Σαρκώσεως το "ανάγνωσμα"

O Xριστός πέθανε!

Παναγιώτης Νέλλας

Ἄν δέν πέθαινε, ἡ σάρκωσή του δέν θά ἦταν πλήρης, θά ἦταν φαινομενική. Ἀλλά πέθανε πραγματικά, γιατί πῆρε στά σοβαρά τή θνητή κατάστασή μας. Γιατί ἔγινε σέ ὅλα τά σημεῖα, ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία, ὅ,τι εἴμαστε κι ἐμεῖς. Ὁ ἄνθρωπος ἐγκατέλειψε τό Θεό, ἐκτροχιάστηκε στό κενό καί ἐξαφανίστηκε μέσα στήν ἁμαρτία. Καί ὁ Θεός κενώνεται μέσα στό χῶρο τῆς ἁμαρτίας, φοράει ἀναμάρτητα ὡς σάρκα του τή σάρκα τῆς ἁμαρτίας καί τήν ἁγιάζει. Χύνεται σάν μύρο στό βόρβορο τῆς δυσωδίας καί μετατρέπει τή δυσωδία σέ εὐωδία. Ζεῖ τήν ἁπλή καθημερινή ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς δίνει νόημα, τή γεμίζει ἀπό τήν αἰωνιότητα. Ἐργάζεται χειρωνακτικά γιά νά φανερώσει ὅτι καί ἡ πιό μονότονη καθημερινή δουλειά ἔχει αἰώνιο σκοπό καί περιεχόμενο. Ὑποφέρει, θλίβεται, ἀγωνιᾶ γιά νά μή μείνει κανένα τμῆμα καί καμιά μορφή τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, πού νά μή τήν ἔχει ὁ Ἴδιος ζήσει. Καί, ὁλοκληρώνοντας αὐτή τή συμμετοχή στά ἀνθρώπινα, φθάνει ὥς τό θάνατο. Γιατί θέλει νά εἶναι κοντά μας ὁπουδήποτε κι ἄν βρισκόμαστε. Ἔτσι, ἄν βρεθοῦμε στή χειρότερη ἀπελπισία, πρέπει νά ξέρουμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι δίπλα μας, γιατί ἔζησε τήν ἀπελπισία. Ἄν βρεθοῦμε στήν ἀγωνία, ὁ Χριστός εἶναι πάλι δίπλα μας, γιατί ἔζησε τήν ἀγωνία. Ἄν βρεθοῦμε σέ ἐγκατάλειψη καί μοναξιά, μποροῦμε νά ξέρουμε πώς κανείς δέν ὑπῆρξε περισσότερο μόνος ἀπό Αὐτόν πού ἔνιωσε πάνω στό Σταυρό νά τόν ἐγκαταλείπει ὁ ἴδιος ὁ Πατέρας του. Ὅσο χαμηλά καί νά κατεβοῦμε, ὅσο καί νά ξεπέσουμε, ὁ Χριστός εἶναι κάτω ἀπό μᾶς, ἀφοῦ βρίσκεται στόν Ἅδη. Ἀκόμα κι ἄν πεθάνουμε, μέσα στό χάος τοῦ θανάτου μᾶς περιμένει ὁ Χριστός.

agiabarbarapatron

Αναρτήθηκε από π.Παντελεημων στις 11:04 μ.μ.

http://anestixristos.blogspot.com/2010/12/o-x.html

Ο Χριστός ως σαρκωμένος Θείος Λόγος πλέον υπάρχει ιστορικώς και μοναδικώς στην Εκκλησία Του!

Αυτή την αγία του σάρκωση, εμείς πανηγυρίζουμε με αγρυπνίες και πρωινές ενοριακές συνάξεις πιστών, τα Χριστούγεννα, συναντούμε τον Χριστό στη θεία Ευχαριστία για τον ευχαριστήσουμε που έλαβε το ρυπαρό και βεβορβορωμένο ανθρώπινο σαρκίο όχι απλά ως ένδυμα της θεότητος του Λόγου του Θεού, του ασάρκου Λόγου της Παλαιάς Διαθήκης αλλά ως μοναδικά ενυπόστατο στην μία υπόσταση του Ιησού Χριστού.

Ο Χριστός είναι Θεός και άνθρωπος μαζί, ζει ως θεός τα ανθρώπινα και ζει ταυτοχρόνως και ως άνθρωπος τα θεϊκά μεγαλεία!

Μακάρι να υπήρχε τρόπος να κατανοήσουμε το μεγάλο και ανερμήνευτο θαύμα και να ειδούμε με τα μάτια της πνευματικής μας υπάρξεως καθάρια και ανοιχτά που γεννήθηκε…Ένδον του σπηλαίου του υγρού και αφιλόξενου έρχεται ο Βασιλεύς του Κόσμου, ο δημιουργός και Κτίστης των απάντων έχει ζεστασιά στο προσκεφάλι του άλογα ζώα, άνθρωποι οικείοι και συγγενείς δεν είναι εκεί να συνδράμουν κατ’ άνθρωπον τον Αναφή ως Θεόν Σεσαρκωμένον δι’ ημάς άπαντας!

Απερίγραπτον το μυστήριο αλλά έχουμε την χάρη του Θεού στην καρδιά μας όταν το εορτάζουμε εκκλησιαστικώς!

Μακάρι να γιορτάσουμε Χριστούγεννα γεμάτα με την παρουσία του Θεού Λόγου στη ζωή μας και να κατοικήσει το Φως του Λόγου εις τας εφθαρμένας και αμαρτωλάς καρδίας ημών!

Καλά Χριστούγεννα!

modern father

Εκκλησία, ο Χριστός μας και εμείς!

Εκκλησίας ο Χριστός
και όχι άλλης τινός οργανώσεως!


“ Ο Θεάνθρωπος και εν Αυτώ η Εκκλησία Του είναι το παν διά τα σύμπαντα. Και πώς να μην ονομάση κανείς πανευαγγέλιον την φανέρωσιν της αληθείας της ζωής κατά την οποίαν ο Θεάνθρωπος αυτός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας! Εις την πραγματικότητα «αυτός εστι προ πάντων και τα πάντα εν αυτώ συνέστηκε» (Κολ. 7, 17). Διότι Αυτός είναι Θεός, Αυτός Δημιουργός, Αυτός Προνοητής, Αυτός Σωτήρ, Αυτός η Ζωή της ζωής, και το ον του όντος, και η ύπαρξις της υπάρξεως: «ότι εν αυτώ εκτίσθη τα πάντα» (Κολ. 1, 16). Αυτός είναι το τέλος παντός του υπάρχοντος. Ολόκληρος η κτίσις εδημιουργήθη ως Εκκλησία, και αποτελεί την Εκκλησίαν, «και αυτός εστίν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας» (Κολ. 1, 18). ”
Του Αββά Ιουστίνου Πόποβιτς.

Δια τα ανθρώπινα η εμπειρία του οσίου Ιουστίνου του Σέρβου ασκητού και θεολόγου μας λέγει ότι ο Κύριος και η Εκκλησία Του είναι το «παν δια τα σύμπαντα», είναι δωρήματα ακριβά στην επίγεια και συμπαντική λειτουργία και τάξη! Ο Χριστός είναι η συγκεφαλαίωσις και η κεφαλή της εκκλησίας Του, μεριμνά και δεν αφήνει το Σώμα του Ακέφαλο, κανέναν δεν θέλει σωτήρα στην θέση του! Η διακονία του μπορεί να διακονηθεί από τον Ίδιο και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί και δεν πρέπει να θέλει να εξοβελήσει τον Χριστό στον ουρανό!
Είναι πολύ εύκολο να λέμε και να υποδεικνύουμε με τις κινήσεις μας την ακινησία του Χριστού, αλλά Εκείνος δρα διαφορετικά και μυστηριακά στην ζωή του καθενός!
Όλα και όλοι, κάθε τι και κάθε πως υπάρχει επειδή Εκείνος επιτρέπει, προσδοκά, κελεύει, επιτάσσει και δημιουργεί συνθήκες υπαρξιακού χώρου και χρόνου για τον καθένα άνθρωπο και την καθεμιά κατάσταση!
Θεός είναι αυτός για εμάς, θεός για τους αθέους που τον αρνούνται επειδή υπάρχει, διότι αν αρνούνται τον Ανύπαρκτο πως μπορεί να σταθεί λογικά η άρνηση τους. Θεός είναι για τους ενθέους, αυτούς που τον θέλουν στη ζωή τους και πασχίζουν να μην διακόψει την επικοινωνία Του μαζί τους.
Είναι Δημιουργός των πλασμάτων του ορατών και αοράτων , φθαρτών και αφθάρτων, απλών και περιπεπλεγμένων, είναι ο προνοητής του σύμπαντος κόσμου, που θέλει όλα να δουλεύουν με την συνέπεια δεικτών του ωρολογιού αλλά και δεν εξαναγκάζει προς αυτή την κατεύθυνση αφού σέβεται την ελευθερία μας και εκτιμά την ειλικρινή μας διάθεση για συνεργία, συνεργασία μαζί Του!
Είναι η Ζωή της ζωής, είναι ο υπαρκτικός πλούτος του βαθυτάτου Είναι του ανθρώπου, είναι το όν του Όντως, το όντως Ών, ο μοναδικά υπάρχων και μοναδικά ετερογενώς προσδιοριζόμενος. Η ύπαρξις της υπάρξεως είναι ο Χριστός , επειδή δωρίζει καθετί στον καθένα και σε όλους τα πάντα!
Στο δικό του όνομα καθετί κτιστό δημιουργήθηκε και καθετί υπαρκτό υπάρχει! Είναι το τέλος ως τελειωμός και ως σκοπός καθετί του ανθρωπίνου, του συμπαντικού, του ιστορικού, του εσωτερικού κόσμου μας.
Η κτίσις όλη είναι δημιουργημένη ως Εκκλησία, ως κάλεσμα του κόσμου στο όνομα του Χριστού, για συγ-κεφαλαίωση του ανθρώπου στο Χριστό, του ανθρώπου εν Χριστώ και του ανθρώπου για τον Χριστό!
Η κεφαλή , ο Χριστός, περιποιείται το σώμα του, λατρεύει το να υπάρχει για το λατρευτό Του σώμα, να υπάρχει για να εξυψώνεται η ουσία της ανθρωπίνης υπάρξεως δια της εν Χριστώ θεώσεως!

Χριστέ μου , σε παρακαλούμε αγάπησε μας όσο ελάχιστα (οι δυνάμεις μας δυστυχώς) σε αγαπούνε και Συ ανταπέδωσε μας πλουσιοπάροχα ως του Ασώτου Υιού ο Πατήρ πολλά επέδωσε, μην μεμψιμοιρείς την δική μας μικρότητα, μην στέκεις στην δική μας οργή, αλλά αοργήτως πως (επέ)δράσε εντός των καρδιών μας και σπεύσε μεγαλόδωρα να δωρίσεις τα μεγαλεία της Εκκλησίας Σου στον καθένα από εμάς!

modern father