εδώ ο θείος Παύλος για έναν θησαυρό που όμως αυτός ο θησαυρός δεν είναι επίγειος και δεν εξαντλείται σε υλικά αγαθά και επίγεια πράγματα άλλα είναι επουράνιος και μυστικός θησαυρός που κάθε πιστός τον εγγράφει «εν ταις πλαξίν» της καρδίας αυτού. Εκεί κρύπτεται και φυλάσσεται ο θησαυρός της αγίας και αμωμήτου πίστεως μας που μας οδηγεί όλους στην ευλογία αυτού, να υπάρχει δηλαδή στην πνευματική μας πορεία και ύπαρξη. 

Ενώ όμως κάθε θησαυρός πρέπει να προφυλλάσεται λίαν καλώς και να είναι το πλέον προφυλαγμένος και όμως αυτός τυγχάνει συχνά εκτεθειμένος βορρά των παθων και αδυναμιών μας, οι οποίες και μπορεί να τον καταδυναστεύουν ή να διαλύουν ακόμη και το σκέυος στο οποία φυλάσεται και υπάρχει. Ποιο είναι το σκέυος; Ο ταπεινος και ευτελής ευατός μας που όμως ως θεματοφύλακας της ιερας ταύτης και πνευματικής τραπέζης διατηρεί καθαρά την συνείδηση μας για να μπορεί να φυλάσει και διατηρει αμωμον και ακασχετον την παρακαταθήκη της εις Χριστόν πίστεως.

Η φυλακή του νου και των αισθήσεων είναι αυτή που κάνει το αδύναμο ανθρώπινο σκεύος να προστατεύει τον σημαντικό θησαυρό μας που δεν είναι τελικά κάτι το υλικό αλλά είναι η πνευματική μας μεθηλικίωση ενώπιον της εικόνος του Χριστού που είναι ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά και μεμονωμένα αλλά που μαθαίνει μέσα στην Εκκλησία να διατηρεί τον θησαυρό ανεπηρέαστο προς το πονηρό και κακό που μπορεί να μολύνει την ύπαρξη μας με παντοίους τρόπους και να καταστρέψει το σκεύος της εκλογής στο οποίο προστατεύεται ο «αχώρητος παντί» που χωρά και «σαρκώνεται» πολλές φορές μέσα στον κάθε από εμάς. Δεν γίνεται μια φορά άνθρωπος για χάρη μας αλλά γίνεται καθημερινά και κάθε στιγμή άνθρωπος για εμάς τους ίδιους όχι επειδή πρέπει αλλά επειδή θέλει ελκύσαι προς τον Εαυτό του ανθρώπινο.

Αυτό το οστράκινο σκεύος δεν μπορεί να προσέξει αυτόν τον πνευματικό μας θησαυρό και το εν αυτώ κεκρυμμένο μεγαλείο του αλλά μέσα στην απλότητα και προχειρότητα του ανθρωπίνου σκεύους του διερρηγμένου να μπορεί ο κάθε άνθρωπος να «βλέπει» ή να «διαγιγνώσκει» ή να «ευρίσκει» αν θέλετε την δύναμη και αδυναμία του ίδιου του Θεού. Ενώ φαίνεται δυνατός ο Θεός δεν επιβάλλει την δύναμη του και ενώ φαίνεται αδύνατος κατά την ίδια περίοδο και φάση της ζωής του ανθρώπου εκεί είναι πλησίον του ανθρώπου που φαίνεται να δοκιμάζεται.

Είναι σαν το πλοίο που δέρεται υπό των κυμάτων και μερικές φορές φαίνεται ότι χάνεται αλλά αν θέλει Εκείνος διασώζεται με ηρεμία και ησυχία, αυτή την ηρεμία αν και τα σκεύη τα οποία φυλάνε τον θησαυρό δείχνουν ότι δεν την έχουν και την ησυχία την ανακαλύπτει κανείς στο απάνεμο λιμάνι της σωτηρίας του και αυτό δεν είναι άλλο από αυτή την ίδια την Εκκλησία του. Κανείς δεν απορρίπτει τον θησαυρό, αν τον βρει σε μια σπηλιά, επειδή το κιούπι που εφυλάσσετο ήτο πήλινο και εύθραυστο. Η ευθραυστότητα του σκεύους δεν κάνει κακό στον ίδιο τον θησαυρό. Ο θησαυρός είναι ανέγγιχτος και έτοιμος να λάμψει και να χαρούν την λάμψη του όσοι το θαυμάζουν και να θαμπωθούν από την μοναδικότητα της λάμψης του. αλλά και το υλικό μας θυμίζει ότι ναι μεν υπάρχει ο θησαυρός που είναι η απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Θεού και η ακράδαντη και αταλάντευτη πίστη του ανθρώπου προς τον Θεόν.

Τελικά, αυτός είναι ο θησαυρός της σχέσεως Θεού προς τον άνθρωπο, της σχέσεως πλάσματος προς τον Πλάστη του, της προσωπικής επικοινωνίας Δημιουργού με το δημιούργημα Του, αδελφοί μου αγαπητοί, εδώ φαίνεται ότι τίποτα δεν είναι δικό μας και τίποτα δεν μας ανήκει αφού όλα είναι δωρήματα και ευλογίες του Θεού προς όλους εμάς. Είτε υπολογίζουμε στην δύναμη του Θεού που εμφανίζεται είστε στην δύναμη του Θεού που εκδηλώνεται αρνητικά και δεν φαίνεται σαν δύναμη αλλά σαν υποχωρητικότητα και αδυναμία, Εκείνος δρα και υπάρχει στις καρδιές μας και φωτίζει τις πράξεις μας και καθοδηγεί το είναι μας που είναι και παραμένει το σκεύος στο οποίο η Ελπίδα είναι ακαταίσχυντη και η αγάπη του Χριστού γίνεται και είναι ανυπόκριτη αφού δεν ζητά τα εαυτής αλλά τα του ετέρου. Σπάνια ζούμε και κατανοούμε αυτό τον θησαυρό και το ότι κατοικεί, όχι σε υπερκόσμια και υπέρλαμπρα αλλά στην ταπεινή, άδολη και απλή καρδιά του καθενός εξ ημών. Μακάρι να έχουμε τέτοια καρδιά για να αναπαύετε ο θησαυρός μας που είναι ο ίδιος ο Κύριος μας. Αμήν.