Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο...: “ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. ”  (Λουκ. η, 5.)  Πανοσ Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας ...





“ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. ” 
(Λουκ. η, 5.) 

Πανοσ Αρχιμ.
Ιεροθέου Λουμουσιώτη
Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας

Εξ αρχής ο Κύριος αναφερόμενος στην παραβολή αυτή προς τους ακροατές του δηλώνει το θέμα και την αναφορά του στην παραβολή αυτή σε ένα θέμα γνωστό τους, από την καθημερινότητα τους και μια αναφορά στην αγροτική ζωή που οι περισσότεροι ή ζούσαν ή είχαν ακουστά εκ πείρας ή εξ ακοής. Άρα αυτά που τους λέγει, αδελφοί μου τους είναι γνωστά. Ξέρουν τις εικόνες που προσπαθεί ο Χριστός μας να τους περιγράψει και έχουν και εμπειρία μερικοί εξ αυτών. 

Βγήκε έτοιμος να σπείρει ο σποριάς τον σπόρο του. Γιατί όμως τέτοια επιμονή και λεπτομερής αναφορά σε κάτι αυτονόητο; Αφού βγήκε να σπείρει σπόρο θα έσπερνε! Λογικό είναι αυτό! θέλει να τονίσει την σημαντικότητα στην πνευματική ζωή της σποράς, δεν μας νοιάζει πόσοι θα καρπίσουν, πόσοι θα είναι αποδοτικοί σε καρπούς μας νοιάζει να συντελεσθεί η σπορά. 

Σποριάς είναι εδώ ο Λόγος του Θεού, ο Σωτήρας Ιησούς Χριστός και κατ’ επέκταση είναι οι διάκονοι του σήμερα, οι κληρικοί που με τον λόγο και το παράδειγμα τους αυτή την σπορά του μεγάλου Σποριά συνεχίζουν και με την χάρη του Χριστού αυξάνουν και πλουτίζουν. 

Αλλά δεν θα τους ζητηθεί ο λόγος παρά του εντολοδόχου τους γιατί δεν πήγε καλά η σπορά αν εκείνοι εν επιγνώσει και με προσοχή την επιτελούσαν στα χωράφια των καρδιών των ανθρώπων. 

Ο ιερεύς, ο κήρυκας σπέρνουν τον λόγο του Θεού και Εκείνος προχωρά το έργο Του με τον φωτισμό του, φωτίζει και τους σπείροντες και το έργο της σποράς και τα χωράφια που σπείρονται! 

Είναι σημαντική αυτή η ιεραποστολή της διαδόσεως του ευαγγελικού λόγου είναι το πρώτιστο ιερατικό έργο, αυτό πρέπει να ενδιαφέρει τον κάθε πνευματικό ποιμένα! Όλα τα άλλα είναι δεύτερα στην διακονία του. Αυτό το έργο το αυξάνει και το εμπλουτίζει ο ίδιος ο μεγάλος Σποριάς, ο Ιησούς Χριστός. 

Αυτή και η αποστολή μας να καλλιεργήσουμε το χωράφι της ψυχής μας, το δικό μας και των αδελφών μας χριστιανών. Δεν είναι εύκολη η σπορά ακόμη και ως διαδικασία δεν τα έχει όλα ρόδινα αλλά πρέπει να γίνεται με προσοχή και προσευχή και ο Θεός μας αυξάνει το έργο Του, γιατί είναι και παραμένει δικό του έργο επιτελούμενο από εμάς αλλά συνεπικουρούμενο και επιβλεπόμενο παρ’ Εκείνου. Μην το ξεχνάμε αυτό, Εκείνος επιβλέπει προς την γην της καρδιάς μας και φωτίζει την πνευματική μας ύπαρξη να δεχθεί το περιεχόμενο της σποράς που είναι ο λόγος για τον Λόγο του Θεού. 

Αδελφοί μου, όμως η πνευματική μας καλλιέργεια δεν σταματά, δεν έγινε μια φορά και δεν ξαναγίνεται, δεν έγινε άπαξ και δεν εμπλουτίζεται αλλά θέλει προσοχή και διατήρηση των καρπών της σποράς. Έγκειται σε εμας η διατήρηση και συντήρηση της σποράς και ο Κύριος πάλι και πάλι θα μας δώσει ευκαιρία για να τονωθεί η καρποφορία της πνευματικής σποράς του. Ο αγρός του ευαγγελίου του ανήκει και εμείς διακονούμε με τον τρόπο του ο καθένας και με το χάρισμα του μέσα σε αυτόν. 

Παρακαλείσθε όμως όπου βλέπετε καρπούς αυτής της σποράς να μην τους μαραίνετε και όπου ακόμη δεν κάρπισε να βοηθείτε να καρπίσει εκατονταπλασίονα. Πολύς ο αγρός προς καρποφορίαν, οι δικές μας δυνάμεις ελάχιστες αλλά πλούσιο το Έλεος του Θεού στο οποίο ελπίζουμε και το οποίο εκζητούμε ως αρωγό στα έργα μας τα επίγεια προς ζέση πνευματική και καρποφορία ευαγγελική στο χωράφι της καρδιάς μας. Αμήν.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχαμοί! Κυριακή Γ΄ Λουκά, Από τον Π...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχαμοί! Κυριακή Γ΄ Λουκά, Από τον Π...: Πανοσ Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας “ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας...





“ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.” 
(Λουκ. ζ, 16)


Ένα αίσθημα που μας κατατρύχει όταν δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τις λεπτομέρειες και τα στίγματα των κινήσεων μας και όταν επίσης δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τον λόγο όλων των δικών μας ψυχικών κινήσεων επί τω θεάματι οιουδήτινος πράγματος που δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε ή δεν μπορούμε να αισθανθούμε άνετοι ενώπιον του.

Αυτός ο φόβος στο άγνωστο, ο φόβος στο μη μετρήσιμο με υλικές νόρμες και σταθμά και μέτρα, εκείνος ο φόβος πανικοβάλει τους Ιουδαίους όταν ενώπιον τους βλέπουν μια νεκρανάσταση. Είχαν δει και στο παρελθόν οι πρόγονοι τους από τον Προφήτη Hλία παρόμοια περίπτωση μα και τότε σκυθρωποί και ενεοί αντιμετώπισαν το γεγονός. Μα και τώρα ο απόλυτος πανικός, ο φόβος όλους τους κατέλαβε και κατέληξαν να δοξάζουν με φόβο τον Θεό. Όχι, όμως τον φόβο του Θεού των αγίων που είναι μια σχέση παιδιού και πατέρα, το παιδί αισθάνεται ενώπιον του πατρός του μια συστολή και ένα κόμπιασμα. Το ίδιο και οι άγιοι ζουν ενώπιον του Θεού. Δεν μπορούν να μιλήσουν για Εκείνον χωρίς δάκρυα, δεν μπορούν να κάνουν αναφορά σε Εκείνον και να μην σταυρώσουν την ύπαρξη τους.

Δεν μπορούν να μην χαρούν όταν τον βλέπουν να ενθρονίζεται στις καρδιές των αδελφών τους χριστιανών, γιατί αγαθό που δεν μοιράζεται είναι μισό αγαθό κατά πως λέει το τραγούδι ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη. Έτσι είναι και το αγαθό που δεν κοινωνείται δημοσία, που δεν το χαίρονται όλοι είναι μισό και ίσως και άχρηστο αφού δεν προσφέρει χαρά όταν και αν χρησιμοποιηθεί. 

Η δοξολογία του Θεού γεμίζει φως τους αγίους μας και όλους εμάς μας κάνει ευγνώμονες ενώπιον του Θεού και φυσικά και ενώπιον των αδελφών μας! Δοξολογία είναι όταν η καρδιά, ο λόγος, η σκέψη, η γραφίδα μας να ξεχειλίζει από ευχαριστιακή διάθεση και η θαυμασιότερη δοξολογία προς τον Θεό είναι το χοϊκό και ταπεινό ψωμί μας και το απλό και άσημο κρασί μας να «μεταβληθεί» δοξαστικά σε σώμα και αίμα του Χριστού. Αυτή την δοξολογία την έχει άπασα η εκκλησιαστική κοινότητα, εκεί δεν χωρεί μιζέρια και ανθρωπαρέσκεια, εκεί δεν χωρεί κατήφεια και αυτοπροβολή, εκει δεν χωρεί φόβος στο άγνωστο αλλά αγάπη στο γνωστό. Αυτό το γνωστό είναι ο κόπος μας που γίνεται ευθύνη του Χριστού στον Σταυρό και οδηγεί στην διάλυση των φόβων μας αφού γίνει το ανθρώπινο τραπέζι μας, αγία Τράπεζα γεμάτη με χαρά αναστάσιμη και ανασασμό πανηγυρικό.

Έτσι βλέπει ο Χριστός τον Νέο και τον παραδίδει στην μητέρα του. Ναι στην μητέρα Εκκλησία παραδίδει κάθε πιστό μετά την κολυμβήθρα για να τον ξανα-θρέψει και να τον ξανα-λούσει στα νάματα της ευχαριστιακής πίστεως μας. Να ξανα-λουσθεί το ύδωρ της απολυτρώσεως ως ύδωρ της μετανοίας μας ενώπιον Κυρίου αλλά και εις την Εκκλησίαν Του για να ξανα-καθαρθεί ωσεί χιών και να του αποδοθεί το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος του και να ξανα-τραφεί από το σώμα και το αίμα του Λυτρωτού Του κάθε άνθρωπος, μέλος της Μητρός μας Εκκλησίας.

Καθότι αυτός ήταν ο Προφήτης, Εκείνος για τον οποίον κάθε προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης προεφήτευε και ότι ο Θεός επεσκέφθη τον λαό Του με το Φως και το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεάνθρωπος Χριστός φώτισε τα σκοτάδια μας και μας έφερε και εμάς γεμάτους ευγνωμοσύνη, αγαπητοί μου χριστιανοί, να χαρούμε τον παράδεισο επι της γης στην Εκκλησία του χωρίς να έχουμε φόβο κανέναν και φυσικά μη φοβούμενοι θάνατον καθότι μας «ηλευθέρωσε ο του Σωτήρος θάνατος». Η αναστάσιμη αφοβία των μαθητριών ας χαρακτηρίζει και τον δικό μας ένθεο φόβο ενώπιον του Θεού μας. Αμήν. 

Ερμηνεια του κατα Ματθαιον ευαγγελιου νο 3α Κοιλαδα ι.Ν.Ευαγγελισμου της Θεοτοκου


Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 90 Ελεησον με ο Θεος, ερμηνεια πρώτων στιχων.





Κηρυγμα Σαββατο Β εβδ.Του κατα Λουκαν Ευαγγελιου
Κρανιδι 7 Οκτωβριου 2017
ιερος Μητροπολιτικος Ναος Τιμιου Προδρομου Κρανιδιου,
ιεροκηρυξ της ι.Μητροπόλεως Υδρας,
αρχιμανδριτης π.Ιεροθεος Λουμουσιωτης

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Σχολιασμός στο ευαγγελικό αναγνωσμα της Κυριακής Β Λουκά (κεφ. στ, στιχ. 31-36)

Σχολιασμός 
στο ευαγγελικό αναγνωσμα 
της Κυριακής Β Λουκά
 (κεφ. στ, στιχ. 31-36)
  "Να συμπεριφέρεσθε προς τους άλλους όπως θα θέλατε να φερθούν σε εσάς" (Λουκ. στ, 31)
  Αφού έχει εκφωνήσει, σεβαστέ μου Συμπρεσβύτερε και αγαπητοί μου αδελφοί Χριστιανοί, ο Κύριος την επί του Όρους ομιλία, τα γνωστά αυτά "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι", μακάριοι είναι όσοι δε γελούν επί της γης, μακάριοι είναι όσοι τους κυνηγούν για χάρη του ευαγγελίου έρχεται και τους λέει έναν κανόνα θα λέγαμε με σύγχρονους όρους καλής συμπεριφοράς: "να κάνετε στους άλλους αυτό που θέλετε εσείς να σας κάνουν". 
  Δηλαδή, Τι θέλετε; Θέλετε να σας αγαπούν, άρα πρέπει και εσείς να αγαπάτε τους άλλους αδελφούς. Θέλετε να σας λένε καλούς λόγους άρα τι πρέπει; το στόμα σας να γεμίσει με λόγους καλούς και αγαθούς προς τους άλλους. Θέλετε να σας δείχνουν έμπρακτα την συμπόνοια και την σύμπνοια και την αφοσίωση τους οι άλλοι άνθρωποι. Άρα και εσείς πρέπει να δείχνετε όλα αυτά τα αγαθά σε εκείνους.
  (Και) συνεχίζει,"εάν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν, ποιά χάρη έχετε;" (ενν. από τον Θεό) "και γαρ οι αμαρτωλοί τω αυτώ ποιούσι" και οι αμαρτωλοί το κάνουν (λέει) αυτό. Σείς που είσθε παιδιά της Βασιλείας του Θεού, δεν πρέπει να ανέβετε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω; Δεν πρέπει να προφασησθείτε ενώπιον του Κυρίου και να αποφασίσετε την αρετή; Δεν πρέπει να κάνετε κάτι αγαθότερο από αυτό που μπορούν όλοι οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν; Δηλαδή όταν αγαπώ εγώ κάποιον εκείνος μου το ανταποδίδει. αυτό είναι λογικό, είναι μέσα στις σχέσεις : "του δούναι και λαβείν", δίνω αγάπη και παίρνω αγάπη. 
  Το θέμα είναι λέει εδώ ο Κύριος, να δώσεις αγάπη εκεί που δεν παίρνεις αγάπη, να δώσεις χαμόγελο εκεί που η πικρία γεμίζει τον οίκο, να δώσεις χείρα βοηθείας εκεί που έχει βγει μαχαίρι να σε καρφώσει. Αυτά που μας λέγει ο Κύριος δεν είναι εύκολα, δεν γίνονται εύκολα, αλλά γίνονται με αγώνα και προσπάθεια διότι δεν αξίζει στεφάνου αυτός που μόνον ενίκησε αλλά και αυτός που αθλήθηκε πνευματικά και αν δεν αθληθεί πνευματικά ο άνθρωπος θα μείνει σε ένα μέρος και θα σκουριάσει. Οι αρθρώσεις που έχει ο οργανισμός μας όταν παύσουν να λειτουργούν τότε αδρανούν και δεν μπορούν να βοηθήσουν τον οργανισμό για να πορευθεί, να περπατήσει, να κάνει τα άλλα αναγκαία και χρειώδη.
  Έτσι και οι πνευματικές αρθρώσεις, αν εμείς γεμίσουμε μέσα μας με κακία και σκοτάδι, τότε οι πνευματικές αρθρώσεις μας θα αγκυλωθούν και δεν θα μπορούμε να κάνουμε εμείς αγαθό στους αδελφούς μας. Δε θα μπορούμε να κάνουμε αγώνα πνευματικό και έτσι σιγά σιγά θα έρθει και ο πνευματικός μας θάνατος που είναι η μεγαλυτέρα τιμωρία που εμείς οι ίδιοι μπορούμε να υποβάλουμε εις την ίδια μας την ψυχή.
  (Και) συνεχίζει: "εάν κάνετε καλό σε εκείνους, που μόνο καλό σας κάνουν, ποία χάρη έχετε ενώπιον του Θεού; και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν." Δηλαδή επιστρέφω καλό σε εκείνον που μου έκανε καλό; Το κάνει ο οποιοσδήποτε το θέμα είναι να κάνω καλό εκεί που μου κάνουν κακό, εκεί που ο άλλος θέλει να μου βγάλει το μάτι, εγώ την ώρα που μου βγάζει το μάτι θα του χαϊδεύσω το χέρι, δεν θα του το δαγκώσω, αυτό είναι αγιασμένη πρακτική. 
  Οι άγιοι που μας περιβάλλουν έτσι εφήρμοσαν το ευαγγέλιο, δεν έλεγαν καλούς λόγους εική και ως έτυχε μόνον, ή δεν έλεγαν ότι πιστεύουν εις τον Θεό χωρίς να δοκιμασθεί αυτή η πίστη τους.
  Είναι ένας άγιος, ο οποίος έκανε πραγματικότητα το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα στον απόλυτο βαθμό. Επισκέπτεται το μοναστήρι του μέσα στα χαράματα ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν γεμάτο το πουκάμισο του με αίματα. Ανοίγει την πόρτα της Μονής ο Ηγούμενος και Επίσκοπος της Αιγίνης, άγιος Διονύσιος ο εν Ζακύνθω, στην Μονή της Αντιφωνητρίας (ευρισκόμενος). Μπάζει μέσα τον επισκέπτη, κλείνει τις πόρτες. Δεν τον ρωτάει τί και πώς; αλλά του δίνει καθαρά ενδύματα. Φυσικά κατάλαβε ο Άγιος ότι κάτι έχει γίνει, ότι τον κυνηγούν, του δίνει καινούργια ρούχα από τα δικά του, του παραχωρεί και το πλοιάριο της Μονής. Τον φυγαδεύει ενώ τον αναζητούν οι αρχές. Αυτός ξέρετε ποιός ήταν; ο φονιάς του αδελφού του και όμως ο άγιος Διονύσιος ούτε πρώτον ότι σκότωσε ο άνθρωπος εκείνος και δεν αξίζει της βοήθειας του σκέφτηκε, ούτε σκέφτηκε τα ρούχα και τα υπάρχοντα του που τότε ήσαν πολύτιμα γιατί με τα ρούχα του σκεπαζόταν και με το πλοιάριο του ψάρευε για να βρει κάτι για να φάει όπως και όλοι οι άνθρωποι τότε, τώρα και στο μέλλον κάνουν ή θα κάνουν. Ενώπιον δε των αρχών είπε, ότι δεν είδε κανέναν. Δεν πέρασε κανείς από εκεί, για να γλυτώσει αυτόν τον άνθρωπο. Τελικά τις επόμενες μέρες έμαθε ότι αυτός είναι ο φονιάς του αδελφού του.
  Αλλά για να δείτε πόσο καλό κάνει αυτή η αγιασμένη πρακτική και αυτόν τον φονιά τον άλλαξε. Όταν έμαθε ο φονιάς ποιός είναι ο Ηγούμενος του Μοναστηριού και ποιός του έδωσε καθαρά ρούχα και τον φυγάδευσε, ότι ήταν ο αδελφός, εκείνου του ανθρώπου που σκότωσε. Ο φονιάς άλλαξε και πήγε να ζητήσει συγχώρεση στον άγιο Διονύσιο, που ήδη στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού τον είχε συγχωρέσει. Γιατί οι άγιοι είναι το ευαγγέλιο ερμηνευμένο, οι άγιοι είναι το ευαγγέλιο στην πράξη και ο άγιος Διονύσιος μας δείχνει ότι όταν ο άνθρωπος κάνει την αυθυπέρβαση του, όταν ξεπεράσει το "εγώ" του, όταν ξεπεράσει τον "κακό του εαυτό" μπορεί να γίνει έτσι όπως καταλήγει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα (Λουκ., στ. 31-36) "να είστε λοιπόν φιλεύσπλαγχνοι καθώς και ο Πατέρας σας είναι φιλεύσπλαγχνος".
  Όταν, αδελφοί μου αγαπητοί, καταλάβουμε και κατανοήσουμε και βιώσουμε μέσα μας, ποίου πνεύματος μαθητές είμαστε θα αλλάξει η διάθεση μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε κλιθεί για να κάνουμε "καλό πράγμα" αλλά έχουμε κλιθεί για να κάνουμε το "άγιο πράγμα". Την υπέρβαση του καλού, το παραπάνω από το καλό. Όχι, αυτό το καλό που μας ανταποδίδει ο άλλος, αλλά αυτό το καλό που βγαίνει από μέσα μας. Αυτό το καλό που η πίστη μας στον Ιησού Χριστό μας προβάλλει και (μας) θέτει ενώπιον μας.
  Τότε και οι κοινωνικές μας σχέσεις και οι προσωπικές και οι οικογενειακές και οι ενοριακές και κάθε σχέση και συνύπαρξη με τον άλλον άνθρωπο θα γινόταν η χαρά του παραδείσου, θα γινόταν η ομορφιά του πελάγους του ανεξαντλήτου ελέους του Θεου, η ομορφιά του Ηλιού της Δικαιοσύνης που λάμπει και σε αυτούς που είναι αχάριστοι και στους δικαίους όπως λέει το ιερό ευαγγέλιο.
  Αδελφοί μου αγαπητοί ας κάνουμε και εμείς τον αγώνα μας, στην αρχή θα προσφέρουμε αγάπη και καλό σε αυτούς που μας δίνουν την αγάπη και την καλοσύνη τους μας δείχνουν και ύστερα θα φθάσουμε υψηλά να μπορούμε να δίνουμε αγαθό, καλό, να χαμογελούμε, να αγαπάμε και αυτούς που μας μισούν και αυτούς που μας εχθρεύονται. Τότε και μόνον τότε θα φθάσουμε στα μέτρα της αγάπης του Χριστού` που είναι αγάπη καινοποιητική, μας κάνει καινούργιους και μας χαρίζει πρόσωπα χαμογελαστά και γεμάτα αγαθοσύνη και καλοσύνη ανάμεσα στους αδελφούς μας με τη χάρη του θεού. Αμήν.   




εκφωνηθέν
υπό του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη


εις τον Ι. Ναόν Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος 1η Οκτωβρίου 2017

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

9 έτη χωρίς τον γέροντα Υδρας κυρό Ιερόθεο εορτάζουμε τον αγιο μας


Σαν σημερα μεχρι το 2007 εόρταζε ο μακαριστός και ηγιασμένος Μητροπολίτης Γερων Υδρας κυρός Ιερόθεος, ο ασκητής υπερ μέτρον, ο αγαθοποιητής εώς αρνήσεως του εαυτού του, ο λειτουργός εις όλην την λειτουργίαν μεταρσιωμένος, ο πτωχός και αφιλάργυρος κληρικός!
τι δεν θα μπορέσει να πει ο άνθρωπος για τον αυστηρό αλλά και ακριβοδίκαιο Επίσκοπο Ιερόθεο, που δεν προέβαλλε τον εαυτό του αλλά αφάνιζε δια νηστείας το προσωπον του για να ειναι καθαριος και να φανεί ο Χριστός δι ' αυτού!
ίσως Ιερόθεος δεν ξαναϋπάρξει, είναι βαρύ και μεγάλο το όνομα του και η παρακαταθήκη που αφήνει στην ιερά Μητροπολη Υδρας.
Μια μητρόπολη που εκτός της πληθύος των Αγίων προστατών Αυτής έχει εις τους ουρανούς μεγαν και διακιον προστάτην , απλούν και αυστηρόν ευχέτην δια τους εναπομείναντας όσοι ανήκουμε εις τα παιδιά του κυρού Ιεροθέου, ίσως και στα εκγονα του τα πνευματικά χαιρόμαστε που αυτός προσευχεται για εμας πλησιον του Θρόνου του Θεού.
Σεβαστέ μας Γεροντα, προσευχησου για τους επισκόπους, πρεσβυτέρους και μοναχούς που ανηκαν εις τον κλήρον σου και για οσους συνεχίζουν απο εκει που εσύ τους άφησες!
Δεσπότη μας καλέ και άγιε μην ξεχνάς τα νησιά μας και τις στεριανές μερίδες της μητροπόλεως που διηκόνησες ήσουν έτη πολλά ο φωτεινός φάρος μας και εκ του Παραδείσου στείλε φως Χριστού καθάριο εις όλους εμάς!
Γένοιτο.
ημέρα της εορτής σου του αγιου μας Ιεροθέου του ΠρωτΕπισκόπου των Αθηνών.
4-10-2017
αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης
Ιεροκήρυξ της ι.Μητρ.Υδρας

κλεομεν-ίοις εστίν ασχημονείν???


Ιερουργια του θειου Λογου νο 89 κηρυγμα αγιων Κυπριανου και Ιουστινης Τακτικουπολη 2017


Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Πρόγραμμα Ιεροκηρυκτικής Διακονίας μας στην Ερμιονίδα για τον Οκτώβριο 2017.



Πρόγραμμα Ιεροκηρυκτικής Διακονίας μας
 στην Ερμιονίδα για τον Οκτώβριο 2017.

Κυριακή 1η Οκτωβρίου ε.ε., εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος.
Δευτέρα 2α Οκτωβρίου ε.ε., και κάθε Δευτερα : Ερμηνεία του κατά Ματθαίον αγίου ευαγγελίου εις ι.Μονήν Κοιλάδος στις 18.00.
Τρίτη 3η Οκτωβρίου ε.ε., εις τας 17.00 Πανηγυρικός Εσπερινός δια τον άγιον Ιερόθεον εις την ενορίαν Κοιλάδος.
Τετάρτη 4η Οκτωβρίου ε.ε., αγίου Ιεροθέου πρωτΕπισκόπου των Αθηνών, όρθρος και πανηγυρική θεία Λειτουργία εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος απο τας 7 έως 9.30 π.μ..
Κυριακή 8η Οκτωβρίου ε.ε., εις ι.Ν.Αγίου Αντωνίου Σπετσών.
Κυριακή 15η Οκτωβρίου ε.ε., εις ι.Ν.Εισοδίων της Θεοτόκου Κρανιδίου.
Κυριακή 22α Οκτωβρίου ε.ε., εις ι.Μητρ.Ναόν Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου.
Πέμπτη 26η Οκτωβρίου συμπροσευχόμενοι στα ονομαστήρια του εφημερίου Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ερμιόνης.
Κυριακή 29η Οκτωβρίου ε.ε., εις ι.Ν.Αγίου Γεωργίου Κρανιδίου.


Συν Θεώ.

Σχολείο ή Σχόλι(ο)



Σχολείο ή Σχόλι(ο)

στο σχολείο σχολάζουμε και μαθαίνουμε ή σχολιάζουμε και χανουμε τον χρόνο μας;

ντόρος μέγας με το μάθημα των θρησκευτικών και όχι την κατηχηση που είναι έργο της Εκκλησίας μας και των Ποιμένων της!
αντι να σεβαστούμε τους συναδέλφους Θεολόγους(απόφοιτος και ημεις της Θεολογικής σχολής των Αθηνών και με τετοιο σεβασμό τους αντιμετωπίζω τους αδελφούς και αδελφές μου Θεολόγους) τους πετροβολούσαν οι ηλίθιοι του χθες, οι προοδευτικάριοι και τόσοι άλλοι τώρα επροστέθησαν εσχάτως 

και οι συνειδητοί χριστιανοί...
ναι οι χριστιανοί σε ποιους σε εκείνους που κοπιάζουν να ξεπεράσουν την αγραμματοσύνη ημών των παπάδων που παραμορφώνουμε την παπαδοσύνη σε φανουροπιτα και κολυβάκι και χάνουμε το άπαν που είναι η αγαπη προς Θεό και συν-άνθρωπο, όχι ανθρωπο σχ(ή -κ)ετο, μη σχετιζόμενο αλλά σε άνθρωπο σχετιζόμενο, συν-υπάρχοντα! 
ναι η επίθεση απο τους δήθεν ευλαβείς προγόνους που μας λένε κάτι απίθανα για το να μην συναντηθουν η νυφη και ο γαμβρος γιατί θα παει στράφι ο γάμος, που δεν ειναι χριστιανικός αλλά ειναι απλά αυτόβουλα οικειοπούμενα θρησκευτικός, να βαζουνε σε δυχτάκια στη νύφη ακουσον ακουσον ευαγγελιάκι μικρό που οι μοναχοι το εχουν να το μελετουν και να το διαβαζουν συνέχεια σαν ακολουθία.
οι ευλαβείς του ναου συνεργοί ή απογοητευτές των αληθινών ποιμένων...
και εν τέλει εκείνοι ολοι που φωνάζουν εναντίον του μαθήματος-που φευ πολλοι αυτό περιμένουν για να περιθωριοποιήσουν το μάθημα και να καταστρέψουν την εστω και μια ωρα μαθήματος...
το σκέπτεσθε ότι έχουμε αδελφοί χωριά χωρίς ποιμένες και εκει που έχουμε ποιμένες καταντούν γραφιάδες των γραφείων και τελικά δεν προλαβαίνουν 

να ποιμάνουν γιατί χτίζουν και φτιάχνουν αίθουσες που κανείς στο μέλλον δεν θα θελήσει να τις γεμίσει...
κατανοούμε και κατανοείτε αδέλφια ότι ένας ανήσυχος θεολόγος πόση δουλεια κάνει με τα παιδιά μας...
και αντι της επιστροφής του φακέλου ... πηγαίνετε απο τουδε και εις το εξής...δεν με νοιαζει τι κάνατε μέχρι χθες...στην ενορία σας κάθε Κυριακή, εξομολογηθείτε, κοινωνήσατε την Ζωοποιό Σάρκα και το θειότατο Αίμα του έρωτα της καρδιάς μας Ιησού Χριστού και αφήστε την τσάμπα μαγκιά γιατί αν το τραγελαφικό συσκήνωμα που μας κυνερβά στενοποειδώς σκεπτομένων καταργήσει το μάθημα μέχρι το 2019 τότε θα κλαίμε με Ιερεμιάδος κλάμα και η Ραχήλ θα κλαίει για τους επιγόνους της.
αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης
Ιεροκήρυκας της ι.Μητρ.Υδρας
πτυχιούχος Α.Ε.Α.Α.
και Θεολογικής Σχολής Αθηνών

Ιερουργια του Θειου Λόγου νο 88 Κυριακη Β Λουκα, Κοιλαδα

Σχολιασμός 
στο ευαγγελικό αναγνωσμα 
της Κυριακής Β Λουκά
 (κεφ. στ, στιχ. 31-36)
  "Να συμπεριφέρεσθε προς τους άλλους όπως θα θέλατε να φερθούν σε εσάς" (Λουκ. στ, 31)
  Αφού έχει εκφωνήσει, σεβαστέ μου Συμπρεσβύτερε και αγαπητοί μου αδελφοί Χριστιανοί, ο Κύριος την επί του Όρους ομιλία, τα γνωστά αυτά "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι", μακάριοι είναι όσοι δε γελούν επί της γης, μακάριοι είναι όσοι τους κυνηγούν για χάρη του ευαγγελίου έρχεται και τους λέει έναν κανόνα θα λέγαμε με σύγχρονους όρους καλής συμπεριφοράς: "να κάνετε στους άλλους αυτό που θέλετε εσείς να σας κάνουν". 
  Δηλαδή, Τι θέλετε; Θέλετε να σας αγαπούν, άρα πρέπει και εσείς να αγαπάτε τους άλλους αδελφούς. Θέλετε να σας λένε καλούς λόγους άρα τι πρέπει; το στόμα σας να γεμίσει με λόγους καλούς και αγαθούς προς τους άλλους. Θέλετε να σας δείχνουν έμπρακτα την συμπόνοια και την σύμπνοια και την αφοσίωση τους οι άλλοι άνθρωποι. Άρα και εσείς πρέπει να δείχνετε όλα αυτά τα αγαθά σε εκείνους.
  (Και) συνεχίζει,"εάν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν, ποιά χάρη έχετε;" (ενν. από τον Θεό) "και γαρ οι αμαρτωλοί τω αυτώ ποιούσι" και οι αμαρτωλοί το κάνουν (λέει) αυτό. Σείς που είσθε παιδιά της Βασιλείας του Θεού, δεν πρέπει να ανέβετε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω; Δεν πρέπει να προφασησθείτε ενώπιον του Κυρίου και να αποφασίσετε την αρετή; Δεν πρέπει να κάνετε κάτι αγαθότερο από αυτό που μπορούν όλοι οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν; Δηλαδή όταν αγαπώ εγώ κάποιον εκείνος μου το ανταποδίδει. αυτό είναι λογικό, είναι μέσα στις σχέσεις : "του δούναι και λαβείν", δίνω αγάπη και παίρνω αγάπη. 
  Το θέμα είναι λέει εδώ ο Κύριος, να δώσεις αγάπη εκεί που δεν παίρνεις αγάπη, να δώσεις χαμόγελο εκεί που η πικρία γεμίζει τον οίκο, να δώσεις χείρα βοηθείας εκεί που έχει βγει μαχαίρι να σε καρφώσει. Αυτά που μας λέγει ο Κύριος δεν είναι εύκολα, δεν γίνονται εύκολα, αλλά γίνονται με αγώνα και προσπάθεια διότι δεν αξίζει στεφάνου αυτός που μόνον ενίκησε αλλά και αυτός που αθλήθηκε πνευματικά και αν δεν αθληθεί πνευματικά ο άνθρωπος θα μείνει σε ένα μέρος και θα σκουριάσει. Οι αρθρώσεις που έχει ο οργανισμός μας όταν παύσουν να λειτουργούν τότε αδρανούν και δεν μπορούν να βοηθήσουν τον οργανισμό για να πορευθεί, να περπατήσει, να κάνει τα άλλα αναγκαία και χρειώδη.
  Έτσι και οι πνευματικές αρθρώσεις, αν εμείς γεμίσουμε μέσα μας με κακία και σκοτάδι, τότε οι πνευματικές αρθρώσεις μας θα αγκυλωθούν και δεν θα μπορούμε να κάνουμε εμείς αγαθό στους αδελφούς μας. Δε θα μπορούμε να κάνουμε αγώνα πνευματικό και έτσι σιγά σιγά θα έρθει και ο πνευματικός μας θάνατος που είναι η μεγαλυτέρα τιμωρία που εμείς οι ίδιοι μπορούμε να υποβάλουμε εις την ίδια μας την ψυχή.
  (Και) συνεχίζει: "εάν κάνετε καλό σε εκείνους, που μόνο καλό σας κάνουν, ποία χάρη έχετε ενώπιον του Θεού; και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν." Δηλαδή επιστρέφω καλό σε εκείνον που μου έκανε καλό; Το κάνει ο οποιοσδήποτε το θέμα είναι να κάνω καλό εκεί που μου κάνουν κακό, εκεί που ο άλλος θέλει να μου βγάλει το μάτι, εγώ την ώρα που μου βγάζει το μάτι θα του χαϊδεύσω το χέρι, δεν θα του το δαγκώσω, αυτό είναι αγιασμένη πρακτική. 
  Οι άγιοι που μας περιβάλλουν έτσι εφήρμοσαν το ευαγγέλιο, δεν έλεγαν καλούς λόγους εική και ως έτυχε μόνον, ή δεν έλεγαν ότι πιστεύουν εις τον Θεό χωρίς να δοκιμασθεί αυτή η πίστη τους.
  Είναι ένας άγιος, ο οποίος έκανε πραγματικότητα το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα στον απόλυτο βαθμό. Επισκέπτεται το μοναστήρι του μέσα στα χαράματα ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν γεμάτο το πουκάμισο του με αίματα. Ανοίγει την πόρτα της Μονής ο Ηγούμενος και Επίσκοπος της Αιγίνης, άγιος Διονύσιος ο εν Ζακύνθω, στην Μονή της Αντιφωνητρίας (ευρισκόμενος). Μπάζει μέσα τον επισκέπτη, κλείνει τις πόρτες. Δεν τον ρωτάει τί και πώς; αλλά του δίνει καθαρά ενδύματα. Φυσικά κατάλαβε ο Άγιος ότι κάτι έχει γίνει, ότι τον κυνηγούν, του δίνει καινούργια ρούχα από τα δικά του, του παραχωρεί και το πλοιάριο της Μονής. Τον φυγαδεύει ενώ τον αναζητούν οι αρχές. Αυτός ξέρετε ποιός ήταν; ο φονιάς του αδελφού του και όμως ο άγιος Διονύσιος ούτε πρώτον ότι σκότωσε ο άνθρωπος εκείνος και δεν αξίζει της βοήθειας του σκέφτηκε, ούτε σκέφτηκε τα ρούχα και τα υπάρχοντα του που τότε ήσαν πολύτιμα γιατί με τα ρούχα του σκεπαζόταν και με το πλοιάριο του ψάρευε για να βρει κάτι για να φάει όπως και όλοι οι άνθρωποι τότε, τώρα και στο μέλλον κάνουν ή θα κάνουν. Ενώπιον δε των αρχών είπε, ότι δεν είδε κανέναν. Δεν πέρασε κανείς από εκεί, για να γλυτώσει αυτόν τον άνθρωπο. Τελικά τις επόμενες μέρες έμαθε ότι αυτός είναι ο φονιάς του αδελφού του.
  Αλλά για να δείτε πόσο καλό κάνει αυτή η αγιασμένη πρακτική και αυτόν τον φονιά τον άλλαξε. Όταν έμαθε ο φονιάς ποιός είναι ο Ηγούμενος του Μοναστηριού και ποιός του έδωσε καθαρά ρούχα και τον φυγάδευσε, ότι ήταν ο αδελφός, εκείνου του ανθρώπου που σκότωσε. Ο φονιάς άλλαξε και πήγε να ζητήσει συγχώρεση στον άγιο Διονύσιο, που ήδη στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού τον είχε συγχωρέσει. Γιατί οι άγιοι είναι το ευαγγέλιο ερμηνευμένο, οι άγιοι είναι το ευαγγέλιο στην πράξη και ο άγιος Διονύσιος μας δείχνει ότι όταν ο άνθρωπος κάνει την αυθυπέρβαση του, όταν ξεπεράσει το "εγώ" του, όταν ξεπεράσει τον "κακό του εαυτό" μπορεί να γίνει έτσι όπως καταλήγει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα (Λουκ., στ. 31-36) "να είστε λοιπόν φιλεύσπλαγχνοι καθώς και ο Πατέρας σας είναι φιλεύσπλαγχνος".
  Όταν, αδελφοί μου αγαπητοί, καταλάβουμε και κατανοήσουμε και βιώσουμε μέσα μας, ποίου πνεύματος μαθητές είμαστε θα αλλάξει η διάθεση μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε κλιθεί για να κάνουμε "καλό πράγμα" αλλά έχουμε κλιθεί για να κάνουμε το "άγιο πράγμα". Την υπέρβαση του καλού, το παραπάνω από το καλό. Όχι, αυτό το καλό που μας ανταποδίδει ο άλλος, αλλά αυτό το καλό που βγαίνει από μέσα μας. Αυτό το καλό που η πίστη μας στον Ιησού Χριστό μας προβάλλει και (μας) θέτει ενώπιον μας.
  Τότε και οι κοινωνικές μας σχέσεις και οι προσωπικές και οι οικογενειακές και οι ενοριακές και κάθε σχέση και συνύπαρξη με τον άλλον άνθρωπο θα γινόταν η χαρά του παραδείσου, θα γινόταν η ομορφιά του πελάγους του ανεξαντλήτου ελέους του Θεου, η ομορφιά του Ηλιού της Δικαιοσύνης που λάμπει και σε αυτούς που είναι αχάριστοι και στους δικαίους όπως λέει το ιερό ευαγγέλιο.
  Αδελφοί μου αγαπητοί ας κάνουμε και εμείς τον αγώνα μας, στην αρχή θα προσφέρουμε αγάπη και καλό σε αυτούς που μας δίνουν την αγάπη και την καλοσύνη τους μας δείχνουν και ύστερα θα φθάσουμε υψηλά να μπορούμε να δίνουμε αγαθό, καλό, να χαμογελούμε, να αγαπάμε και αυτούς που μας μισούν και αυτούς που μας εχθρεύονται. Τότε και μόνον τότε θα φθάσουμε στα μέτρα της αγάπης του Χριστού` που είναι αγάπη καινοποιητική, μας κάνει καινούργιους και μας χαρίζει πρόσωπα χαμογελαστά και γεμάτα αγαθοσύνη και καλοσύνη ανάμεσα στους αδελφούς μας με τη χάρη του θεού. Αμήν.   




εκφωνηθέν
υπό του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη


εις τον Ι. Ναόν Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος 1η Οκτωβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Β΄ Λουκά! Υπό του ...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Β΄ Λουκά! Υπό του ...: Πανοσ Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας «πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελ...



«πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς…» 
(Λουκ. στ, 35)

Η συνέχεια της επί του Όρους ομιλίας του Κυρίου μας, αδελφοί μου, μας επιτάσσει να κάνουμε αγάπη προς πάντας και ιδιατέρως στους εχθρούς μας, εκείνους που θέλουν το κακό μας, εμείς είναι αγιασμένο να θέλουμε το καλό τους. Έτσι θα κάνουμε αγάπη προς όλους και όχι μόνο σε εκείνους που μας αγαπούν. Η αγάπη θα είναι αυτοθιαστική αφού θα θυσιάζουμε την έχθρα και το κακό που μας βάζει ο διάβολος να σκεφτούμε να ανταποδώσουμε σε αυτές τις περιπτώσεις.

Αγαθοποιούμε, απαντάμε δηλαδή στο κακό με το καλό, στο άσχημο και στρεβλό με το αγαθό και ευθές. Τι ωραίο να κάνεις το καλό, μέσα σου βασιλεύει η λιακάδα της αρετής και όχι το σκοτάδι της εκδίκησης και του κακού. Χαίρεται ο άνθρωπος όταν κάνει καλό, ο εσωτερικός του κόσμος πλουτίζεται και γίνεται ομορφότερος, δεν έχει σκαιότητα και κακότητα. Δεν κάνουμε το καλό όμως επειδή μας έκαναν καλό όπως λέει σε προηγηθέντες στίχους γιατί αυτό το κάνουν όλοι, αλλά κάνουμε το καλό εκεί που δεν περιμένουμε ανταπόδοση ή ακόμη ακόμη εκεί που μας κάνουν κακό και μας έχουν απογοητεύσει.

Διότι εμάς μας εμίσθωσε ο Αγαθός Πατήρ των Οικτιρμών και Θεός πάσης παρακλήσεως, Εκείνος, που εχάρισε την ζωή του σε όλους ακόμη και στους αχάριστους και αγνώμονες σταυρωτές του. Πως το επραγματοποίησε αυτό; Συγχωρώντας τους! αυτή είναι δική του η απάντηση στην δική τους κακότητα. Ίσως είναι και αυτή η μεγαλύτερη «εκδίκηση» που έχουμε ως άνθρωποι του Θεού, συγχωρούμε αδιακρίτως, δεν σταματάμε να συγχωρούμε! Αυτή είναι η δική μας τακτική εκεί που οι άλλοι βλέπουν εκδίκηση και κακό να κάνουν στους άλλους. Μέσα μας γαληνεύουμε, δεν σκεφτόμαστε πως θα πάρουμε απλά «το αίμα μας πίσω» αλλά γευόμαστε την καλωσύνη που πρέπει να ξεχύνεται από καρδιά χριστιανική!

Δίνουμε από τα ανθρώπινα και υλικά αγαθά όσο μπορούμε και χωρίς μέτρο, χωρίς να περιμένουμε κάποτε να μας τα επιστρέψουν και ετσι γεμίζει η τράπεζα του Ουρανού, αγαθά για όλους εμάς που μοιράζουμε αδιάκριτα!

Άλλα μέτρα και άλλα σταθμά από τις κοσμικές επιδιώξεις και ισορροπίες μας οδηγούν στην αγιότητα του βίου του χριστιανού και κάνουν την ζωή μας μια απλή και ταπεινή μίμηση της ζωής του Χριστού. Ζούμε μέσα μας αλλά και σε κάθε φάση του βίου μας τον Χριστό και Θεό μας, δεν είμαστε χριστιανοί ολίγων ωρών της Κυριακής αλλά διαποτίζει το μήνυμα και ο λόγος του Χριστού τον βίο μας και τα έργα μας!

Τότε τα έργα μας είναι και νοηματοδοτούνται ως έργα αγάπης και ανακούφισης κάθε αδελφού και ιδιατέρως εκείνου που μας εχθρεύεται για να απολαύσουμε τον μισθό μας τον επουράνιο, την χαρά του Παραδείσου. Τέτοια και τόση χαρά θα χαιρόμαστε απολαμβάνοντες εις τα Ουράνια. Αυτή την χαρά την ξεκινούμε στη γη μοιράζοντας αγαθά και διαμοιραζόμενοι ακόμη και την ίδια μας τη ζωή με τους αδελφούς μας και θα την γευθούμε εν ολοκληρία στη μέλλουσα Βασιλεία του Θεού που ξεκινά βιούμενη «εντός ημών». 

Αδελφοί μου, όταν δίνεις δίνεσαι, μοιράζεσαι, χαρίζεσαι και είναι άγιο αυτό σήμερα που όλοι έχουμε κλεισθεί στα υπάρχοντα μας και στους εαυτούς μας. Ας χαρούμε τον λόγο του Χριστού μας που μας προτρέπει να μοιράζουμε και να αγαθοποιούμε «μηδέν απελπίζοντες», χωρίς να χάνουμε την ελπίδα μας σε Εκείνον που αυτή η ελπίδα είναι γεμάτη χαρά και αισιοδοξία και δεν χάνει ποτέ την ποιότητα και την ποσότητα της την πνευματική. Αμήν. 

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

σημερα του οσιου Κυριακου του Αναχωρητού!

σημερα του οσιου Κυριακου του Αναχωρητού!
μπορούμε και εμεις να αναχωρήσουμε απο τα πάθη μας που μας καταστρεφουν το αγαθό της συνύπαρξης και απο τα λάθη μας που δεν μας αφηνουν να επικοινωνήσουμε ειλικρινά με τους αδελφούς μας!
τιποτα δεν μας χωρίζει απο τον διπλανό μας, εκείνος είναι ο εγγύτερος που μας οδηγεί στην θεϊκή κοινωνία με τον Δεσποτη Χριστό!ειναι ο πλησίον μας, εκείνος που θα κρίνει την πορεία της ζωής μας, η σωτηρία δεν είναι απλά προσωπική αλλά ειναι κοινωνική υπόθεση και τι να την κανω την πρόοδο αν δεν μπορώ να την χαρώ με τον αδελφό μου, τι να την κάνω την καλύτερη "μοιρα" μου οταν με χωρίζει απο τον αδελφό μου;
αν δεν κοινωνηθεί ένα αγαθό μπορεί να ειναι επίτευγμα, μπορεί να ειναι κάτι σημαντικό...αγαθό δεν είναι!το αγαθό κοινωνείται με αυτό συ-ζούμε...ζούμε μαζί!το μοιραζόμαστε...τότε φαίνεται το μεγαλείο του όταν μοιράζεται!
καλημερα αδελφια μου!
29 Σεπτεμβρίου 2017
+π.Ιερόθεος

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Α΄ Λουκά! Υπό του ...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Α΄ Λουκά! Υπό του ...: “καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται·” Β Τιμ. γ, 12 Ο απόστολος Παύλος απευθυνόμενος για δεύτερ...





“καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται·”
Β Τιμ. γ, 12

Ο απόστολος Παύλος απευθυνόμενος για δεύτερη φορά στον μαθητή του απόστολο Τιμόθεο, τον βεβαιώνει εκ της πείρας του ότι το ευαγγέλιο και οι διάκονοι του πάντα (θα) διώκονται, πάντα θα έχουν απέναντι τους τον εχθρό της σωτηρίας μας τον παμμίαρο διάβολο και τα υποχείρια του ανά τους αιώνες, που το μόνο που κάνουν είναι να διώκουν το έργο της Εκκλησίας του Χριστού.

Αυτό το έργο του ευαγγελισμού των ψυχών στον ευαγγελικό τρόπο βίου και στην ευαγγελική πίστη είναι η διακονία των ποιμένων και κάθε πιστού χριστιανού, να μεταλαμπαδεύει την πίστη του, να γίνεται διαπρύσιος κήρυκας με τον βίο, τα έργα και τον λόγο του.

O άνθρωπος του Θεού ζει ευσεβώς, ζει κατά Θεόν και σεβόμενος κάθε άλλον άνθρωπο, δεν χρησιμοποιεί κανέναν για ίδιον όφελος αλλά ζει και υπάρχει για χάρη των άλλων και ζει με κανόνα του την αγάπη προς τον Θεό και στον κάθε συνάνθρωπο του.

Αλλά όσοι ζουν με τέτοιες εμπειρίες πνευματικές και πορεύονται ειρηνικώς στη ζωή τους χλευάζονται από το κοσμικό περιβάλλον, από όσους έμαθαν να πατούν επί πτωμάτων για να πορεύονται και να ανεβαίνουν στην κοινωνική και εν γένει πορεία τους. Ενώ ο ευσεβής χριστιανός δεν χρησιμοθηρεί, δεν χρησιμοποιεί κανέναν αλλά εργάζεται και συνεργάζεται σε όλους τους τομείς του βίου του. Αλλά ιδιαίτερα εργάζεται την σωτηρία του «εν Εκκλησία» στο εκκλησιαστικό σώμα, ζει και υπάρχει λειτουργικά μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας μας στα οποία μετέχει ενσυνείδητως και προσεκτικώς. Με την δέουσα ευσέβεια και ευλάβεια για να βιώνει την ενέργεια του μυστηρίου της σωτηρίας μας υπο του Ιησού Χριστού, σε εκείνον τον ίδιο τον απλό και καθημερινό άνθρωπο. Δεν διαφέρει εξωτερικά από τους συνανθρώπους του αλλά εσωτερικά έχει αγωνιστικό πνευματικό ορθόδοξο φρόνημα. 

Αυτό το φρόνημα τονώνεται από τους βίους και συναξάρια των αγίων μας που θέλησαν να ζήσουν «ευσεβώς» και για αυτή τους την ευσέβεια συνήθως και εδιώχθησαν, κυνηγήθηκαν, φυλακίστηκαν, λιθοβολήθηκαν, αποκεφαλίστηκαν και έδωσαν την ζωή τους για τον Χριστόν.

Αυτές οι μορφές διώξεων μπορεί εν πολλοίς να έχουν αλλάξει αν και συναντώνται ακόμη ως μορφές μαρτυρίου μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ακόμη και σήμερα διώκεται η ευσέβεια των αγίων μας και λανσάρονται άλλες μορφές δήθεν πνευματικής καταξίωσης. 

Σήμερα, αδελφοί μου, μπορεί ο άλλος να το «παίζει» ευσεβής αλλά να μην είναι, γιατί συμβιβάζεται συχνά με το κοσμικό πνεύμα και τους «υιούς της απωλείας» ακολουθεί. Εμείς είναι άγιο να ζούμε ευσεβώς όπως και ο μέγας απόστολος Παύλος μας περιγράφει μέσα στην εκκλησιαστική μας κοινότητα και χωρίς να φοβόμαστε κάθε μορφή εκδιώξεως μας. Διότι σε αυτόν τον βίο της ευσεβείας ο καθοδηγητής και οδηγός μας είναι ο Θεός και δεν φοβόμαστε ουδεμία ανθρώπινη δύναμη ή εξουσία.Κανείς δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγαπή του Θεού που καλλιεργούμε πνευματικά ζώντας εν ευσεβεία και βεβαία πίστη! Ας έχουμε την χάρη του Θεού σκεπαστή και βοηθό στο βίο μας και στα έργα μας. Αμήν.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή μετά την Ύψωσιν! Τ...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή μετά την Ύψωσιν! Τ...: Πανοσ. Αρχιμ. π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκα Ι.Μ. Ύδρας « ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου,  διότ...





Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή μετά την Ύψωσιν! Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη

Πανοσ. Αρχιμ.
π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη
Ιεροκήρυκα Ι.Μ. Ύδρας

« ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, 
διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ.» ( Γαλ. β, 16)


Για να δικαιωθούμε από την πίστη στον Ιησού Χριστό και όχι από τα έργα του νόμου, διότι δεν θα δικαιωθεί καμμία ανθρώπινη ύπαρξη από τα έργα του νόμου, αυτό το λέγει στην προς Γαλάτας επιστολή του ο μέγας των Εθνών Απόστολος Παύλος.


Όταν εδώ αναφέρεται ο νόμος, δεν εννοεί κάθε νομικό κείμενο αλλά τον νόμο του Μωϋσέως, τον νόμο του Θεού που έλεγαν ότι τηρούν Γραμματείς και Φαρισαίοι και οι Νομοδιδάσκαλοι του Λαού. Ίσως δε εξωτερικά να τον τηρούσαν, αλλά στην ουσία απήχαν πόρρω απ’αυτού. Είχαν την προσήλωση τους στην εξωτερική τήρηση των διατάξεων του νόμου και είχαν χάσει την ουσία του νόμου που ήταν να διατηρεί την σχέση του ανθρώπου με τον μόνο και αληθινό Θεό.

Ο νόμος δόθηκε για να θυμάται ο εκλεκτός λαός του Θεού την διαθήκη που είχε συνάψει με τον Θεό, αλλά οι ισραηλίτες συχνά πυκνά αθετούσαν τον νόμο και για αυτό τους δόθηκε γραπτώς. Αλλά και αυτόν τον νόμο τον κατέστησαν ανενεργή προς σωτηρία διότι τον έκαναν να φαίνεται σαν καταναγκαστικό έργο και όχι ως υπενθύμιση αυτής της εν ελευθερία διαρκούσης και υπαρχούσης σχέσεως Θεού και ανθρώπου.

Ο νόμος έχασε την σφριγηλότητα του και την ζωντάνια του γιατί απέκτησε πολλές κανονιστικές διατάξεις που όπως λέει αλλού ο θείος των Αποστόλων Παύλος ήταν αδύνατον να τηρηθεί και από αυτούς ακόμη που έλεγαν ότι ήσαν προσηλωμένοι τηρητές του νόμου του Μωσέως. 

Αστόχησε ο άνθρωπος στην τήρηση του νόμου και τους χάρισε ο Θεός την μοναδική ευκαιρία να δικαιωθούν και να σωθούν οι άνθρωποι από την κατάρα του νόμου, καθώς έγινε ο Ίδιος, ο Ιησούς «επικατάρατος» αφού κρεμάσθηκε για χάρη του ανθρώπου επι ξύλου.

Το ξύλο αυτό ατίμωσε την αμαρτία «εν τη θνητή σαρκί Αυτού», όπως λέγει ο μέγας Βασίλειος στις ευχές της θειας Λειτουργίας του. Αυτό το ξύλο είναι ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του, η λύση της δικής μας δικαιώσεως. Δικαιώνεται ο άνθρωπος από τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού και όχι απλά από την τήρηση ενός νόμου, όλα καλά και άγια, αλλά πως καταργείται ο νόμος τελικά; Γιατί ο νόμος δεν υφίσταται πλέον;

Γιατί αλλάζει νόημα και περιεχόμενο. Νόημα του είναι, πλέον, ο Σταυρός και περιεχόμενο του η Ανάσταση του Χριστού. Η ζωή του πιστού γίνεται σταυρικής ζωής μίμηση και όλος ο τρόπος της ζωής μας γεμίζει με χαρά αναστάσιμη χωρίς να ξεχνά να περνά αυτή η χαρά από τον Γολγοθά.

Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταυρό αλλά και Σταυρός χωρίς Ανάσταση, δηλαδή η σταύρωση του εαυτού μας εθελουσίως οδηγεί στην ανάσταση της συνυπάρξεως μας με τον Χριστό στην «τριαδική ενότητα»: Χριστός-Εκκλησία-Κόσμος. Αυτή δε η καινή συνύπαρξη μας οδηγεί τον Κόσμο να γίνει μια αληθινή σύναξη πιστών του δικαιούμενου ανθρώπου από τον Χριστό ως Εκκλησία Του, εξαγιασμένη και ευλογημένη στο όνομα του Σωτήρος και Λυτρωτού μας.

Αδελφοί μου, όπου υπάρχει πρόβλημα και δυσκολία εκεί κατεργάζεται ο Θεός την ελπίδα της δικής του δικαιώσεως για τον άνθρωπο που βαπτίζει τον εαυτό του στον Σταυρό και αγιάζεται τον αγιασμό του κόπου και του ιδρώτος του στο διάβα του σύγχρονου ανθρώπου. Ας ελπίσουμε να μην μείνουμε στο Σταυρό λυπημένοι αλλά να εξέλθουμε στους τάφους της απαισιοδοξίας μας και ας φωνάξουμε «ανέστη ο Κύριος» άπαντες εν επιγνώσει και αληθινή διαθέσει ψυχής φιλαμαρτήμονος μεν, αλλά μετανοούσης δε, ες αεί στο όνομα του Χριστού.Αμήν.

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Ιερουργια του θειου Λογου νο 87 περι Προδρομου λογος πανηγυρικος


  Την Φωνήν του Λόγου, τον Λύχνον του Φωτός τον Εωσφόρον, εκείνον που οδοποίησε τον δρόμον που οδηγεί στον Έναν, στον Σωτήρα και Λυτρωτή μας.
  Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, αγαπητοί μου Άρχοντες και Λαέ του Κυρίου ηγαπημένε, ήλθαμε απόψε εδώ να τελέσουμε τον μεγάλο Πανηγυρικό Εσπερινό του Αγίου μας, του Προστάτου μας, του Πολιούχου και Πατέρα της Πόλεως ταύτης, του Τιμίου Προδρόμου.
  Ήλθαμε να τιμήσουμε την φωνήν της Αληθείας, εκείνον που δεν υπελόγιζε ποτέ κανέναν για να πει την αλήθεια και η αλήθεια του ήταν πάντα θεοκεντρική. Δεν ήταν ανθρώπινη. Την αλήθεια του Προδρόμου δεν την καθόριζαν οι σχετικότητες του κόσμου τούτου, δεν την καθόριζαν οι γνωριμίες και τα ανθρώπινα πράγματα, δεν την καθόριζαν η θέση και η ισχύς σε εκείνους τους οποίους απευθυνόταν αλλά την καθόριζε ο Θεός και το πως τον βίωνε ο Προφήτης μέσα του.
  Ο Προφητικός του λόγος είναι μοναδικός στην ιστορία. Ο Προφήτης Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι η συνέχεια των Προφητών και το τέλος τους. Πριν απο τον Πρόδρομο προφήτης είναι ο Μαλαχίας, πεντακόσια χρόνια πριν απο τον άγιο Ιωάννη προεφήτευσε. Έχει όμως μιά διαφορά ο προφητικός του λόγος. Οι υπόλοιποι (ενν. προφήτες) είπαν για τον ερχομό του Μεσσία, αλλά δεν είδαν τον Μεσσία. Προεφήτευσαν για τον Μεσσία αλλά δεν είχαν μπροστά τους τον Μεσσία, ενώ εκείνος τον αντίκρυσε. Τον έδειξε, τους είπε πηγαίνετε μαζί Του. Δεν έχετε να χάσετε, θα χάσετε υλικά αγαθά αλλά θα κερδίσετε την Βασιλεία των Ουρανών.
  Απόψε θυμόμαστε την προφητική φωνή που είδε έναν γάμο να κλονίζεται, ένα γάμο να καταστρέφεται και στενοχωρήθηκε για την κρίση του θεσμού του γάμου. Στενοχωρήθηκε για την αμαρτία που είδε ο Πρόδρομος και έψεξε αυτή την αμαρτία του Βασιλιά Ηρώδη.
  Ο Βασιλιάς Ηρώδης πήρε την γυναίκα του αδελφού του, ενώ ζούσε ακόμη ο αδελφός του. Αν είχε πεθάνει ο αδελφός του (και ήτο άτεκνος) θα είχε δικαίωμα να την πάρει ως νύφη, του το έδινε ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό το δικαίωμα.
  Ο Ηρώδης στα γενέθλια του που είναι ένα γεγονός για να χαίρεται κάθε άνθρωπος, έφυγε απο τα όρια του Νόμου του Θεού και ήπιε παραπάνω και έφαγε παραπάνω και όλα αυτά είχαν ως συνέπεια να αμαρτήσει και παραπάνω.
  Τι έκανε; Όταν είδε την κόρη της έκθεσμης γυναίκας που είχε πάρει, της Ηρωδιάδος, την Σαλώμη να χορεύει ενώπιον του άρεσε αυτός ο χορός. Ενώ την είχε ανιψιά του και δεν έπρεπε ποτέ να σκεφθεί έτσι.
  Εσκέφθηκε βρώμικα και πονηρά και τις είπε ότι και αν μου ζητήσεις μέχρι και το μισό μου βασίλειο, εγώ θα στο δώσω. Αλλά ενώ τα υλικά αγαθά που έταξε ο Βασιλιάς ήταν πολλά. Υπήρχε μιά φωνή που ήταν αβάσταχτη, η φωνή του Ιωάννου, γιατί ήταν ίδια με την φωνή της συνείδησης της γυναίκας εκείνης, που της θύμιζε καθημερινά την φωνή του Ιωάννου και η φωνή της συνείδησης της, ότι είναι παράβαση αυτό που κάνει του Νόμου του Θεού.
  Αν ήταν παράβαση τότε σήμερα, αδελφοί μου αγαπητοί, που φθάσαμε; Παραβαίνουμε καθημερινά το θέλημα του Θεού, μόνοι μας διαλύσαμε τους γάμους. Πλέον αμφισβητείται και αν ο γάμος γίνεται μεταξύ ανδρός και γυναικός. Περνάμε και αυτή την κρίση του θεσμού του γάμου, αν διαλυθεί, αδελφοί μου, και αυτό το κύτταρο της οικογενείας όπως την παραλάβαμε "πατέρας-μητέρα-και τέκνα" τότε και το προτελευταίο ανάχωμα γιατί το τελευταίο είναι η πίστη μας, η Εκκλησία μας, τότε και αυτό το τελευταίο ανάχωμα θα γκρεμισθεί, θα καταπέσει, θα διαλυθεί και η φωνή του Ιωάννου αυτό φωνάζει: Σεβασθείτε τον γάμο, που είναι θεόσδοτος και σεβαστός ενώπιον των ανθρώπων. Μην τον αφήνετε να διαλυθεί. Όχι, τότε, αλλά σήμερα. Εμείς, πρέπει να κρατήσουμε τον γάμο υψηλά. Λέει ο άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης-ο τελευταία ανακηρυγμένος Άγιος, μόλις προ τριετίας ανεκηρύχθη- ότι τα έγγαμα ζευγάρια αν φυλάσσουν το στεφάνι τους, ήδη έχουν πάει στον παράδεισο. Γιατί είναι δύσκολο σήμερα, σε αυτή την υλόφρονα κοινωνία που ζούμε, να τηρηθεί το στεφάνι μας.
  Κι όμως, εμείς, οι χριστιανοί, αυτές τις εξετάσεις πρέπει να δώσουμε στον κόσμο τούτο. Να σεβαστούμε την πίστη μας που μας επιτάσσει γάμο, μας τον δίνει ως χάρισμα, ως τρόπο ζωής και μας θέλει να σεβόμαστε ο άνδρας την γυναίκα του και η γυναίκα τον άνδρα της. Να βλέπουμε το πρόσωπο του συζύγου ο σύζυγος και η σύζυγος στο πρόσωπο του συζύγου την σχέση Χριστού και Εκκλησίας. Τόσο υψηλά φθάνει τον ανθρώπινο γάμο ο Απόστολος Παύλος και λέει ότι είναι μέγα το μυστήριο του γάμου. Αυτού του μυστηρίου μύστες είναι οι άγιοι μας, αυτό το μυστήριο μας προστατεύουν.
  Αυτήν την διάθεση έχει ο Ιωάννης, δεν ήθελε ποτέ να προσβάλλει τον Βασιλιά, δεν τον ενδιέφερε να τον εκθέσει γιατί ο Βασιλεύς ήταν έκθετος στα μάτια του Θεού. Τον Ιωάννη τον ενδιέφερε τι θα πει ο Θεός και όχι, τι θα πουν οι άνθρωποι. Γιατί αυτή η παράνομη σχέση την οποία είχε ο Ηρώδης, δεν τον άφηνε να προσευχηθεί ελεύθερα και αληθινά προς τον Θεό. Τον κράταγε στη γη, ήταν γαιώδης, ήταν αμαρτωλή σχέση. Ενώ ο γάμος είναι μιά σχέση που οδηγεί στον ουρανό γιατί έχει εγγυητή τον Κύριο Ιησού Χριστό που μυσταγωγεί αυτό τον γάμο.
  Τέτοια φωνή σαν του Ιωάννου σπανίζει, αδελφοί μου, είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος του Ιωάννη. Λέει ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ο πάστορας αυτός στην Αμερική που αγωνίστηκε εναντίον του ρατσισμού και ιδιαιτέρως για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Νέγρων τότε της Αμερικής, "αν πεις την αλήθεια, θα κάνεις εχθρούς" και είναι λογικό.
  Τον άνθρωπο του Θεού, τον Προφήτη, τον Άγιο, τον Όσιο, τον Μάρτυρα, δεν τον ενδιαφέρει αυτό, γιατί ζει μέσα του ο Θεός και αφού ζει μέσα του ο Χριστός μπορεί να ομιλεί ελεύθερα και με παρρησία, μπορεί να φωνάζει την φωνή της Αληθείας.
  Την φωνή του Αγίου Ιωάννου συνεχίζει σήμερα η Εκκλησία μας, έχει προφητική φωνή και μας φωνάζει. Αν εμείς δεν σεβασθούμε τους θεσμούς που παραλάβαμε, την παραδοσιακή κοινωνία που μας άφησαν οι πρόγονοι μας, ίσως να μην έχουμε κοινωνία οργανωμένη να αφήσουμε.
  Άμα μόνο το συμφέρον και ο υλικός πλούτος ρυθμίζει τις σχέσεις μας τότε όχι γάμος δεν θα μείνει όρθιος, ούτε σχέσεις πατέρα και γιού και μητέρας και κόρης όλα θα διαλυθούν στο βωμό του συμφέροντος και στο βωμό των ανθρωπίνων πραγμάτων.
  Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, ευχηθείτε ο Πρόδρομος μας, ο Προστάτης μας να προστατεύει αυτή την πόλη ες αεί, πάντοτε δηλαδή, να την προστατεύει από κάθε κακό λοιμικό ανθρώπινο και από την ασθένεια της αμαρτίας, που προσβάλλει την σχέση μας με τον Θεό. Να έχουμε και εμείς αυτή την πίστη του Προφήτου, αυτήν την δυναμική του Προφήτου και να κάνουμε πραγματικότητα τον Νόμο του Θεού στη ζωή μας για να απολαμβάνουμε την ευλογία και τον αγιασμό του Προφήτου και Βαπτιστού και Προστάτου μας Τιμίου Προδρόμου. Αμήν.



εκφωνηθέν
παρουσία του Σεβασμιωτάτου
Μητροπολίτου μας κ.Εφραίμ,
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη


εις τον Ι.Μητροπολιτικόν Ναόν Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου 28η Αυγούστου 2017   

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου! Υπό ...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου! Υπό ...: Κυριακάτικοι Στοχασμοί (Α΄ Κορ. ιε΄ 1-11)  Πανοσ. Αρχιμ. π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκα Ι.Μ. Ύδρας « ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ ἐλά...

Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου! Υπό του Πανοσ. Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη!

Κυριακάτικοι Στοχασμοί
(Α΄ Κορ. ιε΄ 1-11) 

Πανοσ. Αρχιμ.
π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη
Ιεροκήρυκα Ι.Μ. Ύδρας

« ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων, ὃς οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς 
καλεῖσθαι ἀπόστολος, διότι ἐδίωξα τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ·» (Α Κορ. 15,9) 


Ποιος από εμάς, αδελφοί μου, θα εδέχετο τον χαρακτηρισμό ως ελάχιστος; Σχεδόν κανείς! Για να είμεθα ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και με τους πέριξ μας. Αυτή είναι η πικρότατη αλήθεια. 

Ενώ ο αιθεροβάμων, στην κυριολεξία Παύλος, το λέγει για τον Εαυτό του και δεν σταματά εκεί λέγει και τον λόγο του, ότι είναι ο ελάχιστος των αποστόλων, επειδή εδίωξε την Εκκλησίαν του Χριστού. 

Κυνήγησε τους πρώτους χριστιανούς και όχι μόνον στην Ιερουσαλήμ αλλά και κατευθυνόταν για οργανωμένο διωγμό τους στην Αντιόχεια, αλλά η Χάρις του Θεού τον επέλεξε για να αλλάξει πορεία και από διώκτης να γίνει συλλέκτης και καλλιεργητής χριστιανικών κλίσεων εις το σχέδιο της εν Χριστώ σωτηρίας. 

Εμείς θα μπορούσαμε ποτέ να ειπούμε ότι δεν μας αξίζει να λεγόμαστε χριστιανοί; Όπως λέγει ο θείος Παύλος ότι δεν μου αξίζει να λέγομαι απόστολος του Χριστού; Η αλήθεια είναι πως όχι…να μην βαυκαλιζόμεθα, δεν έχουμε την στεντόρεια ομολογία του αποστόλου Παύλου για την πρότερη ζωή μας, που σε εμάς είναι και τωρινή κατάσταση, συνεχίζεται και μέχρι σήμερα που συνδιαλεγόμεθα το κύλισμα μας στην αμαρτία και στις επιθυμίες της σαρκός ενυπάρχει εντός μας. Μέχρι και τώρα είμεθα περισσότερο σάρκινοι και λίθινοι πνευματικά παρά αγιασμένοι πνευματικά άνθρωποι. 

Τι νομίζετε, αδελφοί μου, δεν είναι διωγμός εις τον ίδιον τον Θεό μας, το ότι εμείς ζούμε με έτερο νόμο στη ζωή μας, δηλαδή με τον νόμο ή καλύτερα την ανομία της αμαρτίας; Αυτή είναι η πνευματική μας αφροντισιά, δεν κηδόμαστε της σωτηρίας μας, δεν φροντίζουμε την πνευματική μας ζωή και πορεία, δεν υφιστάμεθα πνευματικούς καθαρμούς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ της δικής μας πίστεως, δεν ζούμε εν μετανοία και δεν θέλουμε να προοδεύσουμε πνευματικά σαν τους αγίους μας και ιδιαίτερα τον απόστολο Παύλο. Καθότι δεν παραδεχόμαστε το ότι είμεθα σε πνευματικό τέλμα, σε πνευματική ανωριμότητα. Αν όλα αυτά τα παραδεχθούμε τότε θα υπάρξει και για εμάς ολόλαμπρη εκκλησιαστική πορεία και ολόφωτη πνευματική ανασυγκρότηση μας εν Εκκλησία και εν τοις μυστηρίοις Αυτής. 

Αδελφοί μου, πολλοί είναι κλητοί στην Βασιλεία του Θεού, ολίγοι όμως εκλεκτοί, αν παραδεχθούμε τα λάθη και σφάλματα μας τα πνευματικά τότε και θα μπορέσουμε να επαναπροσανατολισθούμε στην κιβωτό των Αγίων μας που είναι η Εκκλησία του Χριστού, ας βάλουμε τέτοιο στόχο πνευματικό και η ζωή μας θα αλλάξει αφου θα εν-Χριστωθεί και η πορεία μας θα αλλάξει αφου θα γινει ορθόδοξη και η πραγματικότητα μας θα επαν-εκκλησιοποιηθεί με τη χάρη του Χριστού μας.Αμήν. 

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 86 Κυριακη ια επιστολων.Απ.Παυλος και δικαιωματα του


    Σχολιασμός εκ του αποστολικού Αναγνώσματος της Κυριακής ΙΑ Ματθαίου, (Α΄Κορινθ., θ, 2-12)

  Ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα τον Απόστολο Παύλο να απευθύνει λόγο στους Κορινθίους, με την πρώτη προς Κορινθίους επιστολή. Έχει γράψει τρεις προς Κορινθίους επιστολές, στην Καινή Διαθήκη όπως ειναι σήμερα σώζονται μόνον οι δύο. Η πρώτη που είναι όντως η πρώτη (ενν. επιστολή) και η δεύτερη επιστολή που είναι η τρίτη όμως κατά σειράν που είχε σταλεί. Διότι υπήρχε και μία ενδιάμεσα τους που χάθηκε. Η ενδιάμεση επιστολή που χάθηκε λέγεται επιστολή των δακρύων και ο απόστολος Παύλος με πολύ στενοχώρια, τους απευθύνει λόγο και προσπαθεί να τους συνετίσει στο να ακολουθούν τον ευαγγελικό τρόπο ζωής.
  Τι τους λέει στην σημερινή αποστολική περικοπή; Σφραγίδα της δικής μου αποστολής, εσείς είστε εν Κυρίω. Δηλαδή, του έργου που εγώ έκανα εις την Εκκλησία, η σφραγίδα είστε εσείς. Αυτά που εγώ σας δίδαξα και αυτά που απο εμένα μάθατε στην Εκκλησία του Θεού, μόνον όταν τα κάνετε πράξη είστε η σωστή και πρέπουσα σφραγίδα της δικής μου αποστολής. Όταν ξεφεύγετε και δεν τα κάνετε αυτά που σας δίδαξα πράξη, τότε δεν είστε η σωστή αποστολική μου σφραγίδα αλλά είστε παραχάραξη του ευαγγελικού λόγου και έτσι οδηγείται το κήρυγμα του Χριστού διαφορετικά απο εκεί που Εκείνος ηθέλησε για όλους εμάς και μας εδίδαξε και ύστερα τους περιγράφει πως εκείνος και ο απόστολος Βαρνάβας έχουν παραιτηθεί των αποστολικών δικαιωμάτων τα οποία είχαν όλοι οι άλλοι απόστολοι. Τους τα περιγράφει με λεπτομέρειες.
  "Μήπως εμείς δεν έχουμε εξουσία -λέει- να φάμε και να πιούμε;Μήπως δεν έχουμε εξουσία να περιφέρουμε γυναίκα χριστιανή όπως και οι άλλοι Απόστολοι και οι Αδελφοί του Κυρίου και ο Πέτρος; ή μόνο εγώ και ο Βαρνάβας δεν έχουμε εξουσία να μη εργαζώμεθα;Ποιός;" και απαντά πάλι με ερώτημα σε αυτά τα οποία είχε ο ίδιος παραιτηθεί. Ουσιαστικά, αυτοπαραιτηθεί, αποφάσισε να παραιτηθεί απο τον μισθό για την εργασία του ευαγγελίου και το λέει στο τέλος της περικοπής που διαβάζουμε σήμερα, για να μην δώσει "εγκοπήν τινά το ευαγγελίω", για να μην μπορεί δηλαδή κάποιος να σκοντάψει στο ότι εκείνος ζει απο ευαγγέλιο, τρέφεται απο το ευαγγέλιο και άρα δεν θα μπορεί να κάνει πραγματικότητα την πίστη, γιατί σου λέει, έτσι απλά να το πούμε: είναι το επάγγελμα του άρα αυτά που μας λέει είναι μία επαγγελματική αντιμετώπιση των πραγμάτων και όχι ουσιαστική, ευαγγελική, αντιμετώπιση του λόγου του Θεού.
  Απαντά πάλι ο ίδιος με ερωτήματα: " Ποιός υπηρετεί στο στρατό με δικά του έξοδα;" Ποιός πάει δηλαδή για να πολεμήσει ή να στρατευθεί για μία χώρα και βάζει απο την τσέπη του για να υπερασπισθεί αυτή την χώρα; " Ποιός φυτεύει αμπέλι και δεν τρώγει από τον καρπό του; ή ποιός βόσκει κοπάδι με ζώα και δεν τρώγει απο το γάλα της ποίμνης;" και συνεχίζει:αυτά τα οποία είναι αυτονόητα τα λέει και ο νόμος του Μωϋσέως "είναι γραμμένο, δεν θα κλείσεις το στόμα του βοδιού που αλωνίζει". Δηλαδή ουσιαστικά ο εργάτης του ευαγγελίου δικαιούται να τρώγει από τον ευαγγελικό αγρό, να τρώγει εκεί που εργάζεται πνευματικά μεν αλλά εργάζεται.
  Για αυτό όμως ο απόστολος Παύλος κάνει την αυτοπαραίτηση του αποφασίζει να εργάζεται "ταις ιδίαις χερσί", όπως μας λέγει αλλού, με τα δικά του χέρια ως σκηνοποιός, φτιάχνοντας σκηνές για να μένουν οι άνθρωποι μέσα και ήταν ένα καλό επάγγελμα εκείνης της εποχής. Του έφερε , δηλαδή κάποια χρήματα, τα οποία όλα εκδαπάνησε για το ευαγγέλιο. Έβαλε στόχο της ζωής του τον Ιησού Χριστό που του αποκαλύφθηκε να τον κηρύξει σε όλα τα έθνη. 
  Οι υπόλοιποι απόστολοι απευθύνθηκαν και κατευθύνθηκαν στις περιοχές πέριξ των Ιεροσολύμων, σε κοντινά μέρη, μόνον ο Αγιος Θωμάς πήγε μέχρι την Ινδία. Οι υπόλοιποι γύρω γύρω απο τα Ιεροσόλυμα, στην Αντιόχεια, στην Αίγυπτο, σε άλλα μέρη κοντινά. 
  Εκείνος μόνον μαζί με τον απόστολο Πέτρο, ο Πέτρος πήγε μόνο  μέχρι την Ρώμη και ο Παύλος εγύρισε τον γνωστό τότε κόσμο μέχρι την Ισπανία έφθασε όπως ο ίδιος μας περιγράφει.
  Τα ταξείδια του αυτά, τα 4 μεγάλα ιεραποστολικά ταξείδια του, είχαν μόνον έναν σκοπό. Όχι να προσπορισθεί αγαθά και να βγάλει χρήματα αλλά να κηρυχθεί το ευαγγέλιον του Κυρίου Ιησού Χριστού "πάση τη κτίσει", να κηρυχθεί παντού το ευαγγέλιο. 
  Είναι θα λέγαμε ο απόστολος Παύλος ο συνεπέστερος απο τους αποστόλους. Συνεπέστατος στο έργο του κηρύγματος και ο τρόπος ζωής του αλλά και ο τρόπος που απευθυνόταν στους πιστούς είναι ένα γνήσιο ευαγγέλιο. Είναι γνήσιος κήρυκας της Αληθείας. Αυτόν (τον θείον Παύλον εννοείται) τον ακούμε συχνά να απευθύνετε προς ημάς, σήμερα παραιτείται από τα δικαιώματα του γιατί θέλει να τρέχει ο ευαγγελικός λόγος, ποτέ να μην σταματήσει να διαδίδεται το ευαγγέλιο όπως και μέχρι σήμερα γίνεται, αυτό που ο απόστολος Παύλος μας ζήτησε, να τρέχουμε, να κηρύττουμε τον Ιησούν Χριστόν. 
  Οι κοινότητες των χριστιανών πάντα τρέφουν και πάντα στέργουν τις ανάγκες του κήρυκα του ευαγγελίου, του ιερέως, του επισκόπου. Είναι κοντά οι χριστιανοί ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στον ποιμένα τους και τον πνευματικό τους πατέρα.
  Αδελφοί μου, όταν κάνουμε κάτι στη ζωή μας βάζουμε στόχο αυτό να μοιάζει του ευαγγελίου; Βάζουμε στόχο τα κίνητρα μας να είναι καθαρά και ξάστερα και να στέκουν ενώπιον του ευαγγελικού λόγου; Αν δεν βάζαμε τέτοιο στόχο μέχρι χθές, μπορούμε να βάζουμε τέτοιους στόχους απο σήμερα και πέρα! Να βάζουμε στόχο, ότι και αν κάνουμε, όπως και αν δρούμε ανάμεσα στους συνανθρώπους μας, στο κοινωνικό σύνολο, να μπορεί να στηριχθεί αυτός μας ο τρόπος ύπαρξης και οι λόγοι μας, πάνω στα ευαγγελικά κριτήρια. Τα οποία θέτουν και οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές μέσα εις την Καινή Διαθήκη.
  Αδελφοί μου, αν κάνουμε πράξη το ευαγγέλιο τότε ο Θεός θα έρθει ίλεος, θα έρθει γεμάτος έλεος στην ύπαρξη μας και θα στηρίξει εμάς και τους οικείους μας στις δύσκολες στιγμές και θα απλώσει το χέρι Του να μας κρατήσει την ώρα του πειρασμού, την ώρα που καταποντιζόμεθα!  Αν εμείς έχουμε απόλυτη και αταλάντευτη πίστη σε Εκείνον όπως το ευαγγέλιο και ο ιερός απόστολος που διαβάζουμε σε κάθε ακολουθία μας επιτάσσει. Αμήν. 








εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις τον Ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος 20η Αυγούστου 2017

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

τάματα και δωρεές απο τον κινηματογράφο

"α παπάς:ο μακαρίτης έκανε καμμιά δωρεά στην ενορία σου?

β παπάς:δι εμέ αγαπητοί μου το χρέος της ψυχής δεν τακτοποιείται με δωρεές και τάματα, όπου αγάπη και αδελφοσύνη εκεί λαμπρύνεται ο σκοπός της Εκκλησίας!

α παπάς: μην τον ακούτε αγαπητέ μου, δύο φορές τον έχει τιμωρήσει με μηνιαίες αργείες ο Δεσπότης και αυτός δεν θέλει να βάλει μυαλό.

γ παπάς: ποιός ο Δεσπότης;

α παπάς: ήμαρτον συνάδελφε, περί του δεξιού συναδέλφου σας ομιλώ, είναι παράλογος.

γ παπάς: ναι, δεν παίρνει καθόλου λεφτά στα μνημόσυνα και στις κηδείες.

α παπάς: περί αυτού σας ομιλώ.

υποσημείωση:
https://www.youtube.com/watch?v=4DOPaSqcm-M

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 85 Παναγια η μητηρ της υπακοης Δεκαπενταυγουστος 2017






εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις το μετόχιον της ι.Μονής Αγίων Αναργύρων, ι.Μονή Ζωοδόχου Πηγής Κοιλάδος ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 15 Αυγούστου 2017.