Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

τάματα και δωρεές απο τον κινηματογράφο

"α παπάς:ο μακαρίτης έκανε καμμιά δωρεά στην ενορία σου?

β παπάς:δι εμέ αγαπητοί μου το χρέος της ψυχής δεν τακτοποιείται με δωρεές και τάματα, όπου αγάπη και αδελφοσύνη εκεί λαμπρύνεται ο σκοπός της Εκκλησίας!

α παπάς: μην τον ακούτε αγαπητέ μου, δύο φορές τον έχει τιμωρήσει με μηνιαίες αργείες ο Δεσπότης και αυτός δεν θέλει να βάλει μυαλό.

γ παπάς: ποιός ο Δεσπότης;

α παπάς: ήμαρτον συνάδελφε, περί του δεξιού συναδέλφου σας ομιλώ, είναι παράλογος.

γ παπάς: ναι, δεν παίρνει καθόλου λεφτά στα μνημόσυνα και στις κηδείες.

α παπάς: περί αυτού σας ομιλώ.

υποσημείωση:
https://www.youtube.com/watch?v=4DOPaSqcm-M

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 85 Παναγια η μητηρ της υπακοης Δεκαπενταυγουστος 2017






εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις το μετόχιον της ι.Μονής Αγίων Αναργύρων, ι.Μονή Ζωοδόχου Πηγής Κοιλάδος ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 15 Αυγούστου 2017.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 84 Παναγιας 2017 Εσπερινος στην ιερά Μονή Κοιλάδος 14η Αυγούστου 2017


  Mία κηδεία θυμόμαστε απόψε, σεβαστέ μου συμπρεσβύτερε και αγαπητοί μου αδελφοί Θεοτοκόφιλοι Χριστιανοί, την κηδεία της Θεοτόκου, της Μητέρας της Ζωής. Κηδεύουμε την Μητέρα του Ιησού Χριστού. Την λέμε "Θεοτόκο και Μητέρα του Φωτός" είναι Μητέρα Εκείνου που φωτίζει τα σύμπαντα. Είναι εκείνο το ιερώτατο όνομα και ιερώτατη εκείνη γυναίκα, η οποία έδωσε φώς επί γης στον Δημιουργό του Παντός, έδωσε ελπίδα επί γης στο ανθρώπινο γένος που είχε απελπιστεί, έδωσε χαρά επί γης σε όλους εμάς που πλέον έχουμε την χαρά και την χάρη Της μέσα στη ζωή μας και την ύπαρξη μας.
  Αν πηγαίναμε σε άλλη κηδεία λαμπροφορεμένοι όπως ερχόμαστε απόψε εδώ και χαρούμενοι (να ήμασταν) θα μας έλεγαν τρελλούς και αυτή την τρέλλα την έχουμε οι χριστιανοί πάμε σε μία κηδεία και χαιρόμαστε γιατί ξέρουμε ότι η Μητέρα της Ζωής, η Παναγία μας δεν έχει ανάγκη ανθρωπίνου κριτηρίου για να σωθεί έχει φθάσει πολύ ψιλά στην αρετή και έφθασε τόσο υψηλά μέχρι που έδωσε γάλα σε Εκείνον που έδωσε τροφή σε όλους εμάς. Ετροφοδότησε τον Τροφέα απάσης της Κτίσεως, ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Να δίνεις; γάλα σε Αυτόν που σου έδωσε τα πάντα. Να δίνεις γάλα σε Αυτόν που σου έδωσε την ύπαρξη και μέχρι τόσο χαμηλά έφθασε ο Κύριος που είχε ανάγκη την Μητέρα Του.
  Κι όμως την στιγμή της Εξόδου, όταν έφυγε από τη γη,για όλους εμάς κατα την παράδοση της Εκκλησίας μας, Άγγελος παραλαμβάνει την ψυχή μας και την πηγαίνει στον Δημιουργό του Παντός. Εδώ κατά την ορθόδοξη χριστιανική βυζαντινή εικονογραφία, όπως θα δείτε στην εικόνα της Παναγίας μας ο ίδιος ο Γιός της, γίνεται Εκείνος που παραλαμβάνει την ψυχήν της Θεοτόκου και την  οδηγεί εις τα Ουράνια και δεν εορτάζουμε απλά την Κοίμηση της αλλά εορτάζουμε και την εις Ουρανούς Μετάσταση Της.
  Κατά την Ορθόδοξη Διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η Παναγία είναι εκείνη που με το σώμα της ολόκληρο ανελήφθη εις τους Ουρανούς και εβίωσε ως πρόωρη Ανάσταση, την επανάπαυση Της στα χέρια του Υιού Της, είναι εκείνη που χαίρεται την δόξα της παραδείσιας μακαριότητος.
  Αυτήν δοξάζουμε και υμνολογούμε και ευχαριστούμε και προσκυνούμε και φιλούμε το τίμιο εικόνισμα Της και της φωνάζουμε κάθε στιγμή και κάθε φορά στα δύσκολα μας ιδιαίτερα: "Παναγιά μου, φθάσε". Αυτήν θέλουμε να φθάσει, διότι ξέρουμε ότι εκείνη μπορεί ως παρηγορία να μας παρηγορήσει, μπορεί ως μητέρα να μας σκουπίσει το δάκρυ, μπορεί ως μάνα να μας σφίξει στην αγκαλιά Της. Μπορεί ως τροφεύς του παιδιού Της και κάθε παιδιού να μας δώσει τροφή αθανασίας. Αυτή την τροφή την λαμβάνουμε από τον Υιό Της, εις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αυτή είναι η τροφή αθανασίας την οποία εμείς απολαμβάνουμε ως μέλη της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.
  Αδελφοί μου, η Παναγία είναι η ευλογημένη, Εκείνη, ύπαρξη που μας κάνει όλους να δακρύζουμε και ο πιο σκληρός άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές, όταν φωνάζει το όνομα Της χύνει δάκρυα μετανοίας και επιστροφής στον Υιόν της, ενώπιον Της.
  Κάθε ένας μπορεί να ψελλίσει σε Εκείνην το πρόβλημα του, τον πόνο του, την χαρά του, την δυσκολία του, την εύκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται, οποιαδήποτε στάση ζωής ενώπιον Της μπορεί να αναλυθεί και Εκείνη μπορεί και αναλύει κάθε πρόβλημα μας στον Υιόν Της. Το μεταφέρει (ενν. το αίτημα μας) και μπορεί με την δική Της προσευχή να μεταστρέψει του Δεσπότου Χριστού την γνώμη. Διότι "πολλά γάρ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου". Μπορεί η Παναγιά μας να μεταστρέψει την δίκαιη γνώμη και απόκριση του Χριστού να την αλλάξει προς το συμφέρον μας για το καλύτερο μας το πνευματικό πρωτίστως.
  Δεν είναι τα υλικά αγαθά που μας κάνουν να χαιρόμαστε, είναι η αγάπη, η συνύπαρξη μέσα σε αυτή την αγάπη μεταξύ μας. Όποιος έχει αγάπη,έχει τα πάντα. Αλλά όχι αγάπη ανθρώπινη, δηλαδή μου κάνει κάτι ο άλλος και εγώ του το επιστρέφω. Αλλά αγάπη θεϊκή, δεν μου κάνει κάτι ο άλλος και εγώ του κάνω κάτι αγαθό, του δίνω την ύπαρξη μου, του δίνω την ψυχή μου. Αυτό έκανε η Παναγία στο διάβα Της στη γη.
  Μετά την Σταύρωση του Υιού Της και αφού της είπε ότι πλέον δεν έχω την ευθύνη σου εγώ διότι σταυρώνομαι θα την έχει την ευθύνη σου ο Ιωάννης και του είπε "να, η μητέρα σου, Ιωάννη"και είπε στην Παναγία, "γυναίκα, να ο γιός σου" τους έδεσε με αυτόν τον αιώνιο δεσμό και την πήρε ο Ιωάννης στο σπίτι του και την είχε όπως και πριν την υπεραγαπούσε, την είχε σαν μάνα του. 
  Γιατί, Εκείνος, που έδωσε τον Νόμο είναι πάντα Αυτός ο οποίος τον τηρεί. Τι λέει η Πέμπτη Εντολή του Δεκαλόγου: "Τίμα τον Πατέρα σου και την Μητέρα σου".
  Σήμερα, σε μιά χριστιανική κοινωνία όπως θέλουμε να λεγόμαστε είναι γεμάτα τα γηροκομεία, είναι γεμάτοι οι οίκοι ευγηρίας. Είναι αυτό τιμή προς εκείνους που όταν πονούσαμε και διψούσαμε μας έδωσαν νερό και μας απάλυναν με το χάδι τους τον πόνο μας; Όχι, φυσικά. Έτσι κάνει ο άνθρωπος του Θεού όπως έκανε ο Ιωάννης ανέλαβε την... sec 7.39




εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις το μετόχιον της ι.Μονής Αγίων Αναργύρων, ι.Μονή Ζωοδόχου Πηγής Κοιλάδος παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου 14 Αυγούστου 2017.

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Ι' Ματθαίου! Υπό τ...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Ι' Ματθαίου! Υπό τ...:



Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Ι' Ματθαίου! Υπό του Πανοσ. Αρχιμ. Ιερόθεου Λουμουσιώτη!

Κυριακάτικοι Στοχασμοι
(Α΄ Κορ. δ΄ 9-16) 
Πανοσ. Αρχιμ.
π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη
Ιεροκήρυκα Ι.Μ. Ύδρας


“ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα.” (Α Κορ. 4,15 )

Υπάρχει η βιολογική γέννηση και η πνευματική γέννηση. Η γέννηση που μας αναδεικνύει στο φως της μέρας και η αναγέννηση που μας αναδεικνύει στο φως του Χριστού. Αυτός ο δεύτερος φωτισμός είναι διαρκής και αγωνιστικά πολυκύμαντος. 

Έχει στάδια πνευματικά κατά τους αγίους Πατέρες μας και είναι εν συντομία η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση-ο αγιασμός μας! Αυτή η πνευματική πορεία του ανθρώπου του Θεού εν Χριστώ Ιησού δεν θέλει απλά έναν διδάχο ο οποίος είναι απόμακρος ως προς εμάς αλλά θέλει έναν αλείπτη πνευματικό, έναν παιδοτρίβη πνευματικό που να μας δίνει τόπο εν τω καταλύματι της αγίας Εκκλησίας μας!

Να είναι ο πνευματικός μας οδηγός και διδάσκαλος, ο πνευματικός μας πατέρας να μας φωτίζει το δρόμο της πορείας μας με το φως του Χριστού, όχι με δικές του θεωρίες αλλά με εκκλησιαστικές εμπειρίες θείας Χάριτος και μετοχής σε Αυτήν. Αυτός είναι ο ορθόδοξος πνευματικός πατέρας τον οποίο περιγράφει εδώ ο μέγας Παύλος και ενώ δεν αποκλείει αρκετούς ως προς την διδαχή του ευαγγελίου μας λέει ότι ο πνευματικός πατέρας είναι εκείνος που νουθετεί, που διδάσκει, που δίνει την ζωή του για εμάς.

Άρα ο καθένας μας πρέπει να συνδέεται με έναν πνευματικό πατέρα και εκείνος ο ένας να μπορεί να διαβλέψει την πρόοδο μας ή την πτώση μας και ένα γίνει ο θεράπων ιατρός της πνευματικής μας υγείας. Της υγείας της ψυχής μας που την έχουμε τόση πολύ ανάγκη!

Έτσι πρέπει να δούμε και την αγία μας Εκκλησία ως ένα διδασκαλείο αρετής και εμπειρίας πνευματικής, εκεί εμείς μετέχουμε των ενεργειών της ακτίστου θείας Χάριτος, γινόμαστε συμμέτοχοι των ενεργειών του Θεού για εμάς. Μετέχουμε της δόξης και του φωτός του!

Έρχεται δε σαν τον πνευματικό ιατρό και διδάσκαλο π πνευματικός μας πατέρας και μας ιατρεύει και διδάσκει χάριτι Χριστού.

Ο άνθρωπος που προοδεύει πνευματικά στηρίζει και τους αδελφούς του, δεν ενδιαφέρεται για την πρόοδο του μόνο αλλά θέλει και όλους να προοδεύουν πνευματικά, να γίνεται ενάρετος ο βίος τους και να είναι θεοφώτιστοι και θεοδίδακτοι στην πνευματική τους πορεία. Που φυσικά θα έχει αυξομειώσεις άλλοτε επι τα χείρω και άλλοτε επι τα βέλτιω, άλλοτε χαρές και άλλοτε λύπες!

Αλλά εκείνο που μετράει είναι ο αγώνας ο πνευματικός, ο δρόμος που είναι ο Χριστός μας και μας οδηγεί στη ζωή.

Αυτήν την οδό βαδίζουμε εις την ζωήν μας και είμεθα χαρούμενοι όταν αγωνιζόμεθα, αδελφοί μου, ας αγωνιζόμεθα ορθοδόξως και εντός των εκκλησιαστικών ορίων, ούτως ώστε κάθε προσπάθεια μας να μην πηγαίνει στράφι και να μην μας οδηγεί σε απώλεια αλλά στην απόλαυση της παραδείσιας μακαριότητος ένδον του ιλαστηρίου του Χριστού. Γένοιτο.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

ωραία όπως Συ θες

καμμιά φορά η μιζέρια δεν οδηγεί πουθενά!κανεις μίζερος δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα...δεν μπορεί να εργασθεί, να πετάξει, να ονειρευτεί και μαραίνει και την των ετέρων διάθεση!
αν ενας μέγας Παύλος απεγοητεύθη οταν τον εγκατέλειψε ο Δημάς, "αγαπήσας τον νυν αιώνα", δεν το έβαλε κάτω, δεν ειπε δεν μπορώ, δεν έριξε την ευθυνη σε εκείνον τον πρώην ομόψυχο που τον είχε συνεργάτη!
ρίχτηκε στη δουλειά να κάνει συνεργάτες, να φτιάξει και να δημιουργησει θερμουργούς κήρυκες του ευαγγελίου σε μια κοσμική περιρρέουσα ατμόσφαιρα που υπέγραφε το τέλος του χριστιανικού πυροτεχνήματος!
που ήταν σίγουρη οτι θα σβύσει το των εβραίων παρακλάδι...αλλα τελικά δεν "ετάφη" αλλά "επορεύθη"...πέρασαν πολλών αιώνων τα ανηφορικά και κατηφορικά μεγέθη και ο χριστιανικός οργασμός δεν σταμάτησε να ζεσταίνει καρδιές πρωην ανοργασμικών και εξωφθαλμα ανέραστων προσωπικοτήτων, τις έκαμε οργανικα δωσμένες στο σώμα της Εκκλησίας και ερωτευμένες με τον Νυμφίο της Εκκλησίας μας!
ω Χριστέ μου έρωτα μου κανε με να ξεπεράσω την μιζέρια και να εργάζομαι ελεύθερα και ωραία!
ωραία όπως Συ θες και με εμπνέεις!


+π.Ιερόθεος 
(μεταδύ Διδύμων και Φούρνων το συνέλαβα...30 Ιουλίου 2017)

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι στοχασμοί! Κυριακή Η΄ Ματθαίου


Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Κυριακάτικοι στοχασμοί! Κυριακή Η΄ Ματθαίου

Κυριακή Η΄ Ματθαίου

Πανοσ. Αρχιμανδρίτου
π. Ιερόθεου Λουμουσιώτη
Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας




“τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ τῇ οὔσῃ ἐν Κορίνθῳ, ἡγιασμένοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, κλητοῖς ἁγίοις, σὺν πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν παντὶ τόπῳ αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν·” (A’ Koρινθ. α, 2)

  Κάθε εκκλησιαστική κοινότητα, αδελφοί μου, είναι καθολική – ολοκληρη Εκκλησία ως τέτοια υπάρχει στο ιστορικό παρών. Ως τέτοια δραστηριοποιείται και ως τέτοια πνευματική κοινότητα υπάρχει αναμεσα μας! Έτσι κάθε ενορία, υπάγεται σήμερα στην μητροπολή της και εκείνη στην ιερά Σύνοδο και αυτή στην Πανορθόδοξη Σύνοδο.
  
  Εδώ ο απόστολος Παύλος απευθύνεται σε μιά εκκλησία νεόφυτη και μια εκκλησία που θέλει στήριξη από το δικό του αποστολικό χάρισμα και κηρύττει τον Ιησού Χριστό όπως τον είχε παραλάβει από την Εκκλησία από τους προ Αυτού Αποστόλους και όπως του είχε αποκαλυφθεί και του Ιδίου απευθείας.

  
  Σε ποίους τώρα απευθύνεται; Σε εκείνους τους ανθρώπους που έχουν αγιασθεί στο όνομα του Χριστού, έχουν ως κέντρο της υπάρξεως τους τον Κύριο μας.
  Επίσης αυτοί είναι «κλητοί άγιοι», δηλαδή έχουν κληθεί στην αγιότητα. Απόλυτος φορέας αυτής της αγιότητος είναι ο Θεός μας. Άρα και εμείς ως εικόνες Χριστού μετέχουμε στην αγιότητα Του με αγώνες και θυσίες πνευματικές, μετέχουμε στο έλεος του Θεού, ελεώντας κάθε άνθρωπο όχι τόσο με υλικά αγαθά αλλά περισσότερο με την ωφέλιμη και ειρηνική παρουσία μας ανάμεσα στους συνανθρώπους μας. 

  Αλλά όχι μόνο σε αυτούς απευθύνεται ο μέγας Παύλος αλλά και σε όλους όσους επικαλούνται το όνομα του Χριστού. Στον καθένα που αναγνωρίζει ως Κύριο και Δεσπότη στη ζωή του τον Ιησού Χριστό. Στον οποιοδήποτε καλοπροαίρετο ακούσει τον λόγο του Θεού ως ευαγγελικό κήρυγμα και τον ακολουθήσει, όποιος ακολουθεί το κήρυγμα της αγιας Εκκλησίας, ακολουθεί τον ίδιο τον Χριστό. Αυτό φανερώνει η κάθε εκκλησιαστική κοινότητα την στοίχιση της στο λόγο του Θεού, την καθημερινή αγωνιστική της προσπάθεια και παρουσία να επαναπαύει τον Κύριο με την ουσιαστική της μετοχή και παρουσία σε μια κοινωνία χειμαζόμενη και καταταλαιπωρούμενη. Μια κοινωνία που δεν είναι κοινωνία αλλά είναι συλλογή ατομικοτήτων ενώ στην εκκλησιαστική ζωή έχουμε πορεία προσώπων με συλλογική πορεία και συνείδηση. 

  Κανείς δεν είναι μόνος του Εκκλησία, αλλά « «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ 18, 20), μας διαβεβαιώνει ο Κύριος. Αλλά αυτό για να υπάρξει ως προϋπόθεση και συντυχία συγκεκριμένη πρέπει η πίστη μας να είναι του Χριστού και της Καθολικής και Αποστολικής, Μίας και Αγίας μας Εκκλησίας. Να μην είναι δικές μας θεωρίες και σκέψεις πάνω στα ιερά ευαγγελικά και αποστολικά κείμενα αλλά να είναι Εκείνο που ο Χριστός μας μεσω των Προφητών, Αποστόλων, Κυρήκων και Ευαγγελιστών μας εκήρυξε διαμέσου των αιώνων.

  Να έχουμε το κριτήριο της καθολικής και αποστολικής Πίστεως ανόθευτο για να είναι η πίστη μας πίστη ανθρώπων κεκλιμένων στην αγιότητα. Τότε θα είμαστε αληθείς χριστιανοί και θα τηρούμε με αγάπη τον λόγο του Θεού καλλιεργώντας την προσωπική μας πνευματική ζωή στην μυστηριακή ζωή της ενοριακής κοινότητος στην οποία ανήκουμε ψυχή τε και σώματι, χωρίς διάθεση «θρησκευτικού τουρισμού»(το να πηγαίνουμε κάθε φορά σε άλλο ναό να εκκλησιαζόμαστε, θίγω εδώ) αλλά με γνήσια διάθεση «πραγματικού εκκλησιασμού»(με έντονη ενοριακή συνείδηση) του εαυτού μας. Γένοιτο.














Αναρτήθηκε από Δημήτριος Παπάνης στις 7/30/2017 06:00:00 π.μ.

Ιερουργια του θειου Λογου νο 83 εγω Κηφα,εγω Απολλω,εγω Παυλου...


Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ιερουργία του Θείου Λόγου νο 82 Αγ Παντελεήμων Ιαματικός και ίαση εν Εκ...







εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις το παρεκκλησιον του Aγίου Παντελεήμονος ανήκον εις την ιεραν Ενορίαν Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος.
27 Ιουλίου 2017

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 81 αγ.Παντελεημονος-ιατρικη και θεια λειτουργια Κρανιδι 2017


εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις το παρεκκλησιον του Κρανιδίου άγιον Παντελεήμονα ανήκον εις την ιεραν Ενορίαν Συναξεως της Θεοτόκου και παλαιάς Ενορίας αγίου Γεωργίου Κρανιδίου κτισμένο το 1925 μ.Χ..!

Ιερουργια του Θείου Λογου νο 80 αγιας Παρασκευης.Προσευχη.Υπομονη και Αγαπη



  Μνήμη της αγίας του Χριστού Μάρτυρος, της αγίας οσιοπαρθενο-μάρτυρος Παρασκευής, Σεβαστοί μου Πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί, ήλθαμε εδώ όλοι με διάθεση πνευματικής ζέσεως, με εσωτερική και εξωτερική προσευχή, με αφοσίωση ανθρώπινη να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας ενώπιον της αγίας της Εικόνος, να αφήσουμε εκεί την καρδιά μας να ομιλήσει και όχι το στόμα μας, να αφήσουμε τον νου μας να ξεχυθεί ενώπιον της και να περιγράψει στην αγία μας τα προβλήματα, τους πειρασμούς, τις αρρώστιες, τους καρκίνους και όλα αυτά που μας καταστεναχωρούν ως ανθρώπους και μας δυσκολεύουν την ανθρώπινη κατάσταση.    ...sec 1.17




εκφωνηθέν
υπο του Ιεροκήρυκος
της ιερας Μητροπόλεως Υδρας,
Πανοσιολ.Αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη
εις το εξωκκλήσι της ενορίας Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ερμιόνης
την αγίαν Παρασκευήν Αυλώνος
26 ιουλίου 2017

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Ζ΄Ματθαίου! Του Πα...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Ζ΄Ματθαίου! Του Πα...: Κυριακή Ζ΄Ματθαίου Πανοσ. Αρχιμανδρίτου Ιερόθεου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας

«ἕκαστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ αγαθόν πρὸς οἰκοδομήν·» (Ρωμ. ιε, 2) 

Ο Απόστολος Παύλος, ο πρωτοκορυφαίος μαθητής του Ιησού Χριστού, ο Θεόκλητος που μετεστράφη ενώ εδίωκε την Εκκλησιαν του Θεού, απευθείας απ’ Εκείνον μας βάζει έναν χρυσό κανόνα θα λέγαμε καλής συμπεριφοράς και ειρηνικής συνυπάρξεως.

Ο καθένας σας να προσπαθεί να αρέσει όχι στον εαυτό του, αλλά ούτε και στο Θεό, μόνον αλλά να προσπαθεί να αρέσει στον πλησίον του. Να κάνει ότι κάνει ο άνθρωπος με στόχο και σκοπό της ζωής του να αρέσει στον άλλον, να μπορεί μέσω της πράξεως του να συν-υπάρχει ειρηνικά με τον αδελφό του. Να είναι η πράξη του γεμάτη καλωσύνη, υπομονή και αγάπη για να μπορεί αυτή η πράξη να χαροποιήσει τον άλλον άνθρωπο. Αυτό είναι και δύσκολο και δύστροπο καμμιά φορά αλλά όχι ακατόρθωτο.

Με σκοπό το αγαθό, το καλό, το όντως καλό, εκείνο που κανει τον άνθρωπο καλύτερο και ωραιότερο όχι εξωτερικά αλλά εσωτερικά, όχι επίγεια και ανθρώπινα, αλλά επουράνια και θεία. 

Ο αρχαίος σοφός Κλεόβουλος ο Ρόδιος (6ος αιώνας π.Χ.) λέγει το εξής: «ο συ μισείς, ετέρω μη ποιήσεις». Δηλαδή βάλε κάτω τα γεγονότα, τα πράγματα του βίου σου, τις συνθήκες ζωής σου και διάλεξε τι σου αρέσει και αυτό που αρέσει σε σένα να το κάνεις στους άλλους και αυτό που δεν σου αρέσει να σου κάνουν να μην το κάνεις και εσύ στους άλλους. Έτσι δε μαθαίνεις να σέβεσαι τον άλλον άνθρωπο. Όποιος δε σέβεται τον άλλον άνθρωπο θα σεβασθεί και τον Δημιουργό Του και όποιος δεν σέβεται τον άνθρωπο πώς θα σεβασθεί τον Θεό; Άρα όποιος σέβεται τους επιγείους συνανθρώπους, θα σεβασθεί και τον επουράνιο Πατέρα όλων μας , τον Θεό μας. 

Επίσης η Παλαιά Διαθήκη που εκφράζει το θέλημα του αληθινού Θεού μας λέγει στον Τωβίτ: «πρόσεχε σεαυτῷ, παιδίον, ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου καὶ ἴσθι πεπαιδευμένος ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ σου. καὶ ὃ μισεῖς, μηδενὶ ποιήσῃς.» (Τωβίτ δ, 14-15) να προσέχεις παιδί μου όλα τα έργα σου και να είσαι γεμάτος παιδεία και νουθεσία Κυρίου πλέον στην Καινή Διαθήκη και την εποχή της σε κάθε σου αναστροφή. Αυτό δε που εσύ μισείς να μην το κάνεις σε κανέναν. Απλά και σταράτα λόγια, γεμάτα σοφία! 

Αυτή η σοφία η ένθεη μας λείπει και σε εμάς σήμερα, γιατί αν και χριστιανοί, ο τρόπος ζωής μας είναι από-χριστιανισμένος και ευκαιρία να αναβαπτισθεί στην πίστη των Πατέρων μας.

Αυτό δεν το αγαθό το οποίο βιώνει ο άνθρωπος του Θεού να είναι «προς οικοδομήν», να δημιουργεί νέες συνθήκες σχέσεων εξαγιασμένες και εξανθρωπισμένες. Αδελφοί μου αγαπητοί, να αγαθοποιήσουμε την καθημερινότητα μας για να Χριστοποιηθεί η ζωή μας και να λάμψει μέσα μας το φως του Χριστου που οικοδομεί νέα ζωή αληθινή και αγιασμένη. Γένοιτο.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Κήρυγμα Κυριακής Ε Ματθαίου επι αποστολικού αναγνώσματος (Ρωμ. ι, 1-10)

  "Αδελφοί, η επιθυμία της καρδιάς μου και η προσευχή μου εις τον Θεόν είναι υπέρ των Ισραηλιτών δια να σωθούν. Μαρτυρώ για αυτούς ότι έχουν ζήλον Θεού, αλλά όχι με επίγνωση διότι επειδή αγνοούν την δικαίωση που δίνει ο Θεός και προσπαθούν να στήσουν το δικό τους τρόπο δικαιώσεως, δεν υπετάχθησαν εις την δικαίωσιν που προέρχεται απο τον Θεό. Διότι το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός, δια να δικαιωθεί καθένας που πιστεύει" ( Ρωμ. ι, 1-4).
  Σεβαστέ μου συμπρεσβύτερε και αγαπητοί αδελφοί, αυτά είναι τα λόγια που μας απευθύνει ο μέγας εν αποστόλοις, ο θείος Παύλος, λέει: η επιθυμία της καρδιάς του και η προσευχή του είναι όλο το έθνος των ισραηλιτών να σωθεί. Το έχει πει και αλλού καλύτερα να γινόμουν εγώ ανάθεμα για να σωθούν όλοι οι ισραηλίτες και γιατί λέει ότι δεν θα σωθούν; Επειδή εμπιστεύονται πρώτον περισσότερο απο τον νόμο του Θεού το δικό τους εαυτό και δεύτερον στην θέση του νόμου του Θεού έχουν εισαγάγει μία δικαίωση προσωπική και διαφορετική απο αυτήν την δικαίωση που εισάγει ο Χριστός με την είσοδο του -στο σχέδιο για- (σ)τη σωτηρία.
  Δικαίωση στην προς Ρωμαίους επιστολή είναι ο όρος εκείνος που αναφέρεται στην σωτηρία του ανθρώπου στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δεν μας δικαιώνει ο νόμος , δεν μας καταξιώνει ο νόμος, ούτε οι εντολές και οι διατάξεις που τηρούμε, αν δεν γίνονται όλα αυτά από αγάπη στον Χριστό. Αν εμείς τηρούμε τις εντολές, μόνο για να τις τηρούμε δεν είναι ουσιαστική η τήρησις των εντολών αλλά είναι τυπική, είναι εξωτερική, είναι κάτι το οποίο δεν αγγίζει την καρδιά του ανθρώπου και δεν μπορεί να τον οδηγήσει στην εν Χριστώ δικαίωση και σωτηρία.
  Αυτήν την δικαίωση και σωτηρία ο άνθρωπος του Θεού βιώνει μέσα στην Εκκλησία και όταν λέμε Εκκλησία εννοούμε την σύναξη των πιστών. Εδώ ενεργείται το της σωτηρίας μυστήριο, το πως δηλαδή ο Θεός σώζει τον άνθρωπο και πως τον σώζει, όχι μαγικά και με έναν τρόπο δυναμικό, αλλά ταπεινά και ανθρώπινα. Γίνεται ένας από εμάς παίρνει επάνω του τη θνητή σάρκα μας, παίρνει επάνω του όλα αυτά τα οποία εμείς στο διάβα των αιώνων είχαμε σωρρεύσει ως αμαρτία επάνω στην ανθρώπινη σάρκα και την αποκαθιστά έτσι όπως Εκείνος την είχε προδιαγράψει, όταν την είχε δημιουργήσει, ξέρετε αδελφοί μου ένας μεγάλος θεολόγος, ο π.Γεωργιος Φλωρόφσκυ λέει ότι δεν είμαστε μόνον εικόνες του Θεού που είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να συλλάβουμε με το νου μας αλλά λέει ότι είμαστε εικόνες της εικόνος του Θεού, δηλαδή του Ιησού Χριστού.
  Ο Ιησούς Χριστός είναι ο τέλειος άνθρωπος και τι λέει στη σημερινή αποστολική περικοπή; Ότι τέλος του νόμου, είναι ο Χριστός.Τέλος δεν σημαίνει μόνο τέλος, δηλαδή τελείωμα αλλά σημαίνει και σκοπός. Ο σκοπός για τον οποίο δόθηκε ο νόμος είναι για να ομοιάζουν οι άνθρωποι του Κυρίου Ιησού Χριστού και αυτή η ομοιότης δεν μας νοιάζει τόσο στα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή δεν μας ενδιαφέρει όλοι να γίνουμε έτσι όπως ήταν εξωτερικά ο Χριστός, αλλά μας ενδιαφέρει στο κέντρο της καρδιάς μας να μπεί το θέλημα του Θεού. Να μπεί ο σκοπός του νόμου που είναι να γίνουμε εμείς καθομοίωση του Θεού. Όπως μας έπλασε κατ' εικόνα εμείς αυτό το κατ' εικόνα, να το καταξιώσουμε ενώπιον του Θεού, να κάνουμε δηλαδή καλύτερους τους εαυτού μας, όχι όμως καλύτερους όπως και ένα κοσμικό σύστημα μπορεί να τους θέλει αλλά να τους κάνουμε αγιότερους.
  Ουσιαστικά δε αγιότερος άνθρωπος σημαίνει να έχει επίγνωση της αμαρτίας του, δηλαδή να ξέρει ότι είναι αμαρτωλός και να κάνει προσπάθεια την αμαρτία να την πετάξει από επάνω του και όταν λέμε αμαρτία ουσιαστικά μία μεγάλη αμαρτία, τεράστια αμαρτία υπάρχει το να μην έχουμε σχέση με τον Θεό. Τι να το κάνω εγώ, αδελφοί μου, στα εξωτερικά να μοιάζουμε με χριστιανοί και εσωτερικά να μην είμαστε, δεν είναι ο σκοπός μας αυτός, δηλαδή κάπως όπως μάθαμε αλλά να είμαστε έτσι όπως ο Θεός μας θέλει και τι θέλει; να δίνουμε την καρδιά μας σε Εκείνον, να δίνουμε το θέλημα μας σε Εκείνον και να τον υπακούουμε όπως ο Χριστός υπήκουσε τον Πατέρα Του, μέχρι τον θάνατο του Σταυρού υπήκουσε τον Πατέρα. Δηλαδή απόλυτη υπακοή του Υιού προς τον Πατέρα. αυτήν την υπακοή θέλει και ο Θεός μας για όλους εμάς. Που υπακοή τι σημαίνει; όλο το θέλημα μου, όλη η δική μου κατάσταση να είναι ξεχυμένη ενώπιον των ποδών του Δημιουργού. Εγώ να είμαι δηλαδή μία κατάσταση τέτοια που ο Θεός να αναπαύεται εντός μου, να αναπαύεται μέσα μου και έτσι να μπορώ να πω αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος, ότι μιμηθείτε εμένα γιατί μιμούμαι τον Χριστό. Μόνον τότε έχουμε ασφαλή την οδό της σωτηρίας, όταν ο τρόπος ζωής μας, ο τρόπος ύπαρξης μας και η όλη πολιτεία μας ομοιάζουν των αγίων του Θεού. Για λέμε εκείνο το Παύλειο: ζώ εγώ γιατί ζει μέσα μου ο Χριστός και ενώ εξωτερικά φαίνεται ζωντανός, ουσιαστικά είναι ένας ζωντανός νεκρός γιατί ζει το σώμα του αλλά το πνεύμα του κοιμάται και αν κοιμάται είναι καλά γιατί μπορεί να εγερθεί από του ύπνου αλλά υπάρχει περίπτωση και να είναι πεθαμένο το πνεύμα του ανθρώπου άρα ο άνθρωπος να κάνει τον προορισμό του και να κάνει την δικαίωση-τον αγιασμό του, την εν Χριστώ σωτηρία.
  Αδελφοί μου, λέει ο Απόστολος Παύλος: ότι δεν έχουν ζήλο, όπως τον θέλει ο Θεός με επίγνωση. Δηλαδή οι Ισραηλίτες δεν ξέρουν τι ζούν, δεν ξέρουν πως ζουν έχουν χάσει δηλαδή την επίγνωση του δικού τους προσωπικού παλαίσματος, του δικού τους πνευματικού αγώνα και έχουν φθάσει στην εξωτερική μίμηση ενώ εσωτερικά δεν μιμούνται εκείνο που ο Θεός θέλησε για τους ανθρώπους. Εμείς όμως στην αγία Εκκλησία δεν πρέπει να χάνουμε αυτή την εν Χριστώ μίμηση. Δεν πρέπει να έχουμε ζήλο όχι με επίγνωση αλλά ο ζήλος μας να είναι γεμάτος από επίγνωση. Να ξέρουμε γιατί κάνουμε ότι κάνουμε μέσα στην αγία Εκκλησία.    Αλλά υπάρχει και η διδασκαλία του Χριστού που πάντα μας βάζει στους τροχούς σωστά, το τραίνο της υπάρξεως μας επανατροχιοδρομείται και μπορεί πλέον να ξανατρέξει με πολλά χιλιόμετρα πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές, που αυτές οι γραμμές είναι το έργο των μαθητών του Χριστού, των αποστόλων και ευαγγελιστών. Εκεί εμείς θα βαπτίσουμε την πίστη μας, εκει θα την γεμίσουμε όλο περιεχόμενο και νόημα και τότε, μόνο τότε θα μπορέσουμε να έχουμε μία πίστη που βγαίνει απο την καρδιά μας, μία πίστη γεμάτη εν Χριστώ πληροφορία, μία πίστη που είναι χαρισμένη απο τον Θεό και δοσμένη σε όλους εμάς.
  Αδελφοί μου, μέσα εις την Εκκλησία αυτά τα παλαίσματα που σας περιέγραψα εμείς προσπαθούμε να τα κατορθώσουμε. Δεν σημαίνει ότι ό,τι και αν κάνουμε έχουμε κάποια καταξίωση πνευματική αλλά ότι και αν κάνουμε πρέπει να λέμε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι του Κυρίου Ιησού Χριστού, με αυτό το πνεύμα όχι της δουλικότητος και της δουλοφροσύνης αλλά το πνεύμα της υιότητος μέσα στην αγαπη του Θεού, εμείς να εμβαπτίζουμε τους εαυτούς μας και τότε θα αναπαύεται το πνεύμα του Θεού εντός μας και θα είμαστε του Κυρίου Ιησού Χριστού αληθινοί μαθητές με θέληση, με επίγνωση και με πνευματική κατ' άνθρωπον πορεία προς την τελειότητα, τον σκοπό μας, το τέλος μας που είναι να ομοιάσουμε και να γίνουμε ένα με τον Κύριον Ιησούν Χριστόν εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν.
   
   


εκφωνηθείς
υπο του αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Ιωάν. Λουμουσιώτη,
Ιεροκήρυκος της ι.Μητρ. Υδρας
εις τον Ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
στο Κρανίδι Αργολίδος την 9η Ιουλίου 2017.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Αγίων Πατέρων Δ΄ Ο...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Αγίων Πατέρων Δ΄ Ο...: Κυριακή Αγίων Πατέρων Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου Πανοσ. Αρχιμανδρίτη π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας.





Κυριακή Αγίων Πατέρων Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου






Πανοσ. Αρχιμανδρίτη

π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη

Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας









«Αιρετικό άνθρωπο, ο οποίος ύστερα από την πρώτη και δεύτερη συμβουλή σου μένει με πείσμα στην πλάνη του, παράτησε τον και μη συζητάς πλέον μαζί του. Αφού γνωρίζεις, ότι αυτός έχει παρεκκλίνει από την αλήθεια και την διαστρέφει και αμαρτάνει, ελεγχόμενος από τον ίδιο του τον εαυτό, από την ίδια του τη συνείδηση.» (Τίτ. γ, 10-11)

Ο αιρετικός άνθρωπος είναι ξεκάθαρα αυτός ο οποίος έχει παρεκκλίνει στην ουσία της πίστεως, καταστρατηγεί την ορθοδόξη δογματική και εν γένει διδασκαλία της αγίας μας Εκκλησίας. Επιλέγει όσα εκείνος νομίζει και άρα η αλήθεια της πίστεως μας δεν τον αγγίζει, οδηγεί τον εαυτό του μακρυά από την πίστη της εκκλησιαστικής κοινότητος και αποκόπτει θα λέγαμε μόνος του τον εαυτό του αποκοπτόμενος από το εκκλησιαστικό σώμα.

Ο διάλογος που απαγορεύει εδώ ο μέγας Παύλος και δίνει συμβουλή στον μαθητή του τον άγιο Τίτο επίσκοπο της Κρήτης είναι ο περί πίστεως διάλογος διότι κινδυνεύει ο πιστός άνθρωπος να παρασυρθεί στην αίρεση, αφού παρουσιάζεται υπό του διαβόλου γλυκυτέρα της δικής μας πίστεως, είναι πιο λογική και πιο εύκολη η οδός της αιρέσεως. Ειναί ο πλατύς δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στην «αυτοκατάκριση», στο να μέμφεται με αυτή την εμπιστοσύνη στην αιρετική διδασκαλία τον ίδιο του τον εαυτό. Αφού τον οδηγεί όχι σε δρόμο θεϊκό αλλά σε δρόμο καταστροφικό και ίσως και αντίχριστο.

Καθότι ο τρόπος ζωής του αιρετικού δεν είναι ενδοεκκλησιαστικός αλλά εξω-εκκλησιαστικός, δρόμος γεμάτος εγώ που οδηγεί τον άνθρωπο σε μια προσωπική θέαση και όχι αγιοπατερική θέαση των πραγμάτων. 

Σήμερα εορτάζουμε τους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εκείνοι διετράνωσαν την πίστη στην ενανθρώπηση του Χριστού μας, έτσι όπως η Εκκλησία το βιώνει όχι με λογικές νόρμες και με ορθολογική θέαση αλλά έτσι όπως οι άγιοι μας το βιώνουν. Αυτή την πνευματική εμπειρία ζητούμε οι Χριστιανοί σήμερα μέσα στην Εκκλησία μας, μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μέσα σε κάθε προσευχητική τελετή της Εκκλησίας μας!

Το άτρεπτον, το αχώριστον , το αδιαίρετον, το αναλλοίωτον των δύο φύσεων των ενωμένων στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του Θεού των όλων που έγινε άνθρωπος και εθέωσε το ανθρώπινο στη θνητή του σάρκα, την οποία και έκανε αθάνατη! Ανέστησε δε εκ νεκρών ο Θεός Πατήρ τον Υιό Του τον μονογενή. Σε Αυτόν εμείς δίνουμε το είναι μας, σε Αυτόν υποτάσσουμε το θέλημα μας και Εκείνος είναι το περιεχόμενο της πίστεως μας. 

«Κρατώμεν της ομολογίας» (Ἑβρ. 4,14), μένουμε σταθεροί σε αυτή την πίστη και το διακηρύσσουμε παντού και πάντα! Είμαστε αληθινά παιδιά της αμωμήτου πίστεως μας, της αγίας Ορθοδοξίας μας και δεν θα την αρνηθούμε ποτέ! Παρακαλώ αδελφοί μου, αυτή την πίστη να την κάνουμε τρόπο ζωής ελπίζοντας στον Θεό που σαρκώθηκε για εμάς στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Γένοιτο.

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Υδρας Αρχιθύτα ΙΕΡΟΘΕΕ σκέπε ημάς άνωθεν πρεσβεύων



Σαν σήμερα το 2008 έφυγε απο την ματαιότητα των επιγείων ο πολιός Ιεράρχης της Εκκλησίας μας ο Μητροπολίτης Υδρας κυρός Ιερόθεος τουπίκλην Τσαντίλης ο εκ Πατρών γόνος πνευματικός του οσιοτάτου Γερβασίου του Παρασκευοπούλου. 
Γόνος των δουλων του Θεού Γεωργίου και Βιολέτας. γεννηθείς εν Πάτραις το 1920, ο κατα κόσμος Σπυρίδων Τσαντίλης εδραστηριοποιήθη πνευματικώς αφού σπούδασε Θεολογία στην Αθήνα, αφού έλαβε το πτυχίο του το 1948. Διάκονος και Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1958. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας, Καθηγητής Μ. Εκπαίδευσης και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. Μητροπολίτης Ύδρας εξελέγη το 1967 και το έτος 2001 παραιτήθηκε εκ της θέσεώς για λόγους υγείας. 
ο Βασικός λόγος παραιτήσεως του μακαριστού κυρού Ιεροθέου ήτο ότι ειχε 6 μήνες μακρυα απο το Ιερό Θυσιαστήριο και άρα δεν μπορούσε να ποιμαίνει αλειτούργητος το ποιμνιο του. Ομως ηθέλησε να τον διαδεχθεί δικό του παιδί, πράγμα το οποίο εισήκουσε ο τοτε μεγας εν Πρωθιεράρχαις Αθηνών κυρός Χριστόδουλος και η περι αυτό Ιεραρχία, τον νυν Μητροπολίτη μας κύριο Εφραίμ.
ο Γέροντας ηταν ενας λειτουργικός Αρχιερευς που εποίμανε προσευχητικώς και πολυδραστηρίως σε πλειστους όσους τομείς και ιδιαιτερα με πολυ προσοχή στις χειροτονίες Του! ηταν πολύ προσεκτικός στην επιλογή συνεργατών του είχε μια δράκα Ιεροκηρύκων που ξεχυνόταν ως και Εκείνος εκανε στα μηκη και τα πλατη της πολυνησιακης ιερας Μητροπόλεως Του και μαζι με τους ευλαβεις και ταπεινους Ιερεις-Εφημερίους των Ενοριών της ι.Μητροπόλεως προσεπάθησε για το καλύτερο των ενοριών και ιερων Μονών.
Αλλά ήτο και άφθαστος Ιεροκήρυξ ανυποχώρητος και ιδιαιτερως προσηλωμένος σε ότι παρέλαβε!δεν υπεχώρει εις τα της πίστεως ποτέ και νομίζω ενας πιστός Χριστιανός αυτό πρέπει να ζητάει απο τον Ποιμένα του, Επίσκοπο και Πρεσβύτερο να ποιμένει με φόβο Θεού και όχι καταχρηστικώς και παραχρηστικώς, κάνοντας χρήση ολο "οικονομίας"(πνευματικη η εννοια της, δηλαδη τροποποίηση συνηθειών και ειωθότων για το καλο του ανθρωπου)!
εμεις ως πιστοί χριστιανοι της περιοχής του θα τον θυμόμαστε σαν αναμμένη λαμπάδα ενώπιον του Ιερού Θυσιαστηρίου, λυγερόκορμο και σεβίζοντα προς το εν μερος να αναπέμπει δεήσεις και ικεσίας και να κηρύττει Χριστόν Εσταυρωμένο και Αναστάντα!
Αιωνία σου η μνήμη ευγενή και αρχοντικέ Μητροπολίτα μας κυρέ Ιερόθεε της Υδρας Αρχιθύταν Σεβάσμιε!
17-7-1967 έως 12-12-2000 που παρητ'ηθη τοπυ θρόνου του και εξεμέτρησε το ζήν την 15η Ιουλίου 2008 απο γεννήσεως Χριστού.


αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης 
Ιεροκήρυξ της ι.Μητροπόλεως Υδρας.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Πρόγραμμα Ιεροκηρυκτικής Διακονίας μας στην Ερμιονίδα για τον Αύγουστο 2017.



Πρόγραμμα Ιεροκηρυκτικής Διακονίας μας στην Ερμιονίδα για τον Αύγουστο 2017.


Τρίτη 1η Αυγούστου ε.ε., το πρωί θεία λειτουργία εις ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτηρος Κρανιδίου και το εσπέρας :
ιερά Παράκλησις εις ι.Ν.Παναγίας Ερμιόνης.


Τετάρτη 2α Αυγούστου ε.ε., ι. Παράκλησις εις ι.Ν. Εισοδίων της Θεοτόκου Κρανιδίου.


Πέμπτη 3η Αυγούστου ε.ε., ι. Παράκλησις εις ι. Μητρ.Ναόν Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου.


Παρασκευή 4η Αυγούστου ε.ε., ι.Παράκλησις εις ι. Ν.Συνάξεως της Θεοτόκου Κρανιδίου.


Σαββάτο 5η Αυγούστου ε.ε., Πανηγυρικός Εσπερινός εις ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Κυρίου Κρανιδίου.


Κυριακή 6η Αυγούστου ε.ε., όρθρος και θεια Λειτουργία εις ι.Ν. Ευαγγελισού της Θεοτόκου Κοιλάδος και το εσπέρας της Κυριακής ι.Παράκλησις εις ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Πορτοχελίου.


Δευτέρα 7η Αυγούστου ε.ε., ι.Παράκλησις εις ι.Ν.Ταξιαρχών Φούρνων.


Τρίτη 8η Αυγούστου ε.ε., ι. Παράκλησις εις ι.Ν.Αγίου Νικολάου Διδύμων.


Τετάρτη 9η Αυγούστου ε.ε., ι.Παράκλησις εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Θερμησίας.


Πέμπτη 10η Αυγούστου ε.ε., ι.Παράκλησις εις ι.Μητρ.Ν.Ταξιαρχών Ερμιόνης.


Παρασκευή 11η Αυγούστου ε.ε., ι.Παράκλησις εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος.


Κυριακή 13η Αυγούστου ε.ε., όρθρος και θεια Λειτουργία εις ι.Ν.Ταξιαρχών Ερμιόνης και εσπέρας ι.Παράκλησις εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Πορτο Χελίου.


Δευτέρα 14η Αυγούστου ε.ε., Πανηγυρικός Εσπερινός εις ι.Μονήν Κοιλάδος.


Τρίτη 15η Αυγούστου ε.ε., όρθρος και πανηγυρική θεία Λειτουργία εις εορτάζουσα ι.Μ. Κοιλάδος.


Κυριακή 20η Αυγούστου ε.ε., όρθρος και πανηγυρική θεια Λειτουργία εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος.


Τρίτη 22α Αυγούστου ε.ε., πανηγυρικός εσπερινός, όρθρος και βραδυνή θεία Λειτουργία εις ι.Ν.Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ερμιόνης.


Κυριακή 27η Αυγούστου ε.ε., όρθρος και πανηγυρική θεία Λειτουργία εις ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Πορτο Χελίου.





Δευτέρα 28η Αυγούστου ε.ε., εις Πανηγυρικόν Εσπερινόν Πολιούχου της Πόλεως του Κρανιδίου εις τον ι.Μητρ.Ν.Τιμίου Προδρόμου.


Tρίτη 29η Αυγούστου ε.ε., εις τον ως Ανω Πανηγυρίζοντα ι.Μητρ.Ναόν.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Ιερουργια του Θειου Λογου νο 79 τέλος του νομου ο Χριστος


  "Αδελφοί, η επιθυμία της καρδιάς μου και η προσευχή μου εις τον Θεόν είναι υπέρ των Ισραηλιτών δια να σωθούν. Μαρτυρώ για αυτούς ότι έχουν ζήλον Θεού, αλλά όχι με επίγνωση διότι επειδή αγνοούν την δικαίωση που δίνει ο Θεός και προσπαθούν να στήσουν το δικό τους τρόπο δικαιώσεως, δεν υπετάχθησαν εις την δικαίωσιν που προέρχεται απο τον Θεό. Διότι το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός, δια να δικαιωθεί καθένας που πιστεύει" ( Ρωμ. ι, 1-4).
  Σεβαστέ μου συμπρεσβύτερε και αγαπητοί αδελφοί, αυτά είναι τα λόγια που μας απευθύνει ο μέγας εν αποστόλοις, ο θείος Παύλος, λέει: η επιθυμία της καρδιάς του και η προσευχή του είναι όλο το έθνος των ισραηλιτών να σωθεί. Το έχει πει και αλλού καλύτερα να γινόμουν εγώ ανάθεμα για να σωθούν όλοι οι ισραηλίτες και γιατί λέει ότι δεν θα σωθούν; Επειδή εμπιστεύονται πρώτον περισσότερο απο τον νόμο του Θεού το δικό τους εαυτό και δεύτερον στην θέση του νόμου του Θεού έχουν εισαγάγει μία δικαίωση προσωπική και διαφορετική απο αυτήν την δικαίωση που εισάγει ο Χριστός με την είσοδο του -στο σχέδιο για- (σ)τη σωτηρία.
  Δικαίωση στην προς Ρωμαίους επιστολή είναι ο όρος εκείνος που αναφέρεται στην σωτηρία του ανθρώπου στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δεν μας δικαιώνει ο νόμος , δεν μας καταξιώνει ο νόμος, ούτε οι εντολές και οι διατάξεις που τηρούμε, αν δεν γίνονται όλα αυτά από αγάπη στον Χριστό. Αν εμείς τηρούμε τις εντολές, μόνο για να τις τηρούμε δεν είναι ουσιαστική η τήρησις των εντολών αλλά είναι τυπική, είναι εξωτερική, είναι κάτι το οποίο δεν αγγίζει την καρδιά του ανθρώπου και δεν μπορεί να τον οδηγήσει στην εν Χριστώ δικαίωση και σωτηρία.
  Αυτήν την δικαίωση και σωτηρία ο άνθρωπος του Θεού βιώνει μέσα στην Εκκλησία και όταν λέμε Εκκλησία εννοούμε την σύναξη των πιστών. Εδώ ενεργείται το της σωτηρίας μυστήριο, το πως δηλαδή ο Θεός σώζει τον άνθρωπο και πως τον σώζει, όχι μαγικά και με έναν τρόπο δυναμικό, αλλά ταπεινά και ανθρώπινα. Γίνεται ένας από εμάς παίρνει επάνω του τη θνητή σάρκα μας, παίρνει επάνω του όλα αυτά τα οποία εμείς στο διάβα των αιώνων είχαμε σωρρεύσει ως αμαρτία επάνω στην ανθρώπινη σάρκα και την αποκαθιστά έτσι όπως Εκείνος την είχε προδιαγράψει, όταν την είχε δημιουργήσει, ξέρετε αδελφοί μου ένας μεγάλος θεολόγος, ο π.Γεωργιος Φλωρόφσκυ λέει ότι δεν είμαστε μόνον εικόνες του Θεού που είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να συλλάβουμε με το νου μας αλλά λέει ότι είμαστε εικόνες της εικόνος του Θεού, δηλαδή του Ιησού Χριστού.
  Ο Ιησούς Χριστός είναι ο τέλειος άνθρωπος και τι λέει στη σημερινή αποστολική περικοπή; Ότι τέλος του νόμου, είναι ο Χριστός.Τέλος δεν σημαίνει μόνο τέλος, δηλαδή τελείωμα αλλά σημαίνει και σκοπός. Ο σκοπός για τον οποίο δόθηκε ο νόμος είναι για να ομοιάζουν οι άνθρωποι του Κυρίου Ιησού Χριστού και αυτή η ομοιότης δεν μας νοιάζει τόσο στα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή δεν μας ενδιαφέρει όλοι να γίνουμε έτσι όπως ήταν εξωτερικά ο Χριστός, αλλά μας ενδιαφέρει στο κέντρο της καρδιάς μας να μπεί το θέλημα του Θεού. Να μπεί ο σκοπός του νόμου που είναι να γίνουμε εμείς καθομοίωση του Θεού. Όπως μας έπλασε κατ' εικόνα εμείς αυτό το κατ' εικόνα, να το καταξιώσουμε ενώπιον του Θεού, να κάνουμε δηλαδή καλύτερους τους εαυτού μας, όχι όμως καλύτερους όπως και ένα κοσμικό σύστημα μπορεί να τους θέλει αλλά να τους κάνουμε αγιότερους.
  Ουσιαστικά δε αγιότερος άνθρωπος σημαίνει να έχει επίγνωση της αμαρτίας του, δηλαδή να ξέρει ότι είναι αμαρτωλός και να κάνει προσπάθεια την αμαρτία να την πετάξει από επάνω του και όταν λέμε αμαρτία ουσιαστικά μία μεγάλη αμαρτία, τεράστια αμαρτία υπάρχει το να μην έχουμε σχέση με τον Θεό. Τι να το κάνω εγώ, αδελφοί μου, στα εξωτερικά να μοιάζουμε με χριστιανοί και εσωτερικά να μην είμαστε, δεν είναι ο σκοπός μας αυτός, δηλαδή κάπως όπως μάθαμε αλλά να είμαστε έτσι όπως ο Θεός μας θέλει και τι θέλει; να δίνουμε την καρδιά μας σε Εκείνον, να δίνουμε το θέλημα μας σε Εκείνον και να τον υπακούουμε όπως ο Χριστός υπήκουσε τον Πατέρα Του, μέχρι τον θάνατο του Σταυρού υπήκουσε τον Πατέρα. Δηλαδή απόλυτη υπακοή του Υιού προς τον Πατέρα. αυτήν την υπακοή θέλει και ο Θεός μας για όλους εμάς. Που υπακοή τι σημαίνει; όλο το θέλημα μου, όλη η δική μου κατάσταση να είναι ξεχυμένη ενώπιον των ποδών του Δημιουργού. Εγώ να είμαι δηλαδή μία κατάσταση τέτοια που ο Θεός να αναπαύεται εντός μου, να αναπαύεται μέσα μου και έτσι να μπορώ να πω αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος, ότι μιμηθείτε εμένα γιατί μιμούμαι τον Χριστό. Μόνον τότε έχουμε ασφαλή την οδό της σωτηρίας, όταν ο τρόπος ζωής μας, ο τρόπος ύπαρξης μας και η όλη πολιτεία μας ομοιάζουν των αγίων του Θεού. Για λέμε εκείνο το Παύλειο: ζώ εγώ γιατί ζει μέσα μου ο Χριστός και ενώ εξωτερικά φαίνεται ζωντανός, ουσιαστικά είναι ένας ζωντανός νεκρός γιατί ζει το σώμα του αλλά το πνεύμα του κοιμάται και αν κοιμάται είναι καλά γιατί μπορεί να εγερθεί από του ύπνου αλλά υπάρχει περίπτωση και να είναι πεθαμένο το πνεύμα του ανθρώπου άρα ο άνθρωπος να κάνει τον προορισμό του και να κάνει την δικαίωση-τον αγιασμό του, την εν Χριστώ σωτηρία.
  Αδελφοί μου, λέει ο Απόστολος Παύλος: ότι δεν έχουν ζήλο, όπως τον θέλει ο Θεός με επίγνωση. Δηλαδή οι Ισραηλίτες δεν ξέρουν τι ζούν, δεν ξέρουν πως ζουν έχουν χάσει δηλαδή την επίγνωση του δικού τους προσωπικού παλαίσματος, του δικού τους πνευματικού αγώνα και έχουν φθάσει στην εξωτερική μίμηση ενώ εσωτερικά δεν μιμούνται εκείνο που ο Θεός θέλησε για τους ανθρώπους. Εμείς όμως στην αγία Εκκλησία δεν πρέπει να χάνουμε αυτή την εν Χριστώ μίμηση. Δεν πρέπει να έχουμε ζήλο όχι με επίγνωση αλλά ο ζήλος μας να είναι γεμάτος από επίγνωση. Να ξέρουμε γιατί κάνουμε ότι κάνουμε μέσα στην αγία Εκκλησία.    Αλλά υπάρχει και η διδασκαλία του Χριστού που πάντα μας βάζει στους τροχούς σωστά, το τραίνο της υπάρξεως μας επανατροχιοδρομείται και μπορεί πλέον να ξανατρέξει με πολλά χιλιόμετρα πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές, που αυτές οι γραμμές είναι το έργο των μαθητών του Χριστού, των αποστόλων και ευαγγελιστών. Εκεί εμείς θα βαπτίσουμε την πίστη μας, εκει θα την γεμίσουμε όλο περιεχόμενο και νόημα και τότε, μόνο τότε θα μπορέσουμε να έχουμε μία πίστη που βγαίνει απο την καρδιά μας, μία πίστη γεμάτη εν Χριστώ πληροφορία, μία πίστη που είναι χαρισμένη απο τον Θεό και δοσμένη σε όλους εμάς.
  Αδελφοί μου, μέσα εις την Εκκλησία αυτά τα παλαίσματα που σας περιέγραψα εμείς προσπαθούμε να τα κατορθώσουμε. Δεν σημαίνει ότι ό,τι και αν κάνουμε έχουμε κάποια καταξίωση πνευματική αλλά ότι και αν κάνουμε πρέπει να λέμε ότι είμαστε αχρείοι δούλοι του Κυρίου Ιησού Χριστού, με αυτό το πνεύμα όχι της δουλικότητος και της δουλοφροσύνης αλλά το πνεύμα της υιότητος μέσα στην αγαπη του Θεού, εμείς να εμβαπτίζουμε τους εαυτούς μας και τότε θα αναπαύεται το πνεύμα του Θεού εντός μας και θα είμαστε του Κυρίου Ιησού Χριστού αληθινοί μαθητές με θέληση, με επίγνωση και με πνευματική κατ' άνθρωπον πορεία προς την τελειότητα, τον σκοπό μας, το τέλος μας που είναι να ομοιάσουμε και να γίνουμε ένα με τον Κύριον Ιησούν Χριστόν εις δόξαν Θεού Πατρός, Αμήν.
   
     


εκφωνηθείς
υπο του αρχιμανδρίτου
π.Ιεροθέου Ιωάν. Λουμουσιώτη,
Ιεροκήρυκος της ι.Μητρ. Υδρας
εις τον Ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
στο Κρανίδι Αργολίδος την 9η Ιουλίου 2017.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 73 περι της ελπιδος μας στον Χριστο


Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 73 περι της ελπιδος μας στον Χριστο






"Η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει μαρτυρεί για αυτό η αγάπη του Θεού με την οποία το άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε γέμισε και ξεχείλησε τις καρδιές μας" (Ρωμ. ε, 5) Ποιάν ελπίδα περιγράφει εδώ ο απόστολος Παύλος; Σεβαστέ μου συμπρεσβύτερε και αγαπητοί μου αδελφοί χριστιανοί, η ελπίδα έχει όνομα, η ελπίδα είναι σαρκωμένη, η ελπίδα έγινε ένας απο εμάς (ενν. τους ανθρώπους). Αυτή η ελπίδα είναι ο Ιησούς Χριστός. Ιησούς σημαίνει σωτήρας αυτός ο οποίος ενδιαφέρεται για την σωτηρία μας μεν, αλλά και την ενεργεί εν τω σεπτώ Αυτού προσώπω και Χριστός, σημαίνει κεχρισμένος, αυτός τον οποίον ο Θεός εδιάλεξε για να γίνει ο Μεσσίας.


Η ελπίδα δηλαδή δεν είναι κάτι το αόρατο, δεν είναι κάτι το οποίο υπάρχει έξω απο εμάς, αλλά είναι κάτι το οποίο υπάρχει μέσα μας. Όταν οι γονείς μας μας παρέδωσαν στα χέρια του ιερέως για να βαπτισθούμε, μας βάπτισε στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του θείου Πνεύματος, αλλά αυτό το βάπτισμα είχε συγκεκρυμμένη ελπίδα σαρκωμένη-συγκεκρυμμένο συμβολισμό την συμμετοχή μας στην Τριήμερη Ταφή και στην Ανάσταση του Χριστού. Καθημερινά θαπτόμαστε μαζί με την αμαρτία και μας συνανιστά, μας συνεγείρει από την αμαρτία, δηλαδή μας σηκώνει απο την πτώση μας ο Κύριος.

Δεν φθάνει να ενδιαφερθούμε μόνο για να ξεπεράσουμε την αμαρτία αλλά πρέπει να συνδεθούμε και με τον Χριστό, διότι ακόμη και έξω απο την Εκκλησία μερικοί αποφεύγουν τα αμαρτήματα επειδή κάποιοι νόμοι τα προβλέπουν και λέει ο Απόστολος Παύλος ότι δεν φταίει ο νόμος για το ότι εμείς πέφτουμε καθημερινά στην αμαρτία. Φταίει το ότι εμείς ξεχνάμε ποιού παιδιά είμαστε! Ξεχνάμε ότι είμαστε παιδιά του αληθινού Θεού.Μα Εκείνος ποτέ δεν ξεχνά την ιδιότητα μας, απο την στιγμή που μας έπλασε, ο κάθε άνθρωπος είτε είναι χριστιανός είτε όχι είναι παιδί του Θεού, αλλά δεν είναι παιδί του Ιησού Χριστού. ο Χριστιανός Άνθρωπος, ο ορθόδοξος χριστιανός είναι παιδί του Ιησού Χριστού, της ελπίδος που δεν μας γεμίζει ντροπή αλλά μας γεμίζει χαρά! όχι, χαρά ανθρώπινη, όχι, χαζογελώντας` αυτή δεν είναι χαρά είναι προς στιγμήν μιά αλλοίωση των συναισθημάτων μας προς την χαρούμενη κατάσταση. Μα εκείνη τη στιγμή που γελούμε μετά απο λίγο μπορεί να κλαίμε. Οι ψυχικές μας μεταπτώσεις εναλλάσονται, έτσι γίνονται και στην πνευματική ζωή.
Στον Προφήτη Ιεζεκιήλ λέει ο Θεός :"εν ω ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε", εκει που θα σε βρώ θα σε κρίνω και η καθημερινή προσευχή των ασκητών δεν ήταν να μην αμαρτάνουν αλλά ήταν να μετανοούν. Λέει μία ευχή της Εκκλησίας μας: "δώρησαι μοι μετάνοιαν ολόκληρον". Τι σημαίνει ολόκληρη μετάνοια; Μπορεί να είναι και μισή μετάνοια; όχι, ολόκληρη μετάνοια σημαίνει καθολική επανάσταση του εσωτερικού μας κόσμου. Καθολικό ξέχασμα της αμαρτίας, να αφήσουμε πίσω μας ότι μας δένει με τα επίγεια. Όχι τα αγαθά και τους ανθρώπους αλλά τις σχέσεις εκείνες που μας απομακρύνουν απο την αληθινότητα της ελπίδας της εμπεπιστευμένης στον Ιησού Χριστό. Της ελπίδας εκείνης την οποία εμείς έχουμε προς τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας. αλλά λέει και κάτι άλλο στις θαυμάσιες ευχές της Πεντηκοστής(του εσπερινού της Γονυκλισίας) προσέξτε, το αδελφοί μου, "Συ μόνο αμαρτάνουμε αλλά και Συ μόνο λατρεύουμε". Ξέρουμε ότι αμαρτάνουμε ενώπιον Σου, αλλά Κύριε μην ξεχάσεις παρόλο που αμαρτάνουμε, εμείς Εσένα μόνο λατρεύουμε. Εσένα έχουμε ως κέντρο της υπάρξεως μας και της καρδιάς μας και όταν λέω καρδιά δεν εννοώ το (βιολογικό) όργανο του σώματος αλλά εννοώ το κέντρο της υπάρξεως μας και το κέντρο όλων των ψυχικών, σωματικών και νοητικών δυνατοτήτων, που έχει ο κάθε άνθρωπος.
Όλοι έχουμε πολλά και ποικίλα χαρίσματα, αλλά υπάρχει ένα χάρισμα που θέλει πολύ κόπο και πολύ προσπάθεια. Έχει γραφτεί ένα ποίημα για την Παναγία που συναντά μία γυναίκα θρηνωδούσα την στιγμή που γυρίζει απο τον Σταυρό του Χριστού, έχει χάσει όπως θα νομίζαν οι υπόλοιποι την ελπίδα στο Γιό της. Τον έχασε, έτσι νόμιζαν οι υπόλοιποι, η Παναγία ήξερε τι πρέπει να γίνει την τεσσαρακοστή ημέρα (ενν. απο της γεννήσεως του παιδίου Ιησού) της το είχε προφητεύσει ο Συμεών, θα διέλθει την καρδιά σου δίκοπο σπαθί και μαχαίρι. Θα πονέσεις αλλά αυτός ο πόνος δεν είναι ανθρώπινος, δεν είναι τέτοιος όπως έχουμε συνηθίσει εμείς και που φαίνεται το μεγαλείο. Ο ποιητής την βάζει να συναντά μια γυναίκα που κλαίει και η Παναγία ξεχνά και αφήνει πίσω τον ανθρώπινο πόνο που φυσικά είχε και ρωτάει την άλλη γυναίκα: "γιατί κλαίς;" και της λέει η θρηνωδούσα γυναίκα: "ξέρεις έχασα το παιδί μου, τον Ιούδα". Η μάνα του Ιούδα (ενν. του Ισκαριώτου) ήταν η άλλη, εμείς τι θα κάναμε αυτή την ώρα, θα σηκώναμε τα χέρια, θα βάζαμε την μεγαλύτερη φωνή, έτοιμοι να ξεσκίσουμε τον άνθρωπο που μας προκάλεσαι τόσο κακό, να χάσουμε το παιδί μας.
Και ο ποιητής ακόμη αλλοιωμένος από την αγάπη προς το πρόσωπο της Θεοτόκου την δείχνει να την αγκαλιάζει και αυτό το αγκάλιασμα είναι η απόλυτη συγχώρεση που της χάρισε. Ο άνθρωπος του Θεού, αδελφοί μου, δεν σκέπτεται με κατηγορίες: μου έκανε κάτι, του ανταποδίδω, αλλά κάνει αυτό που κάνει γιατί το θέλει ο Θεός αλλά και το θέλει και ο ίδιος, κάνει αυτό που κάνει γιατί δίνοντας στον άλλον κάτι, δεν γεμίζουν τα χέρια του άλλου, αλλά γεμίζει η δική μας καρδιά που έμαθε να μοιράζεται.
Ρώτησαν κάποτε έναν μοναχό: "τι κάνετε, ρε παιδί μου, εδώ στο μοναστήρι;" και τους είπε: "πέφτουμε και σηκωνόμαστε!". Σου λέει ο άλλος (ενν. που ερώτησε) δεν είναι καλά ας τον ξαναρωτήσω. "Τι κάνετε, λέει παππούλη εδώ;" Του λέει: "στο είπα μόλις, πέφτουμε και σηκωνόμαστε." Διότι στην πνευματική ζωή δεν σταματάει η πτώση, η πορεία προς την αμαρτία. Κανείς από τους αγίους που μας περιβάλλουν εκτός της Θεοτόκου που έχει σχετική αναμαρτησία και μετά τον Ευαγγελισμό, δεν την βαρύνει ούτε το προπατορικό αμάρτημα αλλά για να φθάσει στον Ευαγγελισμό είχε κοπιάσει και είχε εναρετοποιηθεί μέσα σε περιβάλλον το οποίο ήταν χάλια. Το περιβάλλον του ναού τότε είναι χειρότερο από τους ναούς μας σήμερα, ήταν γεμάτο υποκρισία και γεμάτο αμαρτίες, δωσοληψίες και ανθρώπινες καταστάσεις κι όμως εκεί που επλεόνασε η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις και η Παναγία έκαμε όλον αυτό το θαυμάσιο να δεχθεί τον Υιό του Θεού μέσα Της.
Αφού πέσουμε δεν ξεχνάμε την ελπίδα μας, δεν μας ντροπιάζει ο Χριστός να επιστρέψουμε όσες φορές και αν πέσαμε. Λέει όσες φορές και αν πέσεις "έγειρε και σωθήσει", σήκω και θα σωθείς. Αυτή η σωτηρία είναι χαρισμένη, αδελφοί μου, η ελπίδα μας, ο Κύριος μας, μας περιμένει με ανοιχτές τις αγκάλες Του στο Σταυρό.
Εμείς πέφτουμε καθημερινά και έχουμε όμως την ευκαιρία, αυτό είναι η ευκαιρία της Εκκλησίας μας, η χρυσή πνευματική ευκαιρία να μετανοήσουμε! Να αμαρτάνουμε ενώπιον του Θεού αλλά και μόνον σε Αυτόν ενώπιον να ζητούμε συγχώρεση.
Αδελφοί μου, μη φοβάστε να φέρνετε και να φέρνουμε όλοι τα σκουπίδια της καρδιάς μας εις τον ναό. Τούτες τις μέρες στις μεγάλες πόλεις δεν γίνεται συγκομιδή αλλά εδώ στο ναό καθημερινά ο κάθε ιερεύς και ο πνευματικός ιδιατέρως παίρνει τα σκουπίδια μας και μας καθαρίζει δωρεάν χάριτι Χριστού. Δεν υπάρχει καμμία ανθρώπινη στενοχώρια σε αυτή την μετάνοια. Ο Ιερεύς δεν είναι δικαστής, είναι πατέρας πνευματικός και ανοίγει την αγκαλιά του και εκείνος όπως η μάνα Παναγιά αγκάλιασε την μάνα του Ιούδα και της χάρισε την συγγνώμη που ανέτειλε από τον Τάφο του Αναστάντος Λυτρωτού.Αμήν.

αρχιμανδρίτου π.Ιεροθέου Λουμουσιώτη,
Ιεροκήρυκος της ι.Μητροπόλεως Ύδρας
εκφωνηθέν εις Ι.Μητρ.Ναόν Τιμίου Προδρόμου Κρανιδίου

σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Γ Κυριακής του Ματθαίου
απο την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, κεφάλαιο ε, στιχ. 1-10.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 73 περι της ελπιδος μας στον Χριστο και ανα...





  "Η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει μαρτυρεί για αυτό η αγάπη του Θεού με την οποία το άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε γέμισε και ξεχείλησε τις καρδιές μας" (Ρωμ. ε, 5) Ποιάν ελπίδα περιγράφει εδώ ο απόστολος Παύλος; Σεβαστέ μου συμπρεσβύτερε και αγαπητοί μου αδελφοί χριστιανοί, η ελπίδα έχει όνομα, η ελπίδα είναι σαρκωμένη, η ελπίδα έγινε ένας απο εμάς (ενν. τους ανθρώπους). Αυτή η ελπίδα είναι ο Ιησούς Χριστός. Ιησούς σημαίνει σωτήρας αυτός ο οποίος ενδιαφέρεται για την σωτηρία μας μεν, αλλά και την ενεργεί εν τω σεπτώ Αυτού προσώπω και Χριστός, σημαίνει κεχρισμένος, αυτός τον οποίον ο Θεός εδιάλεξε για να γίνει ο Μεσσίας.

  Η ελπίδα δηλαδή δεν είναι κάτι το αόρατο, δεν είναι κάτι το οποίο υπάρχει έξω απο εμάς, αλλά είναι κάτι το οποίο υπάρχει μέσα μας. Όταν οι γονείς μας μας παρέδωσαν στα χέρια του ιερέως για να βαπτισθούμε, μας βάπτισε στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του θείου Πνεύματος, αλλά αυτό το βάπτισμα είχε συγκεκρυμμένη ελπίδα σαρκωμένη-συγκεκρυμμένο συμβολισμό την συμμετοχή μας στην Τριήμερη Ταφή και στην Ανάσταση του Χριστού. Καθημερινά θαπτόμαστε μαζί με την αμαρτία και μας συνανιστά, μας συνεγείρει από την αμαρτία, δηλαδή μας σηκώνει απο την πτώση μας ο Κύριος.

  Δεν φθάνει να ενδιαφερθούμε μόνο για να ξεπεράσουμε την αμαρτία αλλά πρέπει να συνδεθούμε και με τον Χριστό, διότι ακόμη και έξω απο την Εκκλησία μερικοί αποφεύγουν τα αμαρτήματα επειδή κάποιοι νόμοι τα προβλέπουν και λέει ο Απόστολος Παύλος ότι δεν φταίει ο νόμος για το ότι εμείς πέφτουμε καθημερινά στην αμαρτία. Φταίει το ότι εμείς ξεχνάμε ποιού παιδιά είμαστε! Ξεχνάμε ότι είμαστε παιδιά του αληθινού Θεού.Μα Εκείνος ποτέ δεν ξεχνά την ιδιότητα μας, απο την στιγμή που μας έπλασε, ο κάθε άνθρωπος είτε είναι χριστιανός είτε όχι είναι παιδί του Θεού, αλλά δεν είναι παιδί του Ιησού Χριστού. ο Χριστιανός Άνθρωπος, ο ορθόδοξος χριστιανός είναι παιδί του Ιησού Χριστού, της ελπίδος που δεν μας γεμίζει ντροπή αλλά μας γεμίζει χαρά! όχι, χαρά ανθρώπινη, όχι, χαζογελώντας` αυτή δεν είναι χαρά είναι προς στιγμήν μιά αλλοίωση των συναισθημάτων μας προς την χαρούμενη κατάσταση. Μα εκείνη τη στιγμή που γελούμε μετά απο λίγο μπορεί να κλαίμε. Οι ψυχικές μας μεταπτώσεις εναλλάσονται, έτσι γίνονται και στην πνευματική ζωή.
  Στον Προφήτη Ιεζεκιήλ λέει ο Θεός :"εν ω ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε", εκει που θα σε βρώ θα σε κρίνω και η καθημερινή προσευχή των ασκητών δεν ήταν να μην αμαρτάνουν αλλά ήταν να μετανοούν. Λέει μία ευχή της Εκκλησίας μας: "δώρησαι μοι μετάνοιαν ολόκληρον". Τι σημαίνει ολόκληρη μετάνοια; Μπορεί να είναι και μισή μετάνοια; όχι, ολόκληρη μετάνοια σημαίνει καθολική επανάσταση του εσωτερικού μας κόσμου. Καθολικό ξέχασμα της αμαρτίας, να αφήσουμε πίσω μας ότι μας δένει με τα επίγεια. Όχι τα αγαθά και τους ανθρώπους αλλά τις σχέσεις εκείνες που μας απομακρύνουν απο την αληθινότητα της ελπίδας της εμπεπιστευμένης στον Ιησού Χριστό. Της ελπίδας εκείνης την οποία εμείς έχουμε προς τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας. αλλά λέει και κάτι άλλο στις θαυμάσιες ευχές της Πεντηκοστής(του εσπερινού της Γονυκλισίας) προσέξτε, το αδελφοί μου, "Συ μόνο αμαρτάνουμε αλλά και Συ μόνο λατρεύουμε". Ξέρουμε ότι αμαρτάνουμε ενώπιον Σου, αλλά Κύριε μην ξεχάσεις παρόλο που αμαρτάνουμε, εμείς Εσένα μόνο λατρεύουμε. Εσένα έχουμε ως κέντρο της υπάρξεως μας και της καρδιάς μας και όταν λέω καρδιά δεν εννοώ το (βιολογικό) όργανο του σώματος αλλά εννοώ το κέντρο της υπάρξεως μας και το κέντρο όλων των ψυχικών, σωματικών και νοητικών δυνατοτήτων, που έχει ο κάθε άνθρωπος.
  Όλοι έχουμε πολλά και ποικίλα χαρίσματα, αλλά υπάρχει ένα χάρισμα που θέλει πολύ κόπο και πολύ προσπάθεια. Έχει γραφτεί ένα ποίημα για την Παναγία που συναντά μία γυναίκα θρηνωδούσα την στιγμή που γυρίζει απο τον Σταυρό του Χριστού, έχει χάσει όπως θα νομίζαν οι υπόλοιποι την ελπίδα στο Γιό της. Τον έχασε, έτσι νόμιζαν οι υπόλοιποι, η Παναγία ήξερε τι πρέπει να γίνει την τεσσαρακοστή ημέρα (ενν. απο της γεννήσεως του παιδίου Ιησού) της το είχε προφητεύσει ο Συμεών, θα διέλθει την καρδιά σου δίκοπο σπαθί και μαχαίρι. Θα πονέσεις αλλά αυτός ο πόνος δεν είναι ανθρώπινος, δεν είναι τέτοιος όπως έχουμε συνηθίσει εμείς και που φαίνεται το μεγαλείο. Ο ποιητής την βάζει να συναντά μια γυναίκα που κλαίει και η Παναγία ξεχνά και αφήνει πίσω τον ανθρώπινο πόνο που φυσικά είχε και ρωτάει την άλλη γυναίκα: "γιατί κλαίς;" και της λέει η θρηνωδούσα γυναίκα: "ξέρεις έχασα το παιδί μου, τον Ιούδα". Η μάνα του Ιούδα (ενν. του Ισκαριώτου) ήταν η άλλη, εμείς τι θα κάναμε αυτή την ώρα, θα σηκώναμε τα χέρια, θα βάζαμε την μεγαλύτερη φωνή, έτοιμοι να ξεσκίσουμε τον άνθρωπο που μας προκάλεσαι τόσο κακό, να χάσουμε το παιδί μας.
  Και ο ποιητής ακόμη αλλοιωμένος από την αγάπη προς το πρόσωπο της Θεοτόκου την δείχνει να την αγκαλιάζει και αυτό το αγκάλιασμα είναι η απόλυτη συγχώρεση που της χάρισε. Ο άνθρωπος του Θεού, αδελφοί μου, δεν σκέπτεται με κατηγορίες: μου έκανε κάτι, του ανταποδίδω, αλλά κάνει αυτό που κάνει γιατί το θέλει ο Θεός αλλά και το θέλει και ο ίδιος, κάνει αυτό που κάνει γιατί δίνοντας στον άλλον κάτι, δεν γεμίζουν τα χέρια του άλλου, αλλά γεμίζει η δική μας καρδιά που έμαθε να μοιράζεται.
  Ρώτησαν κάποτε έναν μοναχό: "τι κάνετε, ρε παιδί μου, εδώ στο μοναστήρι;" και τους είπε: "πέφτουμε και σηκωνόμαστε!". Σου λέει ο άλλος (ενν. που ερώτησε) δεν είναι καλά ας τον ξαναρωτήσω. "Τι κάνετε, λέει παππούλη εδώ;" Του λέει: "στο είπα μόλις, πέφτουμε και σηκωνόμαστε." Διότι στην πνευματική ζωή δεν σταματάει η πτώση, η πορεία προς την αμαρτία. Κανείς από τους αγίους που μας περιβάλλουν εκτός της Θεοτόκου που έχει σχετική αναμαρτησία και μετά τον Ευαγγελισμό, δεν την βαρύνει ούτε το προπατορικό αμάρτημα αλλά για να φθάσει στον Ευαγγελισμό είχε κοπιάσει και είχε εναρετοποιηθεί μέσα σε περιβάλλον το οποίο ήταν χάλια. Το περιβάλλον του ναού τότε είναι χειρότερο από τους ναούς μας σήμερα, ήταν γεμάτο υποκρισία και γεμάτο αμαρτίες, δωσοληψίες και ανθρώπινες καταστάσεις κι όμως εκεί που επλεόνασε η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις και η Παναγία έκαμε όλον αυτό το θαυμάσιο να δεχθεί τον Υιό του Θεού μέσα Της.
  Αφού πέσουμε δεν ξεχνάμε την ελπίδα μας, δεν μας ντροπιάζει ο Χριστός να επιστρέψουμε όσες φορές και αν πέσαμε. Λέει όσες φορές και αν πέσεις "έγειρε και σωθήσει", σήκω και θα σωθείς. Αυτή η σωτηρία είναι χαρισμένη, αδελφοί μου, η ελπίδα μας, ο Κύριος μας, μας περιμένει με ανοιχτές τις αγκάλες Του στο Σταυρό.
  Εμείς πέφτουμε καθημερινά και έχουμε όμως την ευκαιρία, αυτό είναι η ευκαιρία της Εκκλησίας μας, η χρυσή πνευματική ευκαιρία να μετανοήσουμε! Να αμαρτάνουμε ενώπιον του Θεού αλλά και μόνον σε Αυτόν ενώπιον να ζητούμε συγχώρεση.
  Αδελφοί μου, μη φοβάστε να φέρνετε και να φέρνουμε όλοι τα σκουπίδια της καρδιάς μας εις τον ναό. Τούτες τις μέρες στις μεγάλες πόλεις δεν γίνεται συγκομιδή αλλά εδώ στο ναό καθημερινά ο κάθε ιερεύς και ο πνευματικός ιδιατέρως παίρνει τα σκουπίδια μας και μας καθαρίζει δωρεάν χάριτι Χριστού. Δεν υπάρχει καμμία ανθρώπινη στενοχώρια σε αυτή την μετάνοια. Ο Ιερεύς δεν είναι δικαστής, είναι πατέρας πνευματικός και ανοίγει την αγκαλιά του και εκείνος όπως η μάνα Παναγιά αγκάλιασε την μάνα του Ιούδα και της χάρισε την συγγνώμη που ανέτειλε από τον Τάφο του Αναστάντος Λυτρωτού.Αμήν.  

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

γνώμη μου, η εκκλησιαστική άποψη

 

Ημέρα μεγάλη, αδελφοί μου, σήμερα η Εκκλησία μας τιμά το γενέθλιο του Βαπτιστού του Χριστού, του Προφήτου Ιωάννου, του Προδρόμου. Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι μία εξέχουσα μορφή στην εκκλησιαστική ιστορία και πραγματικότητα, είναι εκείνος που οδοποιεί, λυαίνει τον δρόμο για να βαδίσει ο Χριστός και είναι προάγγελος του κηρύγματος του Χριστού.

Το τελευταίο κήρυγμα του Ιωάννου, πριν αφαιρέσουν τη ζωή του είναι "Μετανοείτε ήγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών", μετανοήστε γιατί έφθασε ο χρόνος να πραγματοποιηθεί η Βασιλεία των Ουρανών. Απο εκεί ξεκινά ο Ιησούς Χριστός το κήρυγμα του, ακριβώς εκεί που το άφησε η "Φωνή του Λόγου", που έτσι τον λέει η εκκλησία μας, τον άγιο Ιωάννη και η αρχή του κηρύγματος του Χριστού είναι μετανοήστε γιατί έφθασε ο καιρός της Βασιλείας (ενν. του Θεού), που είναι η Βασιλεία; το ίδιο το ιερό λέει ότι η

"Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί", μέσα μας είναι η Βασιλεία του Θεού κι αν δεν βρούμε τον Θεό μέσα μας, δεν θα τον βρούμε ούτε σε τούτη τη ζωή ούτε στην άλλη. Μόνον όσοι ψάξουν εντός τους θα βρουν τον Κύριο της δόξης και θα δώσουμε τον λόγο στον Απόστολο Παύλο, που τον ακούσαμε να μας λέει: "εκείνον που είναι ασθενής κατά την πίστη, να τον δέχεσθε αλλά όχι δια συζητήσεις γνωμών."

Ο ασθενής στην πίστη δηλαδή έρχεται στην Εκκλησία. Η Εκκλησία του Θεού, δηλαδή η σύναξις των πιστών χριστιανών τον αγκαλιάζει, όχι όμως για να ζητήσει την γνώμη του αλλά για να συνταχθεί αυτός που προσέρχεται στην εκκλησιαστική κοινότητα, με την γνώμη ολοκλήρου της κοινότητος. Δεν ζητάει δηλαδή η εκκλησία τη γνώμη μας, αλλά εμείς συντασσόμασθε με την γνώμην της Εκκλησίας! Διότι η γνώμη της Εκκλησίας είναι το θέλημα του Θεού όπως έχει εκφρασθεί στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη δια γραπτού λόγου και όπως εκφράζεται στην εμπειρία όλων των αγίων της Εκκλησίας μας.

Από την αρχή των αγίων της εκκλησίας μας, που ουσιαστικά πρωτομάρτυς είναι ο άγιος Στέφανος, απο τους ανθρώπους μέχρι και τον τελευταίο άγιο που τούτη την ώρα που μιλάμε ζεί και που υπάρχει αναμέσα μας στην Εκκλησία έχουν την ίδια βεβαία και αταλάντευτη πίστη οι άγιοι μας.

Αυτών την πίστη μιμούμεθα, δεν κοιτάμε τους ασθενείς στην πίστη ούτε τα λάθη δεσποτάδων και ιερέων, αλλά κοιτάμε αυτό που οι άγιοι ζουν. Οι άγιοι ζούσαν, ζούνε και θα ζούνε τον Χριστό για πάντα!

Όμως εδώ ο Απόστολος Παύλος μας δίνει συνταγές ούτως ώστε και η πίστη μας να μεγαλώνει αλλά και η συνύπαρξη μας στο εκκλησιαστικό σώμα να μην παρεμποδίζει του ενός την ύπαρξη, η ύπαρξις του άλλου.

Ο ένας που πιστεύει ότι επιτρέπεται να φάγει απο όλα, αλλά ο ασθενής τρώγει λάχανα. Εκείνος που τρώγει, ας μην περιφρονεί εκείνον που δεν τρώγει και εκείνος που δεν τρώγει, ας μην κρίνει εκείνον που δεν τρώγει, διότι ο Θεός τον έχει δεχθεί. Ποιός είσαι εσύ που κρίνεις ξένον υπηρέτη;

Δεν έχεις δικαίωμα μας λέγει ο Απόστολος Παύλος να κρίνεις εσύ αδελφε μου και να κρίνουμε εμείς αδελφοί μου ουδένα. Για να κρίνουμε τον άνθρωπο δεν πρέπει να ξέρουμε μόνο τα εξωτερικά στοιχεία του πως πράττει αλλά και τι γίνεται στην καρδιά του και τι σκέπτεται ο νους, μη όντες Παντοδύναμοι εμείς οι άνθρωποι, δεν ξέρουμε ούτε την καρδιά του κάθε ανθρώπου και πως επεξεργάζεται τα πράγματα, ούτε πως εκείνη την ώρα ο νους του ανθρώπου σκέπτεται γι' αυτό μας λέει ο μέγας Παύλος μην κουράζεται ο ένας τον άλλον, ο ένας έμαθε να τρώει από όλα τα πράγματα του Θεού είναι ευλογημένος για αυτό. Ξέρετε εδώ λέει για την διαμάχη των καθαρών και ακαθάρτων ζώων, οι εβραίοι κατα τις διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης θεωρούσαν ακάθαρτα ζώα το χοιρινό και κάποια άλλα και δεν τα έτρωγαν, όπως δεν τα τρώνε μέχρι σήμερα και οι εβραίοι και οι μουσουλμάνοι αλλά υπήρχαν άνθρωποι που προσέρχονταν στον Χριστό (δια του βαπτίσματος) που ήσαν απο τους εθνικούς, απο τους ειδωλολάτρες έτρωγαν τα πάντα απο τα ανθρώπινα πράγματα (εννοεί τις τροφές όλων των κρεάτων) και αυτά που απαγόρευε ο νόμος.

Τους λέει ουσιαστικά ο μέγας Παύλος ότι εμείς δεν ήρθαμε να συνεχίσουμε έναν εβραϊσμό, μία ιουδαϊκή θρησκευτικότητα αλλά ήρθε η Εκκλησία να ελευθερώσει τον άνθρωπο (ακούστε το αυτό προσεκτικά) από την σκλαβιά της θρησκείας.

Καμμιά φορά ακούω που λένε έχουμε ωραία θρησκεία είναι ένα καλοφτιαγμένο ψέμα. ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, δεν είναι θρησκευτικότητα αλλά τι είναι; είναι Εκκλησία, είναι ελεύθερη προσέλευση των χριστιανών στα ιερά μυστήρια του Θεού, είναι ελεύθερη προσέλευση των ανθρώπων του Θεού μέσα στη θεία Λειτουργία.

Η πίστη μας είναι ελευθερία απο τις συνθήκες αυτές, δεν χρειάζονται ούτε τριάντα μετάνοιες, ούτε εκατό, ούτε εκατόν είκοσι, ούτε εκατόν πενήντα, είναι τυπικό. Χρειάζεται η καρδιά μας να έρθει πιο κοντά στον Χριστό, να εγγίσει τον Κύριο και όταν τον εγγίσει και ακουμπήσει στην πίστη της Αναστάσεως του Χριστού τότε θα έχει αναμορφωθεί η εσωτερική ύπαρξη του ανθρώπου και ο άνθρωπος θα έχει αυτή την πίστη των Αποστόλων και θα έχει την ελευθερία απο κάθε ανάγκη και συνθήκη ανθρώπινη.

Δεν μπορεί ε γ ώ, ο χριστιανός, να κρίνω τον άλλον. Τι μου είπε ο απόστολος Παύλος; "συ τι κρίνεις αλλότροιον ικέτην;" διαβάσαμε προ ολίγου, ποιός είσαι εσύ που κρίνεις αυτόν τον οποίον δεν μπορείς να του παράσχεις τίποτα γιατί άλλον ικετεύει! Τον Θεό ικετεύει ο άνθρωπος, τον Θεό παρακαλεί, τον ίδιο τον Θεό ζητάει να κατέβει στη γη και κατεβαίνει στη θεία Ευχαριστία, απόλυτα η χάρις Του και ιδιατέρα τη στιγμή που το ψωμί και το κρασί, που όλοι εμείς προσφέρουμε και το φέρνουμε στον ιερέα, με την χάρη της ιερωσύνης το κάνει σώμα και αίμα Χριστού και ερχόμαστε ελεύθεροι όπως σας είπα την ανάγκη αυτής της θρησκευτικότητος και προσερχόμαστε στα μυστήρια του Θεού και ιδιαίτερα στη θεία Ευχαριστία ετοιμασμένοι, προετοιμασμένοι πνευματικά για να ανοίξουμε το στόμα μας και να ανοιχθεί η ύπαρξη μας και εκεί να έρθει και να θρονιαστεί ο Χριστός.

Αν αυτό δεν το έχουμε καταλάβει, αν έτσι δεν είναι η χριστιανική πίστη μας, ή δεν είναι χριστιανική η πίστη μας και είναι μία δεισιδαίμων κατάσταση ή δεν είναι πίστη όπως την θέλει ο Χριστός και όπως την περιγράφει στην αγία του Γραφή- στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη.

Δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε κανέναν. Μόνον ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να κρίνει, δηλαδή ο άγιος και ξέρετε οι άγιοι έχουν κριτήριο πολύ ανοικτό μέσα στην ανοικτοσύνη της ορθοδόξου πίστεως αγκαλιάζουν τον καθένα γιατί ο Κύριος τους έχει πει το εξής το λέει στους προηγούμενους στίχους αυτής της περικοπής: "να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως (σαν) τον εαυτόν σου".

Δεν φροντίζουμε το σώμα μας; Δεν το καθαρίζουμε; Δεν το περιποιούμεθα; Δεν το ενδύουμε; Δεν το θρέφουμε; Δεν κοιτάμε την υγεία του; Έτσι και ο πνευματικός άνθρωπος θέλει και το ένυμα του το πνευματικό που είναι το ένδυμα της βαπτίσεως, θέλει και την τροφή την πνευματική: το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. θέλει και το ξέπλυμα του το πνευματικό που είναι η μετάνοια και η εξομολόγηση. Θέλει και τα παπούτσια του τα πνευματικά που είναι τα έργα αρετής. Θέλει και τα χέρια γεμάτα αγάπη και ελεημοσύνη.

Αδελφοί μου, σας είπα ότι στην Εκκλησία ερχόμαστε για να ελευθερωθούμε απο την αναγκαιότητα της θρησκευτικότητος και όντως αυτό είναι πραγματικό που και πως θα ελευθερωθούμε; Ανοίγοντας την καρδιά μας στην ανοικτοσύνη του πελάγους του ελέους του Θεού που υπάρχει μέσα στην Εκκλησία Του και την βοηθεί να πορεύεται εις αιώνας αιώνων.Αμήν.




αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης,
Ιεροκήρυξ Ι.Μητρ.Υδρας
Ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος
24η Ιουνίου 2017, εορτή Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου.

Ιερουργια του Θείου Λόγου νο 72 περι του τι κρίνεις αλλοτριον ικετη.



Ημέρα μεγάλη, αδελφοί μου, σήμερα η Εκκλησία μας τιμά το γενέθλιο του Βαπτιστού του Χριστού, του Προφήτου Ιωάννου, του Προδρόμου. Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι μία εξέχουσα μορφή στην εκκλησιαστική ιστορία και πραγματικότητα, είναι εκείνος που οδοποιεί, λυαίνει τον δρόμο για να βαδίσει ο Χριστός και είναι προάγγελος του κηρύγματος του Χριστού.
  Το τελευταίο κήρυγμα του Ιωάννου, πριν αφαιρέσουν τη ζωή του είναι "Μετανοείτε ήγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών", μετανοήστε γιατί έφθασε ο χρόνος να πραγματοποιηθεί η Βασιλεία των Ουρανών. Απο εκεί ξεκινά ο Ιησούς Χριστός το κήρυγμα του, ακριβώς εκεί που το άφησε η "Φωνή του Λόγου", που έτσι τον λέει η εκκλησία μας, τον άγιο Ιωάννη και η αρχή του κηρύγματος του Χριστού είναι μετανοήστε γιατί έφθασε ο καιρός της Βασιλείας (ενν. του Θεού), που είναι η Βασιλεία; το ίδιο το ιερό λέει ότι η
"Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί", μέσα μας είναι η Βασιλεία του Θεού κι αν δεν βρούμε τον Θεό μέσα μας, δεν θα τον βρούμε ούτε σε τούτη τη ζωή ούτε στην άλλη. Μόνον όσοι ψάξουν εντός τους θα βρουν τον Κύριο της δόξης και θα δώσουμε τον λόγο στον Απόστολο Παύλο, που τον ακούσαμε να μας λέει: "εκείνον που είναι ασθενής κατά την πίστη, να τον δέχεσθε αλλά όχι δια συζητήσεις γνωμών."
  Ο ασθενής στην πίστη δηλαδή έρχεται στην Εκκλησία. Η Εκκλησία του Θεού, δηλαδή η σύναξις των πιστών χριστιανών τον αγκαλιάζει, όχι όμως για να ζητήσει την γνώμη του αλλά για να συνταχθεί αυτός που προσέρχεται στην εκκλησιαστική κοινότητα, με την γνώμη ολοκλήρου της κοινότητος. Δεν ζητάει δηλαδή η εκκλησία τη γνώμη μας, αλλά εμείς συντασσόμασθε με την γνώμην της Εκκλησίας! Διότι η γνώμη της Εκκλησίας είναι το θέλημα του Θεού όπως έχει εκφρασθεί στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη δια γραπτού λόγου και όπως εκφράζεται στην εμπειρία όλων των αγίων της Εκκλησίας μας.
  Από την αρχή των αγίων της εκκλησίας μας, που ουσιαστικά πρωτομάρτυς είναι ο άγιος Στέφανος, απο τους ανθρώπους μέχρι και τον τελευταίο άγιο που τούτη την ώρα που μιλάμε ζεί και που υπάρχει αναμέσα μας στην Εκκλησία έχουν την ίδια βεβαία και αταλάντευτη πίστη οι άγιοι μας.
  Αυτών την πίστη μιμούμεθα, δεν κοιτάμε τους ασθενείς στην πίστη ούτε τα λάθη δεσποτάδων και ιερέων, αλλά κοιτάμε αυτό που οι άγιοι ζουν. Οι άγιοι ζούσαν, ζούνε και θα ζούνε τον Χριστό για πάντα!
  Όμως εδώ ο Απόστολος Παύλος μας δίνει συνταγές ούτως ώστε και η πίστη μας να μεγαλώνει αλλά και η συνύπαρξη μας στο εκκλησιαστικό σώμα να μην παρεμποδίζει του ενός την ύπαρξη, η ύπαρξις του άλλου.
  Ο ένας που πιστεύει ότι επιτρέπεται να φάγει απο όλα, αλλά ο ασθενής τρώγει λάχανα. Εκείνος που τρώγει, ας μην περιφρονεί εκείνον που δεν τρώγει και εκείνος που δεν τρώγει, ας μην κρίνει εκείνον που δεν τρώγει, διότι ο Θεός τον έχει δεχθεί. Ποιός είσαι εσύ που κρίνεις ξένον υπηρέτη;
  Δεν έχεις δικαίωμα μας λέγει ο Απόστολος Παύλος να κρίνεις εσύ αδελφε μου και να κρίνουμε εμείς αδελφοί μου ουδένα. Για να κρίνουμε τον άνθρωπο δεν πρέπει να ξέρουμε μόνο τα εξωτερικά στοιχεία του πως πράττει αλλά και τι γίνεται στην καρδιά του και τι σκέπτεται ο νους, μη όντες Παντοδύναμοι εμείς οι άνθρωποι, δεν ξέρουμε ούτε την καρδιά του κάθε ανθρώπου και πως επεξεργάζεται τα πράγματα, ούτε πως εκείνη την ώρα ο νους του ανθρώπου σκέπτεται γι' αυτό μας λέει ο μέγας Παύλος μην κουράζεται ο ένας τον άλλον, ο ένας έμαθε να τρώει από όλα τα πράγματα του Θεού είναι ευλογημένος για αυτό. Ξέρετε εδώ λέει για την διαμάχη των καθαρών και ακαθάρτων ζώων, οι εβραίοι κατα τις διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης θεωρούσαν ακάθαρτα ζώα το χοιρινό και κάποια άλλα και δεν τα έτρωγαν, όπως δεν τα τρώνε μέχρι σήμερα και οι εβραίοι και οι μουσουλμάνοι αλλά υπήρχαν άνθρωποι που προσέρχονταν στον Χριστό (δια του βαπτίσματος) που ήσαν απο τους εθνικούς, απο τους ειδωλολάτρες έτρωγαν τα πάντα απο τα ανθρώπινα πράγματα (εννοεί τις τροφές όλων των κρεάτων) και αυτά που απαγόρευε ο νόμος.
  Τους λέει ουσιαστικά ο μέγας Παύλος ότι εμείς δεν ήρθαμε να συνεχίσουμε έναν εβραϊσμό, μία ιουδαϊκή θρησκευτικότητα αλλά ήρθε η Εκκλησία να ελευθερώσει τον άνθρωπο (ακούστε το αυτό προσεκτικά) από την σκλαβιά της θρησκείας.
  Καμμιά φορά ακούω που λένε έχουμε ωραία θρησκεία είναι ένα καλοφτιαγμένο ψέμα. ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, δεν είναι θρησκευτικότητα αλλά τι είναι; είναι Εκκλησία, είναι ελεύθερη προσέλευση των χριστιανών στα ιερά μυστήρια του Θεού, είναι ελεύθερη προσέλευση των ανθρώπων του Θεού μέσα στη θεία Λειτουργία.
  Η πίστη μας είναι ελευθερία απο τις συνθήκες αυτές, δεν χρειάζονται ούτε τριάντα μετάνοιες, ούτε εκατό, ούτε εκατόν είκοσι, ούτε εκατόν πενήντα, είναι τυπικό. Χρειάζεται η καρδιά μας να έρθει πιο κοντά στον Χριστό, να εγγίσει τον Κύριο και όταν τον εγγίσει και ακουμπήσει στην πίστη της Αναστάσεως του Χριστού τότε θα έχει αναμορφωθεί η εσωτερική ύπαρξη του ανθρώπου και ο άνθρωπος θα έχει αυτή την πίστη των Αποστόλων και θα έχει την ελευθερία απο κάθε ανάγκη και συνθήκη ανθρώπινη.
  Δεν μπορεί ε γ ώ, ο χριστιανός, να κρίνω τον άλλον. Τι μου είπε ο απόστολος Παύλος; "συ τι κρίνεις αλλότροιον ικέτην;" διαβάσαμε προ ολίγου, ποιός είσαι εσύ που κρίνεις αυτόν τον οποίον δεν μπορείς να του παράσχεις τίποτα γιατί άλλον ικετεύει! Τον Θεό ικετεύει ο άνθρωπος, τον Θεό παρακαλεί, τον ίδιο τον Θεό ζητάει να κατέβει στη γη και κατεβαίνει στη θεία Ευχαριστία, απόλυτα η χάρις Του και ιδιατέρα τη στιγμή που το ψωμί και το κρασί, που όλοι εμείς προσφέρουμε και το φέρνουμε στον ιερέα, με την χάρη της ιερωσύνης το κάνει σώμα και αίμα Χριστού και ερχόμαστε ελεύθεροι όπως σας είπα την ανάγκη αυτής της θρησκευτικότητος και προσερχόμαστε στα μυστήρια του Θεού και ιδιαίτερα στη θεία Ευχαριστία ετοιμασμένοι, προετοιμασμένοι πνευματικά για να ανοίξουμε το στόμα μας και να ανοιχθεί η ύπαρξη μας και εκεί να έρθει και να θρονιαστεί ο Χριστός.
  Αν αυτό δεν το έχουμε καταλάβει, αν έτσι δεν είναι η χριστιανική πίστη μας, ή δεν είναι χριστιανική η πίστη μας και είναι μία δεισιδαίμων κατάσταση ή δεν είναι πίστη όπως την θέλει ο Χριστός και όπως την περιγράφει στην αγία του Γραφή- στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη.
  Δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε κανέναν. Μόνον ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να κρίνει, δηλαδή ο άγιος και ξέρετε οι άγιοι έχουν κριτήριο πολύ ανοικτό μέσα στην ανοικτοσύνη της ορθοδόξου πίστεως αγκαλιάζουν τον καθένα γιατί ο Κύριος τους έχει πει το εξής το λέει στους προηγούμενους στίχους αυτής της περικοπής: "να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως (σαν) τον εαυτόν σου".
  Δεν φροντίζουμε το σώμα μας; Δεν το καθαρίζουμε; Δεν το περιποιούμεθα; Δεν το ενδύουμε; Δεν το θρέφουμε; Δεν κοιτάμε την υγεία του; Έτσι και ο πνευματικός άνθρωπος θέλει και το ένυμα του το πνευματικό που είναι το ένδυμα της βαπτίσεως, θέλει και την τροφή την πνευματική: το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. θέλει και το ξέπλυμα του το πνευματικό που είναι η μετάνοια και η εξομολόγηση. Θέλει και τα παπούτσια του τα πνευματικά που είναι τα έργα αρετής. Θέλει και τα χέρια γεμάτα αγάπη και ελεημοσύνη.
  Αδελφοί μου, σας είπα ότι στην Εκκλησία ερχόμαστε για να ελευθερωθούμε απο την αναγκαιότητα της θρησκευτικότητος και όντως αυτό είναι πραγματικό που και πως θα ελευθερωθούμε; Ανοίγοντας την καρδιά μας στην ανοικτοσύνη του πελάγους του ελέους του Θεού που υπάρχει μέσα στην Εκκλησία Του και την βοηθεί να πορεύεται εις αιώνας αιώνων.Αμήν.

αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης,
Ιεροκήρυξ Ι.Μητρ.Υδρας
Ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κοιλάδος
24η Ιουνίου 2017, εορτή Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου.             

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Θρησκευτικά...επικαιρότητα

φωνάζουμε διαμαρτυρόμενοι, 
φωνάζουμε δικαιούμενοι,
 φωνάζουμε αδικούμενοι!!!
αλλά γιατί φωνάζουμε...
ακουστε το περι θρησκευτικών κεφάλαιο δεν εχει θέμα και σε δυσμένεια απολυτη να πέσει το μαθημα, και να καταστραφεί εντελώς...δεν ειναι ευθύνη της πολιτείας να κατηχεί τα παιδια μας χριστιανικά και ορθοδόξως...δικη μας ευθύνη...

τα πήγαμε Κυριακή στο ναό!?
τα μάθαμε να προσκυνούν τις ιερές εικόνες!?
να κοινωνούν το σώμα και το αίμα του Χριστού προετοιμασμένα?!
ποιος περιμένουμε να το κάνει?
ποιος εχει αυτη την ευθύνη...???
και εμεις που ρίχνουμε τον σπόρο του Χριστου στις καρδιές των ανθρώπων...έχουμε ευθύνη αλλά οταν δεν φέρνετε τα παιδια σας στο ναο...που θα γινει το εκκλησιαστικό σχολειό στο δρόμο? 
ισως και εκει να γινει στο μέλλον!!!!
δεν ειναι θεμα κανενα πρόγραμμα αλλά να εχουμε πιστούς στον Χριστό θεολόγους και αυτοί θα διδάξουν θαυμάσια το μάθημα αυτό με ορθοδοξη ανοιχτοσύνη που γινεται αγφκάλη που αναπαύει ολους και οικείους και ξένους!

+ιερομόναχος Ιερόθεος

τάματα και δωρεές απο τον κινηματογράφο

"α παπάς:ο μακαρίτης έκανε καμμιά δωρεά στην ενορία σου? β παπάς:δι εμέ αγαπητοί μου το χρέος της ψυχής δεν τακτοποιείται με δ...