Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

"βαλέντινου" απόηχος. αληθής έρως

Στ δεδομένα τς μορφς κα τς γλώσσας νήκει κάθε σημανον τς σάρκωσης το Θεο: σύλληψη π μητέρα παρθένο, σύλληψη λεύθερη π τ φυσικ ρμ πλασματικς ατοδιαιώνισης το θνητο. Θες ( λλος τς ζωτικς μας πιθυμίας) ποκαλύπτεται Πατήρ: ζωοποις ρχ ς προσωπικ παρξη. παρθένος γίνεται μητέρα – ρωτικ δυνατότητα τς φύσης σαρκώνει τν ντως ζωή, δίχως διάμεσο φήμερου πόθου. γλώσσα σημαίνει τν τρόπο τς ζως, χωρς τ σημαινόμενο ν ποτάσσεται στ νοηματικ σημανον. Τ σημαινόμενο παραμένει πέκεινα το σημαίνοντος, πως παραμένει πέκεινα κάθε ρωτικς συν-ουσίας συμμέτοχος τς συνουσίας, στ δυναμικ προσδιοριστία το ποκειμένου «λλου».

Θες τς στορικς ποκάλυψης κα λλος τς ρωτικς συνουσίας εναι λήθεια. δ -λήθεια σημαίνει τ μή-λήθη, τν προσωπικ μφάνεια. λήθεια μόνο φανέρωση, μόνο γυμνότητα τς «κένωσης», τ σημανον τς πιθυμίας. Τ σημαινόμενο τς πιθυμίας πάντα πέκεινα, πρόσιτο στ γλώσσα, προσιτ μόνο στν μεσότητα τς ρωτικς σχέσης.

http://users.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm#1.%20OUVERTURE

o Θεός είναι πάνω από έρωτες εφήμερους αλλά έδωσε τον έρωτα στους ανθρώπους προς κοινωνίαν και σωφροσύνην και όχι για απλή διαιώνηση ενός εκ των ειδών των εκ του Θεού πλασμένων.

Είναι εκπόρνευση του ερωτος, του συνεκτικού δεσμού του ανθρώπου σε γαμήλια συνάφεια, το να απορρίπτεις εκείνο που ο Θεός δώρισε και να αγανακτείς επειδή κινεί τα νήματα της ανθρώπινης φυσεως και ιστορικής πραγματικότητος.

Όλοι γνωρίζουν και μπορούν να γευθούν τον θεό τους όχι ως υποκειμενοποιημένη θεότητα ή αντικειμενοποιημένη άλλη πραγματικότητα, αλλά ο θεός μας είναι και παραμένει Θεός των μετανοούντων αλλά και ο Θεός των «ερωτευμένων».

Είναι ο Κύριος μας που ηράσθη την ανθρωπίνην φύσιν και έγινε δια την σωτηρίαν της άνθρωπος όχι κατά φαντασίαν ή κατά αποχώρησιν από της Θεότητος το μέγεθος και τον πλούτον, αλλά έγινε η σαρκωμένη θεία Αγάπη, που ερωτευεται και υπάρχει για το πλάσμα του.

Κάθε εφημέρο μπορεί να εξαγιασθεί και να σωθεί ερωτικά όχι στα όρια της εκχυδαϊσμένης σεξουαλικότητος αλλά στα όρια μιας εξαγιασμένης κοινωνίας του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο περνώντας από το σταυροδρόμι του Θεού την Εκκλησίαν, στην οποία όλοι συναντώμεθα και μέσα σε αυτή μπορούμε να ερωτευθούμε πραγματικά.

Μακάρι να είμαστε γεμάτοι από θείο έρωτα και πολλή αγάπη που γεμίζει άδειες καρδιές που δεν θέλουν ούτε τον ερωτικό σύντροφο πολλώ δε μάλλον τον ενοχλητικό συνάνθρωπο.

Modern father

Δεν υπάρχουν σχόλια:

τάματα και δωρεές απο τον κινηματογράφο

"α παπάς:ο μακαρίτης έκανε καμμιά δωρεά στην ενορία σου? β παπάς:δι εμέ αγαπητοί μου το χρέος της ψυχής δεν τακτοποιείται με δ...