Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008

ΓΙΑΝΝΑΡΑ : ΠΡΟΤΥΠΗ(ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ) ΘΕΣΗ ή ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ???

Να καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών
Σεπτέμβριος 7, 2008 in 2008

Αν οι αξιωματούχοι του κλήρου στην Ελλάδα σήμερα διασώζουν εκκλησιαστική συνείδηση, θα είναι αυτονόητο να απαιτήσουν από την πολιτεία την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία.

Με το μάθημα των θρησκευτικών εκχώρησε η ελλαδική Εκκλησία ζωτικό της λειτούργημα, την κατήχηση των παιδών και των εφήβων, σε έμμισθους υπαλλήλους του κράτους εκπαιδευμένους σε κρατικές «θεολογικές» Σχολές. Αλλά όταν η κατήχηση αποσπάται από τον φυσικό βιωματικό της χώρο, τη λειτουργία ζωντανού σώματος ενορίας και επισκοπής, αλλοτριώνεται νομοτελειακά σε ιδεολογική χειραγώγηση, ανιαρή προπαγάνδα.

Ο φυσικός χώρος της κατήχησης δεν μπορεί να είναι άλλος από τον χώρο όπου πραγματώνεται και φανερώνεται η Εκκλησία ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας της ζωής. Και φυσικός λειτουργός της κατήχησης είναι ο πατέρας της εκκλησιαστικής κοινότητας: αυτός που «γεννάει» τα μέλη του σώματος στον «καινό» της Εκκλησίας τρόπο της ύπαρξης.

Η πολιτεία αποδέχθηκε ασμένως να επιβάλει στα σχολεία μάθημα θρησκευτικών. Και αυτό γιατί από τη σύστασή του το ελλαδικό εθνικό κράτος λογάριαζε την Εκκλησία όπως και ο ιδεολογικός του γεννήτορας Αδαμάντιος Κοραής: Σαν θεσμό ηθικοδιδακτικής χρησιμότητας – θεσμό που «εξημερώνει τα ήθη» και επιβάλλει, αποτελεσματικότερα και από τον χωροφύλακα, κανονιστικές αρχές συλλογικής ευταξίας.


Το ελλαδικό εθνικό κράτος δεν κατάλαβε ποτέ την καισαρική διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία. Γι’ αυτό μέχρι και σήμερα, διατηρείται στο Σύνταγμα η οξύμωρη διατύπωση ότι «επικρατούσα εν Ελλάδι θρησκεία (sic) είναι η της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας»! και τα λοιπά συμφραζόμενα παιδαριώδη. Η χώρα όπου γεννήθηκε κάποτε η λέξη «εκκλησία» για να σημάνει την πραγμάτωση και φανέρωση του κοινού «αθλήματος της αληθείας», που συνιστά την «πόλιν», εμφανίζεται στο Σύνταγμά της να αγνοεί την ασυμβίβαστη αντίθεση Εκκλησίας και θρησκείας, Εκκλησίας και ιδεολογίας.

Ο σφετερισμός από το κράτος του ζωτικού εκκλησιαστικού λειτουργήματος της κατήχησης των παιδιών έχει δύο συνέπειες καίριες και πασιφανείς: Πρώτη συνέπεια, ο ευτελισμός, συχνά και η διακωμώδηση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία. Μοιάζουν ελάχιστες εξαιρέσεις οι Νεοέλληνες που διατηρούν αναμνήσεις από τα θρησκευτικά του σχολείου διαφορετικές από αυτές της ανίας ή «της πλάκας».

Δεύτερη συνέπεια, το γεγονός ότι η ελλαδική κοινωνία που τα εγγράμματα μέλη της έχουν διδαχτεί υποχρεωτικό μάθημα θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις του σχολείου και βομβαρδίζονται από καταιγισμό δημόσιων κηρυγμάτων προφορικών, έντυπων, ραδιοφωνικών, τηλεοπτικών, αυτή η κοινωνία εμφανίζεται εντελώς και απολύτως ακατήχητη. Δεν έχει ούτε τη στοιχειώδη, εγκυκλοπαιδική έστω πληροφόρηση για το τι είναι η Εκκλησία, ποιες οι επαγγελίες της, η ιστορία της, με ποιον πολιτισμό σφράγισε την ανθρώπινη σκέψη και Τέχνης. Τα διαγγέλματα ή οι δηλώσεις των πολιτικών και η αρθρογραφία των δημοσιογράφων τις μέρες των Χριστουγέννων, του Πάσχα, του Δεκαπενταύγουστου ή όταν συζητούνται θέματα σχέσεων κράτους και Εκκλησίας, μαρτυρούν άγνοια και παρανοήσεις ασυγχώρητες για ανθρώπους έστω υποτυπώδους παιδείας.

Και το τραγικότερο, η ίδια άγνοια, η σύγχυση της Εκκλησίας με τη θρησκεία, σφραγίζει τον λόγο και των περισσότερων αξιωματούχων του κλήρου. Είναι γνωστοί στην ελλαδική κοινωνία επίσκοποι που φιλοδοξούν να παίζουν ρόλο όχι εκκλησιαστικού ποιμένα αλλά θρησκευτικού ηγέτη, ρόλο Αγιατολάχ με απαιτήσεις θεοκρατικού ελέγχου της πολιτικής εξουσίας. Αυτοί μάχονται και για τη διατήρηση της υποχρεωτικής κατήχησης των μαθητών στα σχολεία.

Στη θέση του μαθήματος των θρησκευτικών το υπουργείο Παιδείας θα μπορούσε να θεσμοθετήσει μάθημα ικανό να πληροφορήσει τον μαθητή και να τον εξοικειώσει με τα κίνητρα των αναζητήσεων που συγκρότησαν την παράδοση πολιτισμού των Ελλήνων. Η λογική ενός τέτοιου μαθήματος υποχρεωτικού για όλους τους μαθητές (άσχετα με διαφορές θρησκευτικές, φυλετικές, ιδεολογικές) θα μπορούσε να συνοψιστεί στην ακόλουθη πρόταση:

Κάθε παιδί που τελειώνει την εγκύκλια εκπαίδευση σε ελληνικό σχολείο οφείλει να γνωρίζει ποια μεταφυσική γέννησε τον Παρθενώνα, το άγαλμα, την τραγωδία και ποια μεταφυσική γέννησε την Αγια-Σοφιά, τη βυζαντινή Εικόνα, τη βυζαντινή λειτουργία. Σπουδάζοντας στο σχολείο ποια «γιγαντομαχία περί της ουσίας» οδήγησε σε αυτές τις κορυφαίες εκφάνσεις πολιτισμού των Ελλήνων, δεν σημαίνει και ότι υποχρεώνεται το παιδί να ασπαστεί συγκεκριμένη μεταφυσική πρόταση.

Πρώτη, καίρια δυσκολία σε μια τέτοια θεσμική πρωτοβουλία είναι: ποιοι θα συντάξουν το «αναλυτικό πρόγραμμα» διδασκαλίας του καινούργιου μαθήματος – από την πρώτη τάξη του Δημοτικού ώς την τελευταία του Λυκείου. Το υπουργείο Παιδείας και τα παιδαγωγικά του επιτελεία δεν διαθέτουν την ποιότητα του ανθρώπινου υλικού για τέτοια ουσιώδη τολμήματα, τη διαπίστωση επαληθεύουν τα «αναλυτικά προγράμματα» διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και Ιστορίας: πραγματική συμφορά. Μην ξεχνάμε ότι η επί ΠΑΣΟΚ άλωση του υπουργείου από τις «προοδευτικές δυνάμεις» του «εκσυγχρονιστικού» μηδενισμού και των «πολυπολιτιστικών» δολιοτήτων της «Νέας Τάξης» συνεχίζεται εδραιούμενη και επί «Νέας Δημοκρατίας», με τα ονόματα Γιαννάκου, Στυλιανίδη, Λυκουρέντζου να σηματοδοτούν τον τέλειο απελπισμό για τυχόν αντίσταση.

Δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία είναι: ποιοι θα διδάξουν ένα τόσο απαιτητικό καινούργιο μάθημα στα παιδιά. Οσοι πολίτες έχουν οποιασδήποτε μορφής επαφή με το σχολείο στην Ελλάδα σήμερα μπορούν να βεβαιώσουν πόσο ανατριχιαστικά (στην κυριολεξία) χαμηλό είναι το επίπεδο των πτυχιούχων που παράγονται στις εκπαιδευτικές σχολές των ελλαδικών πανεπιστημίων. Και πόσο αποτελεσματική η πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί ο δάσκαλος ή πόσο έντρομος είναι από την ιδεολογική τρομοκρατία που του ασκείται.

Με αυτά τα δεδομένα μπορεί να δικαιολογηθεί και η απύθμενης μωρίας συζήτηση για αντικατάσταση του μαθήματος των θρησκευτικών από μάθημα «θρησκειολογίας» και «συγκριτικής των θρησκειών»!!! Ωσάν να είναι ποτέ δυνατό να διδαχτεί ο πολιτισμός με όρους ιδεολογίας και να «συγκριθούν» οι μεταφυσικές αναζητήσεις που τον γέννησαν χωρίς να υπάρχει εμπειρική γεύση τέτοιας αναζήτησης.

http://giannaras.wordpress.com/2008/09/07/na_katargh8ei_to_ma8hma_8rhskeftikwn/#more-299
ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ ή ΟΧΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ???ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ή ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΣ-ΕΝ ΤΟΙΣ ΣΧΟΛΕΙΟΙΣ???
ΠΡΩΣΩΠΙΚΩΣ ΦΡΟΝΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΖΗΤΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ...ΔΙΟΤΙ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΘΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΧΟΛΗΣ???
ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ...ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΟΙΜΝΙΩ...ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΚΑΙΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ...ΑΣ ΣΥΣΚΕΦΘΟΥΜΕ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΞΕΙΑΣ ΓΡΑΦΙΔΟΣ!
Modern Father

2 σχόλια:

δδ κρανιδι είπε...

διαφωνω στο να καταργηθει το μαθημα των θρησκευτικων απο τα σχολεια αλλα ειμαι υπερ στο να διαλεγει ο καθενας την θρησκεια που επιθυμει αφου τις διδαχτει ολες

εξαλλου και ο χριστος οταν διδασκε οσοι πιστοι ακολουθουσαν με την καρδια τους
κανεις δεν τους χειραγωγησε

modern father είπε...

ναι φυσικα ο Χριστος ζητησε "οστις θελει" ελευθερα να πορευτει κοντα του...
αλλα πιστευετε οτι το ελληνικο σχολειο ετσι οπως ειναι διαρθρωμενο σημερα μπορει να μας δωσει αυτη την δυνατοτητα να διδασκεται ενα διαθρησκειακο μαθημα χωρις εποπτικα μεσα (π.χ. οn line χορηγηση πληροφοριων μεσω ιντερνετ...)?εγω που ειμαι και φοιτητης θεολογιας παραλληλα σας διαβεβαιω οτι οι συναδελφοι μου στο Πανεπιστημιο δεν μπορουν να διδαξουν τετοιο μαθημα διοτι δεν τους παρεχεται τετοιο ειδος παιδαγωγιας!αρα ποιος θα διδαξει τετοιο μαθημα...
να μην πω και το παραπονο μου οτι μονο ορθοδοξη θεολογια και ηθος δεν διδασκομεθα απο τις θεολογικες σχολές...
αυτο ειναι η θλιβερη μου διαπιστωση και το μεγαλο παραπονο μου...
καλο θα ηταν τα παιδια να εχουν απο τις οικογενειακες τους σχεσεις τον αληθινο χαρακτηρα της πιστεως στον Χριστό...και αφου ο καθενας μπορει να διαλεξει ας διαλεξει μετα την ενηλικιωση του...ο Χριστός κανενανμε το ζορυ δεν κραταει κοντα του! (γι' αυτο υπαρχει κολαση και παραδεισος...η κολαση -η απουσια του αγαθου Θεου-
για οσους τον αρνουνται και παραδεισος -η παρουσια του αγαθού Θεού- για οσους τον λατρευουν στις καρδιες τους και εν εκκλησια (δηλαδη στην κυριακατικη λατρευτικη συναξη)

΄χαρίσματα

ο Θεός σε ολους εχει χαρισει χαρισματα σε ολους! ακόμη και ο εωσφόρος είχε χαρίσματα...αλλά τα έβγαλε εκτός θεϊκής ευλογίας και τα απεκκλησ...