Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

εγωϊσμός το σαρακι που κατατρώγει την ύπαρξιν μας

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β' σελ. 78-80

Είπα σε κάποιον μια φορά: «Τι είσαι εσύ; Μαχητής του Χριστού ή μαχητής του πειρασμού; Ξέρεις πως υπάρχουν και μαχητές του πειρασμού;».

Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός, αλλά να έχη αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, άλλα μιλούσε στους κοσμικούς με μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος, και τους τράνταζε. Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Αλλά με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, όχι μόνον ευαίσθητα άλλα και γερά».

Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους... χριστιανικά. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον που αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο, αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού· κινείται από άλλο πνεύμα.

Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη· διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.

Η Εκκλησία βλέπει τα πάντα με μακροθυμία και κοιτάζει να βοηθήση τον καθέναν, ό,τι και αν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός και αν είναι.

Βλέπω σε μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής. Καλή είναι η ευλάβεια που έχουν, καλή και η διάθεση για το καλό, άλλα χρειάζεται και η πνευματική διάκριση και ευρύτητα, για να μη συνοδεύη την ευλάβεια η στενοκεφαλιά, η γεροκεφαλιά (το γερό δηλαδή αρβανίτικο κεφάλι). Όλη η βάση είναι να έχη κανείς πνευματική κατάσταση, για να έχη την πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα του νόμου», και το «γράμμα του νόμου αποχτείνει». Αυτός που έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τον δάσκαλο· ακούει και, όταν του ζητηθή η γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δεν λέει «εγώ», αλλά «ο λογισμός μου λέει» ή «οι Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σαν μαθητής. Όποιος νομίζει ότι είναι Ικανός να διορθώνη τους άλλους έχει πολύ εγωισμό.

- Όταν, Γέροντα, ξε
κινάη κανείς από καλή διάθεση να κάνη κάτι και φθάνη στα άκρα, λείπει η διάκριση;


- Είναι ο εγωισμός μέσα στην ενέργειά του αυτή και δεν το καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει τον εαυτό του, γι' αυτό πιάνει τα άκρα. Πολλές φορές από ευλάβεια ξεκινούν μερικοί, αλλά που φθάνουν! Όπως οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι. Άκρη το ένα, άκρη το άλλο! Οι μεν έφθασαν στο σημείο να ξύνουν την εικόνα του Χριστού και να ρίχνουν την σκόνη μέσα στο Άγιο Ποτήριο, για να γίνη καλύτερη η Θεία Κοινωνία· οι άλλοι πάλι έκαιγαν τις εικόνες, τις πετούσαν... Γι' αυτό η Εκκλησία αναγκάσθηκε να βάλη ψηλά τις εικόνες και, όταν πέρασε η διαμάχη, τις κατέβασε χαμηλά, για να τις προσκυνούμε και να απονέμουμε τιμή στα εικονιζόμενα πρόσωπα.

http://www.oodegr.com/oode/pateres1/paisios/gramma_nomou1.htm



αν αυτά δεν τα έλεγε ένας αγιασμένος Γέροντας, ένας προσευχόμενος αγωνιστής, ένας πονεμένος και ταλαιπωρημένος ασκητής, ο π. Παϊσιος θα έσπευδαν να πουν μπορεί να πεις την αλήθεια όπως είναι και να βλάψεις???και θα τολμούσαν να απορίψουν τα λόγια του…αλλά τώρα το ότι το είπε ο μοναχός αυτός δεν μπορούν να πουν τίποτα…διότι ένας άγιος εκφράζει την εμπειρία του!
Εμπειρία του δε είναι ότι άλλο αγάπη και άλλο νόμος, άλλο αγαπητικη διάθεση και άλλο νομική σκέψη!αυτό βγαίνει από την καρδιά του που ζούσε και ζει εν Χριστώ!
Καταλήγει δε και λεει ότι όποιος νομίζει ότι μπορεί να διορθώσει τον αλλον πλανάται και μπορεί να πλανήσει ακόμη και εκλεκτά μέλη του εκκλησιαστικού σώματος…αυτό σημαίνει ότι καθένας σκάπτει και ανακαλύπτει τις πληγές του και όταν δει πληγωμένους τους αδελφούς του ο κληρικός σαν θεραπευτής και ο πιστός σαν συν-θεραπευόμενος και συν-ασθενής σκεπάζει το τραύμα και δίνει το κατάλληλο φάρμακο προς θεραπείαν!
Ας κατανοήσουμε ότι ο τρόπος του χριστιανού είναι τρόπος θεραπευτικής προσέγγισης του αδελφού και θεραπεία σημαίνει να χυθεί το φάρμακα της α γ ά π η ς μας προς την πληγή του αδελφού μας…ο δε εγωισμός το μόνο που κάνει είναι να σκεπάζει την πληγή όχι με φάρμακο αλλά με ένα κάλυμμα που δεν βγαίνει και δεν αφήνει να καθρεφτισθεί στου Χριστού το πρόσωπο η δική μας πληγή και Εκείνος να την ιατρεύσει αλλά με τον εγωισμό στέλνουμε τον Χριστό στο περιθώριο και παίρνουμε εμείς την θέσιν του και αντί να αγαπούμε, κρίνουμε τους αδελφούς μας.
Καλή και άγια νέα χρονιά με θεμέλιο την αγάπη που εκδιώκει τον πειρασμό της αυτοδικαιωτικής (ετερο) κατακρίσεως και εξοβελίζει τον Χριστό στη σφαίρα ενός κόσμου αποξενωμένου από την δική μας παρουσία, μαρτυρία και καθημερινότητα!
modern father

7 σχόλια:

π. Θεμιστοκλής Στ. Μπάζος είπε...

Ετσι είναι πάτερ.....για μας τους κληρικούς είναι αυτα.....ας το συνειδητοποιήσουμε εμεις πρώτα....

Modern Father είπε...

γι' αυτο δεν εγραψα σχόλια...διότι απευθύνεται σε εμάς...περιμένω ήρεμα να πραγματευθω το θεμα!διότι Χριστος ετέχθη και δεν πρέπει ανειρήνευτες καρδιές να γράφουν...θα σχολιασθεί...εν ηρεμία!

hamomilaki ♂ είπε...

Μακάρι την θέση του εγωισμού να την πάρει η Αγάπη.

Χρόνια Πολλά σε σας και τους επισκέπτες της "αυλής" σας.

Modern Father είπε...

δικαιο εχετε...πρόσθεσα και τα ειδικα μου σχόλια παρακαλω δειτε τα πατερ μου και αγαπημενο "hamomilaki"!

"ΕΥΔΡΟΜΟΥΝΤΩΝ ΑΛΕΙΠΤΗΣ" είπε...

Πατέρα Ιερόθεε την ευχή σας!Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις εόρτιες ευχές σας και ιδιαιτέρως για την παραπάνω ανάρτηση.Ευλογημένο Δωδεκαήμερο να έχεται και καλή δύναμη στην ιερατική και διαδυκτιακή σας διακονία.Συγχαρητήρια!

Modern Father είπε...

κ. Παναγιώτη Κουτσούκη, χρ'ονια πολλα!
να είστε καλα!
να έχετε δύναμη και εσεις και να διαδειδετε το ονομα Κυριου του Θεού ημών εν τοις έθνεσιν και διαδυκτιακοις πραγμασιν!

πηνελοπη είπε...

πολυ συνφωνω πατερ με αυτα που γραψατε διοτι ολοι μας μοναχοι,κληρικοι,κοσμικοι ιερεις ,κουβαλαμε αυτο το δεντρο που λεγεται υπερηφανεια και που οσο και να το κοψεις ολο και καποιο παρακλαδι βγαζει.και τελικα συρρικνωνεις και αγωνιζεσαι...αγωνιζεσαι και συρρικνωνεις αυτο το παθος που το κουβαλας απο την κουνια σου....και φτανεις στο γηρας και ακομη αυτο το παθος εχει λιγη ακομη ριζουλα...π.χ(οργη, ανυπομονισια),για να σου αποδεικνυει ποσο ατελης εισαι-ειμαι τελικα και πως τελειος ειναι μονον εκεινος....αλλατελικα καταλαβα πως ο αγωνας παιζει για τον κυριο μας τον μεγαλυτερο ρολο και οχι η εκβαση του αγωνα.Διοτι ειναι και μια αποδειξη οτι τελειος ειναι μονον εκεινος.Σου λεει ...ησουν στον παραδεισο και τα ειχες ολα...δεν κουραζοσουν,ησουν και χαρουμενος.Αλλα ηθελες να γινεις θεος.πηγαινε λοιπον στην γη μαθε πως λειτουργει το φυτικο και το ζωικο βασιλειο,μαθε και ανθρωπολογια,μαθε και λιγο απο σοφια,μαθε και λιγο απο τεχνη,μαθε και μαθε και μαθε...και ολες τις επιστημες του κοσμου να μαθεις...θεος δεν γινεσαι.γιατι?...γιατι δεν εισαι ταπεινος,γιατι δεν εκανες υπακοη...και ετσι σε κανω εγω κατα χαριν θεο για τον λιγο η πολυ αγωνα που εκανες.και ετσι δια των θλιψεων,των βασανων και του δικου σου αγωνα,θα σε ξαναβαλω στον παραδεισο απο την πισω πορτα του παραδεισου(εδω ο κυριος διχνει την μεγαλοσυνη του,την αγαπη του,την αγιοσυνη του,την μεγαλοπρεπεια του) διοτι η δικαιοσυνη μου θα ειναι και η μεγαλυτερη μου αγαπη.Για αυτο δεν πρεπει να κρινουμε κανεναν.ολοι σε εναν δρομο βαδιζουμε αλλος πεφτει...σηκωνεται και συνεχιζει...αλλος αλλαζει πορεια...χανεται...τον βρισκει ο κυριος και τον ξαναβαζει στον δρομο αυτο...μεχρι το τελος του δρομου ολα παιζονται...τιποτα δεν ειναι δεδομενο.ολοι ασθενεις ειμαστε,ολοι αμαρτωλοι.Το καλο ειναι να ειμαστε αμαρτωλοι,αλλα μεσα στην εκκλησια διοτι το αγιον πνευμα μας φωτιζει,μας αγιαζει,μας εμπλουτιζει με τον καιρο την γνωση του θεου...και με τον καιρο και με τα χρονια βλεπεις ποσα πνευματικα αγαθα πηρες απο τον κυριο και αισθανεσαι...οτι δεν εισαι τιποτα...αλλα το ωραιοτερο δωρο απο ολα τα πνευματικα αγαθα ειναι ''ο θειος ερωτας'' νομιζω....αυτο το σκυρτιμα της καρδιας....τα δακρυα συγκινησης,οτι εισαι κατω απο την κτιση με τον κτιστη μονος...η δοξα του....η υπαρξη του....η σκεψη του.....και ο,τι κανεις να το κανεις για εκεινον που αξιζει ολη την αιωνιοτητα....Αυτην την αγαπη θα ηθελα να ειχα μονιμα μεχρι αισχατης πνοης...αυτο που ειχαν ολοι οι γερονταδες...και τελικα εφτασαν σε μεγαλα μετρα πνευματικα.Και μπηκαν μεσα στον ''γαμο'' αφου γνωριζαν οτι δεν ηταν τελειοι,αλλα τελειωθηκαν απο τον κυριον μας.Και ερχεται ο κυριος και σου λεγει ''πρεπει να περιμενεις πολυ μεχρι να με συναντησεις...πρεπει να κλαψεις,να πονεσεις,να ελπισεις,να πιστεψεις,να αγαπησεις...να με αγαπησεις τρελλα...ωστε αυτη η αγαπη να εχει εξεληξη,να εχει αξια,να εχει μελλον...ενα αιωνιο μελλον...Εχουμε πολυ μελλον μπροστα μας πατερ αυτο βλεπω.Αυτα εχω εκλαβει απο την ζωη την πνευματικη...μπορει καπου να ειμαι λαθος...συγνωμη σας ζητω προκαταβολικα και ευχομαι να μην αφησουμε τον κυριο να φυγει απο τον νου και την καρδια μας και ολοι μαζι ευχομαι και προσευχομαι καμια ψυχη να μην κολαστει...ολοι μαζι αδελφια ραντεβου στην ανω ιερουσαλημ....με εκτιμηση ....πηνελοπη

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο...

Νάξιοι Μελιστές: Κυριακάτικοι Στοχασμοί! Κυριακή Δ΄ Λουκά! (Του σπο... : “ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. ”  (Λουκ. η, 5...