Ερμηνεία του κατα Ματθαίον ευαγγελίου νο 20 μόνη Κοιλαδος

Ερμηνεία του κατα Ματθαίον ευαγγελίου νο 19 μονη Κοιλαδος

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί στην Κυριακή του Τυφλού! Απ...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί στην Κυριακή του Τυφλού! Απ...: Χριστός Ανέστη! Πανοσ. Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη  Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας «ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰ...

Κυριακάτικοι Στοχασμοί στην Κυριακή του Τυφλού! Από τον Πανοσ. Αρχιμ. Ιερόθεο Λουμουσιωτη! 13.05.2018

Χριστός Ανέστη!

Πανοσ. Αρχιμ.

Ιεροθέου Λουμουσιώτη 

Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας

«ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· 

ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα.» (Ιωαν. θ, 11)

Ο εκ γενετής Τυφλός του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι εκείνος που γίνεται αφορμή να φανερωθούν τα έργα του Θεού. Να δει το φως του από τον φωτοδότη Κύριο μας. Αυτό το φως το αληθινό που φωτίζει πάντα άνθρωπο που έρχεται στο φως του κόσμου τούτου. Αυτός ο κόσμος είναι μια εισαγωγή για τον κόσμο της αιωνιότητος. Το φως το υλικό είναι εκείνο που μας κάνει να βλέπουμε γύρω μας. Αλλά μέσα μας δεσπόζει άλλο φως, το φως του Θεού που μας αποκαλύφθηκε εις το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Αυτός είδε ο τυφλός το φως του αφού ένιψε τον εαυτό του στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που σημαίνει απεσταλμένος. Απεσταλμένος του Θεού είναι ο Ιησούς Χριστός και η αποστολή Του είναι η σωτηρία του κόσμου και του ανθρώπου από το σκοτάδι της αμαρτίας. Η αμαρτία είναι κατάσταση που μας βυθίζει στο σκοτάδι και στο έρεβος της ενώ αντίθετα τα έργα του Θεού είναι γεμάτα φως και ζωή. 

Αφού τον άλειψε με τον πυλό τον έστειλε να νιφθεί στο ύδωρ του Σιλωάμ. Να βρει έτσι δια των υλικών στοιχείων αλλά με την εντολή του Χριστού το φως του. Να επανεύρει τη επικοινωνία με τους ανθρώπους και να μπορεί πλέον να εξυπηρετεί τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται καμίας ανθρώπινης βοήθειας. Αλλά αυτό το γεγονός δεν το αντιλαμβάνονται όλοι ίδια. Κάποιοι νομίζουν ότι δεν είναι αυτός ο τυφλός αλλά κάποιος άλλος που του μοιάζει. Αλλά εκείνος τους διαβεβαιώνει ότι είναι ο τυφλός που ζητιάνευε κοντά εκεί που τον βρίσκουν πλέον καλά και βλέποντα.

Ρωτούν τους γονείς του και εκείνοι επιβεβαιώνουν ότι είναι ο γιός τους ο εκ γενετής τυφλός αλλά τον τρόπο που έγινε καλά δεν τον ξέρουν αλλά και να τον ξέρουν δεν μπορούν να τον παραδεχθούν δημοσία λόγω του φόβου των ηγητόρων του Ισραήλ. Οι οποίοι γραμματείς και φαρισαίοι απορρίπτουν το θαυμαστό γεγονός και ότι εκείνος που το έκανε είναι εκ Θεού λόγω του ότι έγινε η θεραπεία του τυφλού την ημέρα του Σαββάτου. Ερίζουν μεταξύ τους αν είναι μαθητές του Χριστού ή του Μωϋσέως και το μόνο που καταφέρνουν είναι τελικά ενώ βλέπουν το θαυμαστό γεγονός να το αμφισβητούν.

Αυτή είναι και η σημερινή στάση πολλών εξ ημών που ένα βλέπουν θαυμαστά γεγονότα και τα έργα του Θεού ενεργούμενα στον παρόντα καιρό και χρόνο αμφισβητούν με την στάση τους τα θαυμάσια αυτά. Πολλοί λένε να ειδούμε ένα θαύμα και να πεισθούμε…και τελικά βλέπουν κάποιοι το θαύμα και δεν πείθονται αφού έχουν μέσα τους την αμφισβήτηση στην δύναμη και τα έργα του Θεού. Άρα ποτέ δεν είναι το θαύμα αυτό που καθορίζει την πίστη μας αλλά η πίστη μας που ποδηγετεί και ιχνηλατεί επί του θαύματος. Η πίστη ως εμπιστοσύνη στον Θεό και τα έργα του προηγείται οιουδήποτε θαυμαστού γεγονότος.

Οι φαρισαίοι είδαν το θαύμα και το απέρριψαν ότι δεν ήταν εκ Θεού επειδή έγινε την ημέρα του Σαββάτου και φαινόταν εξωτερικά ότι καταπατά τον Νόμο του Θεού. Αλλά ο νόμος δόθηκε για την σωτηρία του ανθρώπου, όχι για την καταδυνάστευση του. Αυτός ο νόμος που μας κάνει υποχείρια και δουλικά εντολών και κανόνων είναι νόμος που μας κρατά δεμένους με την γη και τους ανθρώπους και δεν μας αφήνει να αναχθούμε εις τον ουρανό και να γευθούμε τις δωρεές του Θεού.

Ο Τυφλός στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής συναντάται με τον Ιησού Χριστό και δηλώνει ότι πείθεται και υποκλίνεται ενώπιον του Θεού. Αναγνωρίζει δηλαδή την θεότητα στο πρόσωπο του σωτήρα και λυτρωτού του, του Ιησού Χριστού που του χάρισε το φως του! είναι δύσκολο αλλά και εύκολο αν το θέλει ο άνθρωπος να χαρεί με την παρουσία του Θεού. 

Αυτή η παρουσία να γίνει χαρά και χάρισμα στη ζωή του. ο Τυφλός βρίσκει το φως του και το φως του είναι και υλικό δια των οφθαλμών του αλλά και πνευματικό – καθαρσιο του εσωτερικού του κόσμου δια του φωτός της δόξης του Θεού που το βρήκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Αυτό το φως ζούμε στην περίοδο αυτή της χαράς της Αναστάσεως, ανέσπερο και αψεγάδιαστο φως είναι το φως του Χριστού που μας κάνει όλους να είμαστε φωτεινοί και ολόφωτοι με την παρουσία του Χριστού στη ζωή μας. Ας μην κλείνουμε τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής μας στο φως του Θεού που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός στην επίγειο παρουσία και μαρτυρία του. ας απολαμβάνουμε αυτού του φωτός και ας είμαστε φωτεινοί με τα έργα, την συναναστροφή και τον λόγο μας αναμέσα στους ανθρώπους που είναι πλησίον μας και μας περιβάλλουν!

Ιερουργια του Θειου Λογου 2018 νο 22 περι Σαμαρειτιδος

Ιερουργια του Θειου Λογου 2018 νο 21 εργατική Πρωτομαγιά και Σκηνοπηγια

Ερμηνεία του κατα Ματθαίον ευαγγελίου νο 18 μονη Κοιλαδος

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί στην Κυριακή του Παραλύτου!...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί στην Κυριακή του Παραλύτου!...: Χριστός Ανέστη! Πανοσ. Αρχιμ. Ιεροθέου Λουμουσιώτη  Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας “ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω,..

Κυριακάτικοι Στοχασμοί στην Κυριακή του Παραλύτου! Από τον Πανοσ. Αρχιμ. Ιερόθεο Λουμουσιώτη!

Χριστός Ανέστη!

Πανοσ. Αρχιμ.

Ιεροθέου Λουμουσιώτη 

Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ύδρας

“ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, 

βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει.” (Iωαν. Ε, 7)

Στην ερώτηση του Ιησού προς τον παραλυτικό της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, ο ασθενής απαντά ότι δεν έχει άνθρωπο να τον βοηθήσει στα δύσκολα που περνά. Ποια είναι όμως τα δύσκολα; Δεν είναι απλά η ασθένεια του-που είναι από μόνο του αυτό ένα πολύ σοβαρό θέμα, αλλά και η μοναξιά και η απανθρωπιά που νοιώθει από τους ανθρώπους αλλά το ότι δεν έχει συνεργάτη και βοηθό να τον βάλλει στην κολυμβήθρα όταν ο άγγελος του Θεού κατεβαίνει και ταράσσει το ύδωρ.

Δύσκολο πράγμα η μοναξιά και ειδικά στον ασθενούντα άνθρωπο φαίνεται πιο δύσκολο και ως πρόβλημα φαντάζει σαν βουνό που προσπαθεί ο αναβάτης να το ανέβει και εκείνο φαίνεται ανηφορικό και επισφαλές. Αυτή την μοναξιά παλεύει καθένας μας όταν βρίσκεται στο κρεββάτι του πόνου. Αλλά να νοιώθει μοναξιά ο παραλυτικός μέσα σε τόσο κόσμο είναι και φαντάζει πολύ περίεργο πράγμα. Μοναξιά ανάμεσα στους ανθρώπους της Προβατικής στοάς; Ναι, αγαπητοί μου αδελφοί, καθότι στα δύσκολα όλοι είμεθα μόνοι μας, ο καθένας κλείνεται στο πρόβλημα του και δεν αφήνει κανέναν να το προσπελάσει και να έλθει κοντά του ή και κάποιοι εξ ημών αυτών έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν έχουμε διάθεση να τα βρουν με τους άλλους και ακόμη απλά να είναι εκεί στο πρόβλημα τους. 

Όχι μόνον δεν μπορώ να προστρέξω και να μπώ στην πηγή για να ιατρευθώ αλλά και συναντώ ως πρόβλημα τον ανθρώπινο ανταγωνισμό, κάποιος άλλος προσπαθεί και καταφέρνει να με υποσκελίσει, να με φέρει δεύτερο στο να γευθώ την χαρά της θεϊκής παρέμβασης δια του αγγέλου. Κάποιος άλλος με εξουθενώνει τελικά στις μικρές λεπτομέρειες καθότι εγώ είμαι παράλυτος. Μοναξιά και συναγωνισμός που καταντά στείρος ανταγωνισμός. Ο καθένας νομίζει ότι το δικό του πρόβλημα είναι πιο μεγάλο και δύσκολο, είναι ένα πρόβλημα που απαιτεί λύσεις και τελικά οι λύσεις δεν βρίσκονται γιατί οι άνθρωποι έχουμε συνηθίσει να παρεμβαίνουμε στη ζωή των άλλων συνήθως όχι προς το συμφέρον τους αλλά μόνο και μόνο για να επιβάλλουμε την δική μας ανθρώπινη γνώμη και καμιά φορά να κλείσουμε την πόρτα της συνεργασίας μας προς τους αδελφούς μας. 

Αν συνεργάζονταν δύο περαστικοί και αφιέρωναν χρόνο στον επί κραββάτου αδελφό τους και τον έβαζαν μέσα στην πηγή για να γίνει υγιής δεν θα ήταν και σπουδαίο πράγμα. Αλλά για να γίνει αυτό έπρεπε να βάλλουν στη θέση του «εγώ» τους, τον πονεμένο και ασθενούντα αδελφό τους και να ενδιαφερθούν παραπάνω από τις ανάγκες τους για τις ανάγκες του άλλου. Πολλές φορές και εμείς προσπερνούμε τους άλλους αισθανόμενοι ότι η δική μας ανάγκη είναι μεγαλύτερη και σημαντικότερη. Εμείς είμαστε οι έχοντες χρείαν βοηθείας και εννοείται ότι είμεθα και το κέντρο του κόσμου. Ενώ αν συνειδητοποιούσαμε ότι τελικά είμεθα ένας άνθρωπος μέσα στους πάμπολλους που έχουν πολλά προβλήματα και άρα δεν πρέπει ούτε να κλαιγόμεθα ούτε να αδημονούμε να βρεθεί λύση στο δικό μας πρόβλημα χωρίς να σκεφθούμε ότι και κάποιος άλλος έχει ομοιοπαθές ή και μεγαλύτερο πρόβλημα από εμάς. 

Άλλος είναι τελικά θα λέγαμε με απλά λόγια καταλήγει ο παραλυτικός ο τυχερός που μπαίνει στην κολυμβήθρα και κάνει καλό στην υγεία του, θεραπεύεται με την θαυματουργία του αγγέλου χάριτι Θεού. Ενώ εγώ μένω με το παράπονο στο χείλος και δεν το εκφράζω και πάντα, αλλά δεν παύει να το έχω μέσα μου ως κάρφος εν τη καρδία μου. Αυτές οι διεργασίες είναι διεργασίες που της σκέφτεται ο πονεμένος και κατακλιμένος στο κρεββάτι του πόνου επί τόσα πολλά έτη άνθρωπος. 

Εμείς έχουμε πολλές φορές πονέσει σαν τον παραλυτικό, έχουμε φωνάξει για βοήθεια, έχουμε ζητήσει την κοινωνία-επικοινωνία με τους αδελφούς μας και ενώ σήμερα την εποχή της πληροφορίας και του διαδυκτίου που έπρεπε όλοι να είμεθα αλληλέγγυοι και να μην αισθανόμαστε μόνοι και να πάσχουμε από κατάθλιψη που είναι προϊούσα κατάσταση της επαυξανόμενης μοναξιάς που βιώνουμε στα μήκη και τα πλάτη του σύγχρονου κόσμου.

Παραλυσία μας είναι κάθε αρρώστια σωματική και πνευματική από την οποία πάσχουμε εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνος. Είμεθα παραλυμένοι και παρατημένοι να ζητιανεύουμε την συνεργασία και στην συναλληλία. Είμαστε στο κρεββάτι του πόνου και ας μην είμαστε πεσμένοι σε αυτό. Η μοναξιά είναι πνευματική ακαταστασία και μας οδηγεί όλους στην καταστροφή της δικής μας πνευματικής προόδου. Μας αφήνει έρμαια των ανθρωπίνων καταστάσεων όταν μας έχει όλους υποτεταγμένους στο εγώ μας. Να μια μεγάλη ευκαιρία όταν ταραχθεί η καρδιά μας να ζητήσουμε από τον φύλακα άγγελο μας να την ηρεμήσει και να απλώσουμε το χέρι στον διπλανό μας για να πορευτούμε στο διάβα της ζωής. Ας γίνουμε και εμείς άνθρωποι γεμάτη αναστάσιμη ελπίδα και ας στρέψουμε την ελπίδα μας στον ζωοδότη Κύριο και Λυτρωτή μας όπως την έστρεψε ο παραλυτικός του σημερινού ευαγγελίου, ο οποίος βρήκε την ίαση του στο πρόσωπο του Χριστού μας. Αμήν.